ၾကက္ဥျပဳတ္ေရာင္းခဲ့တဲ့ဘဝကို မေမ့ဘူးလို႔ေျပာလိုက္တဲ့ ဖိုးခ်စ္
ဖိုးခ်စ္က သူ႔ဘဝအေၾကာင္းကို ေအာက္ပါအတိုင္းဘဲ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။
အေဖက ျမန္မာ့သစ္လုပ္ငန္းမွာလည္း သစ္လုပ္တယ္။ ျမန္မာ့သစ္လုပ္ငန္းရဲ့ ေတးဂီတပိုင္းမွာလည္း ဂီတမွူးလုပ္ခဲ့တဲ့ ဆိုင္းဆရာႀကီးပါ။ ေမေမကေတာ့ ဆုံးသြားတာၾကာပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္ႏွစ္ကိုးႏွစ္သားအရြယ္ေလာက္ ကတည္းကပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုက ဒီလိုဗ်။ ေမေမဆုံးၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ သုံးႏွစ္ ေလာက္ၾကာေတာ့ ေဖေဖက ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္။ ကေလးႏွစ္ ေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အခုဆိုရင္ စုစုေပါင္းေမာင္ႏွမခုနစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုအႀကီးဆုံးက ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္မွာ တာဝန္ယူေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အထက္က အစ္ကိုတစ္ေယာက္က Construction လုပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က စုစုေပါင္း ေမာင္ႏွမေျခာက္ေယာက္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ဆုံးသြားပါၿပီ။ က်န္တဲ့ ညီငယ္ ညီမငယ္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ေလးငါးႏွစ္သားေလာက္ကတည္းက ေဖေဖရဲ့ ေတးဂီတဝိုင္းမွာ ကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အခ်ိန္မွာ စီးပြား ေရးသမားျဖစ္ခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာတက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေငြ ေၾကးမတတ္နိုင္လို႔ ျပန္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ စီးပြားေရးလည္းမလုပ္ ျဖစ္ေတာ့ဘဲ ဇာတ္သဘင္ေလာကထဲကို ေရာက္လာတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဇာတ္မင္းသားလုပ္မယ္ဆိုတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ မထင္မွတ္ဘဲ ဇာတ္ သဘင္ေလာကထဲကို ေရာက္လာခဲ့တာပါ။
ပရိသတ္ေတြ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့တယ္
ကၽြန္ေတာ့္အေဖကို ကၽြန္ေတာ္ အျမဲစံထားတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက ေငြေၾကးမျပည့္စုံေပမယ့္ ပိုက္ဆံရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိ သည္ျဖစ္ေစ ဟင္းေကာင္းတစ္ခြက္ေတာ့ အျမဲစားခဲ့ရတယ္။ ေဖေဖ ေစ်း သြားတယ္။ ပိုက္ဆံပါမသြားဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ မရရေအာင္ႀကိဳး စားၿပီး သားသမီးေတြအတြက္ လုပ္ေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္ေတြမွာ ေသြး ေတြထြက္ေအာင္ ဆိုင္းတီးရတယ္။ ဆိုင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘြဲ႕ရပညာတတ္ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားလုပ္ေပးခဲ့တယ္။ အႏုပညာနယ္ပယ္မွာဆိုရင္ ေလးစား ရတာက ဦးခ်မ္းသာပါ။ Stage Show လုံးဝမဆိုဘဲနဲ႔ ျမန္မာမွုနဲ႔တင္ ႀကိဳးစား ၿပီး ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ကို ရပ္တည္တယ္။ ဆရာၿမိဳ႕ေတာ္ေမာင္ယဥ္ေအာင္ ကိုလည္း စံထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ဆရာပါပဲ။
႐ုပ္ရွင္ေတြလည္းရိုက္ခဲ့တယ္
ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပထမဆိုတဲ့ေနရာကိုပဲ စိတ္ထဲရိုက္သြင္းခဲ့တယ္။ ဒုတိယဆုေတြရရင္ အဲ့ဒီဆုကို ေဖေဖကလက္ မခံဘူး။ အိမ္မွာမထားဘူး။ မွတ္တမ္းေပးရင္ အဲ့ဒီ မွတ္တမ္းကိုျဖဲပစ္လိုက္ တယ္။ ေမေမဆိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းသြားရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲအလုပ္ ရွုပ္ပါေစမ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါးေလးေတြ လိမ္းခ်ယ္ေပးၿပီးမွ လႊတ္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ရွုပ္ရွုပ္ သားသမီးကိုပစ္မထားဘူး။ ေဖေဖ့ရဲ့ ဝန္ထမ္းလစာနဲ႔မေလာက္လို႔ ေမေမက ငယ္ငယ္ကထမင္းေရာင္းရတယ္။ အဲ့ဒီထမင္းေရာင္းတဲ့ဝန္းထဲမွာ ေမေမ့ကို ထမင္းဝိုင္းကူေရာင္းရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ္တိုင္ၾကက္ဥျပဳတ္ၿပီး ကၽြန္ ေတာ္ငါးႏွစ္သားေလာက္ကတည္းက ေစ်းေရာင္းခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီဘဝအသိေတြ ရွိတယ္လို႔ အိုေအစစ္ ဂ်ာနယ္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးမွာ သူ႔ဘဝအေၾကာင္းကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဘဲ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။
Post a Comment