သုႆန္တာ၀န္ခံတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg09hcQjMyW0a-0boAxooGPD5hh9lBTKBDYYmwtCJ65CNLKwl72HAX37khSyYHJEIX33fe-m84nY7RsVNJIMQgvLvtObEIj0gGI3Tyw4O5hFu3-6DuX5XmdE0QJT_pVAHnyZ7VHzd7jhJCo/s1600/01022008010.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="540" data-original-width="721" height="478" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg09hcQjMyW0a-0boAxooGPD5hh9lBTKBDYYmwtCJ65CNLKwl72HAX37khSyYHJEIX33fe-m84nY7RsVNJIMQgvLvtObEIj0gGI3Tyw4O5hFu3-6DuX5XmdE0QJT_pVAHnyZ7VHzd7jhJCo/s1600/01022008010.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <span class="userContent">သုသာန္တာ၀န္ခံ အျဖစ္ ၁၉ ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လာခဲ့သည့္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ၀ိညာဥ္ေလာကႏွင့္ ပတ္သက္၍၀င္ေရာက္ပူးကပ္ျခင္း ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကိုသာေရွ႕ေမွာက္မွာၾကံဳေတြ႕<br /> ခဲ့ရသည္ဟု ဦးလွၾကည္ကေျပာပါသည္။<br /> <br /> ယမကာသမားတစ္ဦး၏အေလာင္းကို ေျမခ်ရန္လာေရာက္ၾကသည့္လူအ<span class="text_exposed_show">ုပ္စုအတြင္းမွ အမ်ဳိးသ<br /> မီးတစ္ဦးကို ထိုယမကာသမား၏ ၀ိညာဥ္က ၀င္ေရာက္ပူးကပ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး မ်က္ႏွာ အမူအရာႏွင့္<br /> အသံပါ ေျပာင္းလဲသြားကာ အရက္တိုက္ရန္ ေတာင္းဆိုျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။<br /> <br /> “အေလာင္းေတာင္ ကားေပၚကမခ်ရေသးဘူး။ ၀င္ပူးတာ။ အရက္တိုက္ပါဆိုတဲ့အသံက ေသသြားတဲ့လူရဲ႕အသံနဲ႔။ ပါးစပ္ထဲကိုအရက္ထည့္ေပးလိုက္မွ ထြက္<br /> သြားတယ္”ဟု ဦးလွၾကည္ကရွင္းျပသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုျဖစ္ရပ္ကသူႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ျဖစ္ပြား<br /> ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး သူေရာက္ရွိသြားေသာအခါ ပူးကပ္ျခင္းမရွိေတာ့ေပ။<br /> <br /> ဦးလွၾကည္က ပဲခူးၿမိဳ႕မွ ဖားကန္သုသာန္တြင္ တာ၀န္ခံအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေနသူျဖစ္သည္။ ယခင္<br /> က စည္ပင္၊ သန္႔ရွင္းေရးဌာနတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး တာ၀န္အရ သုသာန္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာ<br /> ရျခင္းပင္ ဦးလွၾကည္ႏွင့္အတူ ဇနီးသည္ကလည္း အေလာင္းထည့္သည့္ပ်ဥ္ေခါင္းမ်ားျပဳလုပ္ကာ<br /> ေရာင္းခ်သည့္အလုပ္ျဖင့္ စားေသာက္ၾကရသည္။<br /> <br /> သုသာန္ေျမအတြင္းမွ အိမ္ေလးတစ္လံုးတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ္လည္း သူတို႔မိသားစုမွာေၾကာက္ရြံ႕<br /> ျခင္းမရွိ။ နာနာဘာ၀ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ယံုၾကည္ေသာ္လည္း တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႔ဖူး<br /> ျခင္းမရွိသျဖင့္ ထူးျခားစြာေၾကာက္လန္႔ ျခင္းမျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႔ကဆိုၾကသည္။<br /> <br /> “ဒီကို စေရာက္ကတည္းက သုသာန္ထဲမွာ ေျပာထားတယ္။ အသင္တို႔ကိုမေႏွာင့္ယွက္ပါဘူး။ ကၽြႏု္ပ္ကိုလည္း မေႏွာင့္ယွက္ပါနဲ႔။ တာ၀န္အရ လာရတာပါဆိုၿပီး ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ စာေပေတြအရ၊ ကၽြန္ေတာ့္ျဖတ္သန္းမႈေတြအရ မယံုလို႔မရပါဘူး။ အရင္ကဆို ဒီသုသာန္က ၾကမ္းတယ္လုိ႔နာမည္<br /> ႀကီးတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း စည္ပင္ကကိုင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာနဲ႔ ကိုင္ထားတာေပါ့” ဟု ဦး<br /> လွၾကည္က သူေနထိုင္ရပံုကို ရွင္းျပသည္။<br /> <br /> ျမန္မာ့ေရွး႐ုိးစြဲအယူအဆအရ သခ်ဳင္းဆိုလွ်င္ မဖဲ၀ါပိုင္ဆိုင္သည္ဟု အယူအစြဲရွိၿပီး ပိုင္ရာဆိုင္ရာ ပုဂိၢဳလ္မ်ား၊ အပင္ေစာင့္နတ္မ်ား၊ နာနာဘာ၀ဇာတ္လမ္းမ်ားက သုသာန္တိုင္းတြင္ ရွိေနခဲ့သည္။<br /> သုသာန္တာ၀န္ခံမ်ားကေတာ့ ဘုရားရွိခိုးျခင္း၊ ေမတၱာပို႔ျခင္းတို႔ႏွင့္သာ ေျပလည္ေအာင္ ေနထိုင္<br /> ၾကသည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။<br /> <br /> “ဒီသုသာန္ထဲက ေညာင္ၾကတ္ပင္ႀကီးဆိုရင္ ဘုန္းႀကီး ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ ခဲနဲ႔ေပါက္တာ။ တစ္ခါတုန္းက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဗီဒီယိုၾကည့္ၿပီးအျပန္ အပင္ေအာက္အေပါ့သြားမိတာ<br /> ျပန္ထလို႔ကိုမရေတာ့ဘူး။ လက္ဖက္နဲ႔ကြမ္းနဲ႔ ေတာင္းပန္ခဲ့ရတယ္။<br /> <br /> သရဲမရွိဘူးလို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ျမင္ေတာ့မျမင္ရဘူး။ ဒါေပမဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈေတြ မ်ားလာေတာ့ မ<br /> ယံုလို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္”ဟု ပဲခူးၿမိဳ႕၊ ေဖာင္ေတာ္ဦးသုသာန္မွ အသက္ ၅၈ ႏွစ္အရြယ္တာ၀န္ခံ ဦးအုန္းလႈိင္ ကဆိုသည္။<br /> <br /> ဦးအုန္းလႈိင္ထံတြင္ က်င္းတူးျခင္း၊ အေခါင္းစပ္ျခင္းတို႔ကို လုပ္ကိုင္ေနသည့္ ၂၃ ႏွစ္အရြယ္ လူ<br /> ငယ္တစ္ဦးကေတာ့ “သရဲ ဆိုတာ မျမင္ဖူးေတာ့ ယံုခ်င္စိတ္လည္းမရွိဘူး” ဟု ေျပာလာသည္။<br /> <br /> သန္လ်င္၊ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္းသုသာန္မွ က်င္းတူးသမား တစ္ဦးကလည္း “အယံုအၾကည္မရွိဘူး<br /> လည္း မဟုတ္ဘူး။ ေျခာက္တာေတြေတာ့ ရွိတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာ့မႀကံဳဖူးဘူး” ဟု ေျပာသည္။<br /> <br /> သုသာန္အေျပာင္းအေရႊ႕မ်ားတြင္ ၀ိညာဥ္မ်ားကို ကားျဖင့္သယ္ေဆာင္ျခင္း၊ ကားေနာက္တြင္ မ<br /> ျမင္ရသည့္ အေလးခ်ိန္မ်ား ျပည့္ေနသည့္အတြက္ ကားထြက္မရျခင္း၊ အစိုးရအာဏာျဖင့္ အမိန္႔<br /> ေပးရျခင္းစသည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားကေတာ့ နယ္မ်ားမွာသာမက ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားမွာပင္ နာမည္ေက်ာ္ၾကား<br /> ေနဆဲျဖစ္သည္။<br /> <br /> ေျခာက္လွန္႔ပူးကပ္ျခင္း၊ ထန္းသီးခန္႔ႀကီးသည့္မ်က္လံုးႏွင့္ ထန္းပင္ခန္႔ရွည္သည့္အရပ္ႀကီးႏွင့္သ<br /> ရဲ၊ ကိုယ္ထင္ျပသည့္ ေဒၚကုလားမသရဲ၊ လမ္းတြင္ ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္လိုက္လာသည့္ ဆံနီမသ<br /> ရဲ အုတ္ခံုမွာ ထိုင္ေနသည့္သရဲမႀကီးႏွစ္ဦးစသည့္ ျဖစ္ရပ္ဆန္းၾကယ္ ဇာတ္လမ္းမ်ားက သုသာန္<br /> ေတြမွာ နာမည္ႀကီးစၿမဲျဖစ္သည္။<br /> <br /> ထိုသို႔ နာနာဘာ၀ ေျခာက္လွန္႔ျခင္းမ်ားကို ေျပာျပသူတို႔ကလည္း ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႕ျခင္း မဟုတ္<br /> ဘဲ တစ္ဆင့္စကားျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္က မ်ားၾကေလသည္။<br /> <br /> သုသာန္တြင္ ေန႔ေရာညပါ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ေနၾကသူမ်ားကေတာ့ သရဲတေစၧေျခာက္လွန္႔ ျခင္းကို တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မၾကံဳ ေတြ႕ခဲ့ၾကရေၾကာင္း တညီတၫြတ္တည္း ေျပာၾကပါသည္။<br /> <br /> “ကိုယ့္ကိုအရိပ္အေယာင္ျပ ေျခာက္လွန္႔ဖို႔ေနေနသာသာ သူေတာင္မွပဲ နာရီ၀က္ေလာက္မွာ ျပာ<br /> ဘ၀ ေရာက္သြားတာ။ ဒီလိုအယူေတြက မရွိတာေကာင္းပါတယ္”ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေရေ၀းသုသာန္<br /> မွ မီးသၿဂၤဳိဟ္ေပးေနသည့္ စည္ပင္၀န္ထမ္းတစ္ဦးက ေျပာသည္။ ၅၁ ႏွစ္အရြယ္ ဦးလွၾကည္က<br /> လည္း “ေနာက္ဆံုးေတာ့ စိတ္ပါပဲ” ဟု ဆိုပါသည္။<br /> <br /> သုသာန္တာ၀န္ခံမ်ားသည္ သုဘရာဇာ ၀တၳဳမ်ားႏွင့္ ဗီဒီယိုဇာတ္လမ္းမ်ားထဲမွ အရက္ေသစာ<br /> ေသာက္စားျခင္း၊ ႐ုပ္ရည္ၾကမ္းတမ္းျခင္းစသည့္ ပံုရိပ္မ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ယေန႔ေခတ္ သုသာန္<br /> တာ၀န္ခံမ်ားသည္အရက္ေသစာေသာက္စားမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္႐ံုသာမက သူတို႔၏လက္ေအာက္<br /> မွ က်င္းတူးသူ၊ အေခါင္းစပ္သူတို႔ကိုလည္း ေသာက္စားမူးယစ္ျခင္း တားျမစ္ထားၾကသည္။<br /> <br /> “လူေတြက ကိုယ့္အပူနဲ႔ ကိုယ္လာၾကတာ ကိုယ္ကမူးယစ္ေနၿပီး အမွားလုပ္မိရင္ သူတု႔ိေတြပိုၿပီး<br /> စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရမွာေပါ့”ဟု သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္းသုသာန္မွ က်င္းတူးသမား ကိုသန္႔စင္က ေျပာသည္။<br /> <br /> သုသာန္တြင္ က်င္းတူးသည့္သူကို ရွာေဖြရသည္ကလည္း အလုပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ သုဘရာဇာဆိုသည့္စကားႏွင့္ သိကၡာက်သည္ဟု သတ္မွတ္ထားသည့္ ပတ္၀န္းက်င္တို႔ေၾကာင့္<br /> ေျမက်င္းတူးသည့္ အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္မည့္သူ ရွားပါးျခင္းျဖစ္သည္။<br /> <br /> သုသာန္တာ၀န္ခံမ်ားသည္ အေလာင္းျမႇဳပ္ႏွံျခင္းကိစၥရပ္မ်ားကို ကူညီ႐ံုသာမက အေခါင္းစပ္ျခင္း၊ မွတ္တိုင္ျပဳလုပ္ျခင္း၊ အုတ္ဂူေဆာက္ေပးျခင္းတို႔ကိုပါ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။<br /> <br /> အေလာင္းျမႇဳပ္ႏွံရန္က်င္းတစ္က်င္းတူးလွ်င္ က်င္းတူးသမားကိုေငြေလးေထာင္ခန္႔ေပးရသည္။ သစ္သားအေခါင္းတစ္လံုးေရာင္းခ်ရပါက အျမတ္ေငြႏွစ္ေထာင္က်ပ္ခန္႔ က်န္ၾကသည္။<br /> တာ၀န္ခံတစ္ဦး၏ လစာမွာ ခုနစ္ေသာင္းက်ပ္ခန္႔သာ ျဖစ္သည္။<br /> <br /> ထို၀င္ေငြမ်ားႏွင့္ပင္ သုသာန္အတြင္း ေနထိုင္ၾကသည့္ မိသားစု၏ စား၀တ္ေနေရးကို ေျဖရွင္းၾက<br /> ရသည္။ ဖားကန္သုသာန္မွ ဦးလွၾကည္၏ သမီးႏွစ္ဦးမွာ ဘြဲ႕ရပညာတတ္မ်ားျဖစ္ၿပီး တစ္ဦးက ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကြန္ပ်ဴတာဆရာမအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိသည္။<br /> <br /> ေဖာင္ေတာ္ဦး သုသာန္မွ ဦးအုန္းလႈိင္၏သားသမီးမ်ားႏွင့္ ေျမးျမစ္မ်ားကေတာ့ သူ၏လုပ္ငန္းကို ၀င္ေရာက္ကူညီလုပ္ကိုင္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ နိမ့္က်သည့္ အလုပ္ဟု ပတ္၀န္းက်င္က<br /> သတ္မွတ္ထားၾကေသာ္လည္း သူတု႔ိ၀မ္းမနည္းပါ။ သမၼာအာဇီ၀ အလုပ္ျဖစ္၍ ျမတ္သည္ဟုသာ ခံယူထားၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သုသာန္တာ၀န္ခံ မိသားစုကိုအနီးအနားရပ္ကြက္မ်ားကခြဲျခား<br /> ဆက္ဆံမႈမ်ား အနည္းငယ္ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ လူေတြေသရင္ ႀကိဳက္မွာေပါ့ဟူသည့္ အေျပာအဆို<br /> မ်ားကို အေတာ္အားတင္းခံစားခဲ့ရသည္ဟု ဦးလွၾကည္ကဆိုပါသည္။<br /> <br /> “ေၾကးစည္သံၾကားမွ ထမင္းစားရတဲ့ လူေတြလို႔ အေျပာခံရတယ္။ မနာပါဘူး။ သမၼာအာဇီ၀ လုပ္<br /> တာပဲေလ” ဟု က်င္းတူးသမား ကိုသန္႔စင္က ေျပာသည္။<br /> <br /> ေဖာင္ေတာ္ဦးသုသာန္တာ၀န္ခံ ဦးအုန္းလႈိင္ကေတာ့ မိသားစုကို ေအာက္ပါအတိုင္းမွာၾကားထား<br /> ခဲ့သည္။<br /> <br /> “အရင္တုန္းက ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အခု ဒီအလုပ္က အဆင္ေျပတယ္။ သားသမီးေတြ ပညာ<br /> သင္တာ ဒီအလုပ္ပဲ။ ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္အလုပ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မပ်က္နဲ႔။ အလုပ္ကို မေစာ္<br /> ကားနဲ႔လို႔မွာထားတယ္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။<br /> <br /> မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ ျဗဟၼစိုရ္ နာေရးကူညီမႈ အသင္းမွ ဒုတိယ ဥကၠ႒ ဦး၀င္းျမင့္က“စ႑ာလတို႔၊ သုဘရာ<br /> ဇာတို႔ဆိုတာ လူမႈ၀န္းက်င္က အနိမ့္ဆံုးအလုပ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတာ။ ဒီအလုပ္ကို ဦးေက်ာ္သူတု႔ိ<br /> လို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့သူေတြေတာင္ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပလုပ္ေပးေနတာဆိုေတာ့တခ်ဳိ႕ေတြ<br /> ရဲ႕ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အယူသီးမႈေတြကို ဖယ္ထုတ္ေစခ်င္ပါတယ္” ဟု မွတ္ခ်က္ေပးသည္။<br /> <br /> ယခင္ေခတ္မ်ားက သုသာန္တြင္က်င္းတူးေပးျခင္း ေျမျမႇဳပ္ေပးျခင္းတို႔ကို လုပ္ေဆာင္သည့္ သုဘ<br /> ရာဇာမ်ားရွိခဲ့ၾကသည္။ ယခုေခတ္တြင္ သုသာန္မ်ားကို စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီက တာ၀န္<br /> ယူၿပီး တာ၀န္ခံမ်ား ခန္႔အပ္ထားၾကၿပီျဖစ္သည္။ နာေရးကူညီမႈအသင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာသည့္<br /> အခါ နယ္မွ သုသာန္တာ၀န္ခံအခ်ဳိ႕အတြက္ အနည္းငယ္ အခက္အခဲႀကံဳၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။<br /> <br /> နာေရးကူညီမႈ အသင္းမ်ားက အေလာင္းကိုပို႔ေဆာင္ေပး႐ံုသာမကဘဲ အေခါင္းမ်ားကိုပါ လွဴဒါန္း<br /> လာၾကေသာေၾကာင့္ ဦးလွၾကည္တို႔ သုသာန္အတြင္းမွ အေခါင္းလြတ္အခ်ဳိ႕ ဖုန္တက္လာခဲ့သည္။ သုသာန္ေျမအနီးထိ ေရာက္ရွိတိုးခ်ဲ႕လာၾကသည့္ လူေနရပ္ကြက္မ်ားေၾကာင့္ ေညႇာ္နံ႔ထြက္သည့္ မီးသၿဂၤဳိဟ္ျခင္းကိုလည္း ရပ္ဆိုင္းထားၾကခဲ့ရသည္။<br /> <br /> တစ္ခါတစ္ရံ ပိုင္ရွင္မဲ့အေလာင္းမ်ားကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာ ရဲစခန္း၊ နာေရး ကူညီမႈအသင္းမ်ား<br /> ႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ေျမျမႇဳပ္ေပးၾကရသည္။ ေငြမတတ္ႏိုင္၍ ဖ်ာလိပ္ႏွင့္ထမ္းလာသည့္ အေလာင္းအ<br /> ခ်ဳိ႕ကိုလည္း ေမတၱာျဖင့္ကူညီေပးၾကရသည္။ ေျမျမႇဳပ္ၿပီး သံုးလခန္႔အၾကာမွ ရာဇ၀တ္မႈေပၚ၍ အ<br /> လာင္းျပန္ေဖာ္ရသည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ႀကံဳေတြ႕ရသည့္အျပင္ တရား႐ံုးတြင္ သက္ေသလိုက္ေပးရ<br /> ျခင္းမ်ဳိးလည္းရွိသည္။<br /> <br /> ညဘက္တြင္ သုသာန္အတြင္း ဓူတင္ေဆာင္၊ တရားက်င့္ႀကံေတာ္မူၾကသည့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို<br /> လည္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးျခင္း၊ ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ ျပဳစုေပးျခင္းတို႔ကို ေဆာင္ရြက္ေပးၾကရသည္။<br /> <br /> ထိုၾကားထဲသုသာန္အေျပာင္းအေရႊ႕ရွိသည္ဟူသည့္ ေကာလာဟလမ်ားက ျပန္႔တတ္သည့္အတြက္ ဦးလွၾကည္ကေတာ့ သုသာန္အတြင္းမွာပင္“အေျပာင္းအေရႊ႕မရွိပါ”ဟူ၍ စာေရးထားသည္ကို ေတြ႔<br /> ရသည္။ အယူသီးေနဆဲျဖစ္သည့္ အနီးအနားရပ္ကြက္မ်ားႏွင့္လည္း သူတို႔ကအဆင္ေျပေအာင္ေန<br /> ထိုင္ၾကရသည္။<br /> <br /> “အရင္ကဆို အသုဘအိမ္ ဘယ္နားလဲေမးရင္ မႀကိဳက္ၾကဘူး အသုဘလာပို႔တဲ့ကားက ကိုယ့္အိမ္<br /> ေရွ႔မွာ ေခါင္းျပန္လွည့္ရင္ လက္မခံၾကဘူး။ အေလာင္းေတြကေတာ့ ဒုကၡေရာက္လာတဲ့ လူဆိုရင္ ကူညီေပးရတာပဲ သာေရးဆိုတာက ပိုက္ဆံရွိလို႔လုပ္တာ နာေရးက တားလို႔မရဘူး တခ်ဳိ႕ေထာင္<br /> ထဲမွာ ေသတဲ့အေလာင္းေတြဆို ပိုင္ရွင္မဲ့ေတြပဲ ကိုယ္ကပဲတရားနာတာ ထမင္းထုပ္ထည့္ေပးတာ အကုန္လုပ္ေပးရတယ္” ဟု ေဖာင္ေတာ္ဦးသုသာန္မွ ဦးအုန္းလႈိင္က ရွင္းျပသည္။<br /> <br /> သို႔ေသာ္လည္း တိုးတက္လာေသာေခတ္အရ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔သည္လည္းအယူသီးမႈမ်ားေပ်ာက္<br /> ကြယ္ကုန္ၾကပါၿပီ။ သုသာန္ေျမအနီးတြင္ ပတ္ပတ္လည္တည္ေဆာက္ထားထည့္ အိမ္မ်ားရွိလာ<br /> သည္။ ရပ္ကြက္တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခုအကူးကို သုသာန္အလယ္တည့္တည့္မွ လမ္းေဖာက္သြားလာ<br /> ေနၾကျခင္းမ်ားလည္း ရွိလာသည္။ နိမ့္က်ျခင္း၊ ျမင့္ျမတ္ျခင္းမ်ားလည္း အရာမ၀င္ေတာ့။ သုသာန္ေျမမ်ားသည္ ညသန္းေခါင္တြင္ ေခြးအူသံတညံညံျဖင့္ ေၾကာက္စရာမဟုတ္ေတာ့။<br /> <br /> “ေခြးေတြကေတာ့ မိတ္လိုက္တဲ့ရာသီဆို တစ္ေကာင္အူရင္ ဆက္တိုက္အူၾကေတာ့တာပဲ” ဟု ဦးအုန္းလႈိင္က သုသာန္အတြင္းရွိ ေခြးမ်ားကို ေမးေငါ့ေျပာရင္း သေဘာတက် ရယ္ေနသည္။<br /> <br /> ေရွးျမန္မာေခတ္မ်ားတြင္ အေခါင္းစပ္ျခင္း၊ အလွဆင္ယင္ျခင္း၊ အေလာင္းထမ္းျခင္း၊ တြင္းတူးျခင္း<br /> ေျမျမႇဳပ္မီး႐ႈိ႕၍ အ႐ိုးေကာက္ျခင္းစသည့္ စ႑ာလငါးမ်ဳိးရွိသည္ဟု က်မ္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။<br /> ထိုအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္သူတို႔ကိုလည္း သုဘရာဇာဟူ၍ အမည္တြင္ သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကသည္။ ယခုအခါမွာေတာ့ သုသာန္တာ၀န္ခံတို႔သာရွိပါေတာ့သည္။<br /> <br /> သန္လ်င္ၿမိဳ႕၊ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္းသုသာန္ တာ၀န္ခံဦးစံရွားကေတာ့ “နိမ့္က်တဲ့အလုပ္ကို ျမင့္ျမတ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္တို႔က လုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ အဘကေတာ့ ဒီအလုပ္ကို ျမတ္တဲ့အလုပ္လို႔ ယူဆ<br /> တယ္” ဟု သူ၏ ခံယူခ်က္ကိုေျပာပါသည္။<br /> <br /> သုသာန္ေစာင့္ မဖဲ၀ါပိုင္ဆိုင္သည့္ သခၤ်ဳိင္းေျမ တစ္ခုအတြင္းမွ ေပါက္တူး ေပါက္သံ တဒုတ္ဒုတ္ ထြက္ေပၚလာသည္။ ေန႔လယ္ခင္း ေလျပည္ညင္းေၾကာင့္ လြင့္ပါေနသည့္ ရြက္ေျခာက္တု႔ိအသံ တရွဲရွဲက ေျမက်င္းေပါက္သံႏွင့္အတူေရာေထြးေနသည္ မၾကာမီမွာ ေၾကးစည္သံတဒူဒူျဖင့္အသုဘ သံေ၀ဂသံကို ၾကားရမည္။ ငိုေႂကြးသံမ်ားလည္း ပ်ံ႕လြင့္လာလိမ့္မည္။<br /> <br /> ၂၀၁၃၊ မတ္လ ၉ ရက္ေန႔ ညေနပိုင္းတြင္ ျမႇဳပ္ႏွံမည့္ ၂၉ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး၏ အသုဘ<br /> အတြက္ သုသာန္ တာ၀န္ခံ ဦးလွၾကည္၏ ဇနီးျဖစ္သူကသစ္သားမွတ္တိုင္ေပၚတြင္အမည္<br /> ႏွင့္ အသက္ကို ေဆးျဖင့္ ေရးထိုးေနသည္။<br /> <br /> ဦးလွၾကည္ကေတာ့ သူ႔ဆီေရာက္လာသည့္႐ုပ္အေလာင္းအတြက္ သံဃာပင့္၍သရဏဂံုတင္ႏိုင္ရန္<br /> အလို႔ငွာ အနီးအနား ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဆီသို႔ ခပ္ေအးေအးပင္ ေဆးေပ့ါလိပ္ဖြာလ်က္ လွမ္းထြက္သြားေလသည္။</span></span></div>

ပရေလာက သုႆန္တာ၀န္ခံတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀

သုသာန္တာ၀န္ခံ အျဖစ္ ၁၉ ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လာခဲ့သည့္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ၀ိညာဥ္ေလာကႏွင့္ ပတ္သက္၍၀င္ေရာက္ပူးကပ္ျခင္း ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို...

အျပည့္အစံု »

ပရေလာကမွ ညီမသုံးေဖာ္

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/0c/2b/db/0c2bdbbee1cf27af1deda73241c89366.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="551" data-original-width="736" height="478" src="https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/0c/2b/db/0c2bdbbee1cf27af1deda73241c89366.jpg" width="640" /></a></div> <br /> ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့ (၁၀) တန္းေတြကို Night Guide ျပန္လုပ္ေပးျဖစ္ပါတယ္..၊ Night Guide လုပ္ၿပီး သံုးႏွစ္ေျမာက္မွာ ၀ိုင္းတစ္ခုကေန Night Guide လုပ္ဖို႕ကမ္းလွမး္လာခဲ့ပါတယ္...၊ အဲဒီ၀ိုင္းက ဘူတာဘက္မွာရွိတာပါ..၊ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကေန ပံုမွန္အတုိင္း ဆိုင္ကယ္စီးသြားရင္ မိႏွစ္ (၂၀) ေလာက္ေတာ့ စီးရပါမယ္..အဲဒီသြားတဲ့လမ္းမွာ… နာမည္ၾကီးအိမ္ပ်က္ၾကီး တစ္အိမ္ရွိပါတယ္…။<br /> နာမည္ၾကီးတာကေတာ့ အဲဒီအိမ္မွာ အရမ္းေခ်ာတဲ့ ညီမသံုးေယာက္ေနေၾကာင္း၊ တစ္ေန႕ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင္းမွ မရွိပဲ ညီမသံုးေယာက္လံုး အိမ္ထဲမွာ ဆြဲၾကိဳးခ်ၿပီးေသေနေၾကာင္း၊ သူတို႕ သံုးဦး မကၽြတ္မလြတ္ဘဲ အခုခ်ိန္ထိ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ေျခာက္လွန္႕ ေနေၾကာင္း … စသည္ျဖင့္ …ၾကားသိထားပါတယ္…ဒါေတြက ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိပါဘူး… ကၽြန္ေတာ္၄ ႏွစ္သားအရြယ္မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာလို႕ေတာ့ သိရပါတယ္… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ယခင္က မၾကံဳေတြ႕ဖူးပါ… ေန႕ခင္းဘက္ ခဏတစ္ျဖဳတ္ ျဖတ္သြား ဖူးတာေလာက္ပဲရွိပါတယ္..၊ ဒါေပမယ့္ ျဖတ္သြားရင္း ခဏတစ္ျဖဳတ္ လွမ္းၾကည့္မိလိုက္ရင္ပဲ အိမ္ပ်က္ၾကီးဟာ ၾကက္သီးမ်ား တစ္ျဖန္းျဖန္း ထသြားေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေနတာကိုေတာ့ သတိထားမိပါတယ္..<br /> <br /> အိမ္ၾကီးပံုစံကို ေျပာျပပါအံုးမယ္..၊ အိမ္ၾကီးက ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကေန၀ိုင္းကို လာရင္ လမ္းမၾကီးရဲ႕ ညာဘက္မွာ တည္ရွိပါတယ္..၊ ႏွစ္ထပ္အိမ္ၾကီးပါ..၊ တံခါးေတြက ပ်က္စီးေနၿပီျဖစ္သလို နံရံေတြေပၚမွာလည္း အပင္ေတြ ၀င္ေရာက္ တြယ္ကပ္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္..၊ မွန္ျပတင္းမ်ားက ကြဲေနသလို ေလတိုက္ရင္ တံခါးမ်ားက လက္ခုပ္တီးသလို တစ္ဖ်န္းဖ်န္း ျမည္ေနပါတယ္..၊ အိမ္ၾကီးက လမ္းဘက္ကို မ်က္ႏွာမမူပဲ ညာဘက္ကို လွည့္ ေဆာက္ထားပါတယ္..၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရွမ္းျပည္အယူအဆအရ ဒါမ်ိဳးလွည့္ေဆာက္ထားရင္ နိမိတ္မေကာင္းဘူး လုိ႕ ယူဆၾကပါတယ္…၊ တစ္၀န္းလံုးလည္း ခ်ံဳႏြယ္ ပိတ္ေပါင္းေတြ ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး…၊ လျပည့္ညေတြဆို.. လမ္းေပၚကေန ၾကည့္ရင္ လေရာင္နဲ႕ အိမ္ၾကီးထဲကို တံခါးေပါက္..၊မွန္ကြဲ..မ်ားမွတစ္ဆင့္ အတိုင္းသား ျမင္ရပါတယ္။<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ Night Guide လုပ္တာ ညဆိုရင္ ၀ိုင္းမွာ ညအိပ္ေလ့မရွိပါဘူး.. ည ၁၁း၀၀ နာရီေလာက္ဆို အိမ္ျပန္အိပ္ပါတယ္..၊ စာေမးပြဲ နီးမွသာ ၀ိုင္းမွာ အိပ္ျဖစ္တာပါ…၊ တစ္ည… ကၽြန္ေတာ္ ၁၁း၀၀ ထိုးတာနဲ႕ ကေလးေတြကို ႏႈတ္ဆက္..၊ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းၿပီး…၊ အိမ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္..၊ ငါးမိနစ္ေလာက္စီးၿပီးရင္ပဲ… ဆိုင္ကယ္ ေနာက္ဘီးက ေထာင္းကနဲ အသံၾကားလိုက္ရတယ္.. ဆိုင္ကယ္ရပ္ၿပီး စစ္ေဆးၾကည့္လိုက္ေတာ့.. ခ်ိန္းၾကိဳး ျပတ္သြားတာ… ဒီလိုအခ်ိန္ဆိုရင္ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးလိုျမိဳ႕မ်ိဳးမွာ စည္ကားေနေသးေပမယ့္ လားရႈိးလုိျမိဳ႕ ကေတာ့ ဆိုင္ေတြ အကုန္ပိတ္ၿပီး လူသြားလူလာ လံုး၀ ျပတ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးပါ…၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း လုပ္ဖို႕ တစ္ခုပဲရွိပါေတာ့တယ္..၊ ဒါကေတာ့ အိမ္ထိ ဆိုင္ကယ္ကို တြန္းၿပီးျပန္သြားဖို႕ပါပဲ…။<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ဆိုင္ကယ္တြန္းၿပီး ၁၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအိမ္ၾကီးကို လွမ္းျမင္လိုက္ရပါတယ္..၊ အိမ္ၾကီးျမင္မွ ကၽြန္ေတာ္ သတိရတာကို ငါဒီအိမ္ၾကီးေရွ႕က ဘယ္လို ျဖတ္ေလွ်ာက္ ရမလဲဆိုတာပါပဲ..၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ကို ေဒါက္ေထာက္၊ ေနာက္ကျဖစ္ျဖစ္ ေရွ႕က ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ျခား အေဖာ္မ်ား လာေလမလားဆိုၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနပါေသးတယ္..၊ ဘယ္သူမွ ေပၚမလာပါဘူး..၊ လာကလည္း ထိန္ထိန္ သာလွ်က္ပါ…၊ ေနာက္ဆံုး…ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္..သြားမယ္ကြာ… သူတို႕က လူကို ေျခာက္ပဲေျခာက္ႏိုင္တာ.. ဘာမွ လုပ္ႏုိင္တာမဟုတ္ဘူးလို႕ေတြးၿပီး… ဆိုင္ကယ္ကို တြန္းလာခဲ့ပါတယ္…၊<br /> <br /> အဲဒီျခံေရွ႕ စေရာက္တာနဲ႕ လူကို ၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္း ထသြားပါတယ္..၊ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတာ က ကၽြန္ေတာ္ သရဲ၊ ၀ိဥာဥ္၊ နာနာဘာ၀ေတြ ေျခာက္လွန္႕တာ မခံရခါနီး ၾကက္သီးထတတ္တာပါပဲ…၊ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္တင္းၿပီး ဆိုင္ကယ္ ဆက္တြန္းလာတယ္..၊ အရင္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ ၾကားလိုက္ရတာက မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ရီသံကိုပါ… ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းၾကီးသြားပါတယ္..သြားၿပီ.. ငါေတာ့ အေျခာက္ခံေနရၿပီ လို႕ေတြး မိပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္ ပါးစပ္ကလည္း ရသမွ် ဘုရားစာေတြ ဆိုပါတယ္..၊ ကိုယ္အရမ္းရတဲ့ ဘုရားစာ ေတြက ဒီလိုအခ်ိန္မွာ အေၾကာက္လြန္ၿပီး ေမ့သြားတတ္ပါတယ္..၊ ၾသကာသ ေတာင္ ဆက္မဆိုတတ္ေလာက္ ေအာင္ကို ျဖစ္သြားပါတယ္..ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ေတြ႕ပါ..၊ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ထဲကို လွည့္မၾကည့္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါ တယ္..၊ ဟုတ္တယ္ေလ.. သူတို႕က ၾကည့္ေစခ်င္လို႕ ရီသံေပးေနတာကို ကၽြန္ေတာ္က လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္.. ကၽြန္ေတာ္ အေျခာက္ခံရမွာေပါ့..ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းငံုၿပီး ဆိုင္ကယ္ကိုသာ ဆက္တြန္းပါတယ္..၊ ဘုရားစာမရေတာ့..၊ သီခ်င္းေျပာင္းဆိုၾကည့္တယ္..၊ ဒါက်ေတာ့ ရတယ္ဗ်… မေမ့ဘူး.. .. စိတ္အာရံုကို အဲဒီ အိမ္ၾကီးဘက္မရေအာင္ ထိန္းထားတယ္..၊ ရီသံခဏေပ်ာက္သြားတယ္..၊ ခဏေတာ့ စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္ငိုသံေတြ ထြက္လာတယ္…၊ ကေလးကို မိဘက အသားကုန္ရိုက္လို႕ ငိုေနတဲ့ အသံမ်ိဳးပါ..၊ ဒါေပမယ့္ ကေလးသံေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး..၊ ခုနက ရီေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြအသံပါပဲ… ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း လွည့္မၾကည့္ပဲ ဆိုင္ကယ္ကို တြန္းၿပီး ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပးပါေတာ့တယ္..၊ ေျပးေလ ေႏွးေလပါပဲ..ကိုယ့္ကိုယ္ကို အရမ္းေႏွး တယ္လို႕ ထင္မိပါတယ္..၊ လူတစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေခၽြးေတြ စိုရႊဲေနပါၿပီ..၊ အဲဒီအိမ္ကို ေက်ာ္သြားမွပဲ ဆိုင္ကယ္ ခဏရပ္ကာ အေမာေျဖေနလိုက္ပါတယ္..<br /> <br /> အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က စိုက္ၾကည့္ေနသလိုမ်ိဳး ခံစားလိုက္ရတယ္..၊ လူတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ေနာက္ကေန စိုက္ၾကည့္ေနရင္ မသိစိတ္ကေန သိတတ္တာကို လူတိုင္း ၾကံဳဖူးမွာပါ..ကၽြန္ေတာ္ခံစားရတာလဲ.. အဲဒီအတိုင္းပါပဲ…ကၽြန္ေတာ္လည္း.. ဘာျဖစ္လဲ.. ငါအဲဒီျခံ၀န္းေက်ာ္လာ ၿပီပဲဆိုၿပီး.. လွည့္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္…. အဲဒီမွာ …လားလား… အဲဒီအိမ္ အေပၚထပ္ ျပတင္းေပါက္ကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသခ်ာ စုိက္ၾကည့္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး သံုးဦးကို လေရာက္ေအာက္မွာ ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္..၊ မ်က္ႏွာကေတာ့ မည္းတူးေနတာပါပဲ… ဆံပင္ေတြကေတာ့ အရွည္ၾကီးေတြပါ… အရပ္လည္း ေတာ္ေတာ္ရွည္ၾကပါတယ္…၊<br /> ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လွည့္ၾကည့္တာလည္း ျမင္ေရာ ညီမသံုးေယာက္လံုး ေနာက္လွည့္ၿပီးေျပးပါတယ္..၊ ေျခသံေတြ တစ္ဒုန္းဒုန္းကို အတိုင္းသား ၾကားေနရပါတယ္..၊ ေအာက္ထပ္ကို ေျပးဆင္းလာတာပါ…၊ ၿပီးေတာ့ ျခံ၀န္းထဲကို ေျပးထြက္လာၾကပါတယ္….<br /> ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ စဥ္းစားမေနေတာ့ပါဘူး…၊ ဒါသူတို႕ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ကို လိုက္မလို႕ ေျပးဆင္းလာၾကတာပါ…ကၽြန္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေဒါက္ျပန္ျဖဳတ္…တြန္းၿပီး … ေျပးပါေတာ့တယ္… ပုဆိုး၀တ္ ထားတာဆိုတာ့ လိုသေလာက္ ခရီးမေပါက္ပါဘူး…. ဒါေပမယ့္ လံုး၀ ေနာက္ လွည့္ မၾကည့္ေတာ့ ပါဘူး…ကၽြန္ေတာ္တို႕ လမ္းထိပ္ ေရာက္တဲ့အထိ လံုး၀ မရပ္ပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေျပးပါေတာ့တယ္…၊<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္တို႕လမ္းထဲ၀င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သတၱိရွိသြားပါၿပီ…ဒီလမ္းက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေနခဲ့တာမို႕လို႕ ေၾကာက္စိတ္လံုး၀မရွိပါ… ဒီလမ္းထဲထိေတာင္ လိုက္လာရင္ေတာ့ ရင္ဆိုင္ေတြ႕မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ကိုရပ္ၿပီး ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္…၊<br /> ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးထင္ၿပီး လွမ္းၾကည့္လိုက္တာပါ… ဒါေပမယ့္ လမ္းထိပ္မွာ အံေတြၾကိတ္ၿပီး.. မ်က္ႏွာမည္းတူးၿပီး..ဆံပင္အရွည္ၾကီးေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္အရုပ္ဆိုးတဲ့ အဲဒီညီမသံုးေယာက္ ရပ္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္…စိတ္တိုေနတဲ့ပံုေတြပါ.. အံေတြၾကိတ္ထားလို႕ ေမးရိုးေတြေတာင္ ေထာင္လို႕ပါ…၊ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္ေနပါတယ္…၊ သူတို႕ လိုက္မလာပါဘူး…၊ လမ္းထိပ္ကေနသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္..၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္လမ္းထဲမွာ မေျပးဖို႕ ဆံုးျဖတ္ထားလို႕ မေျပးပါဘူး…၊ သူတို႕ ၀င္မလာပါဘူး… ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ လမ္းထဲကို ၀င္လို႕မရလို႕ထင္ပါတယ္..၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေမာေျပမွ ဆိုင္ကယ္ကို အိမ္ထဲ ေအးေအးေဆးေဆးတြန္း၀င္.. ေရေသာက္…ဘုရားရွိခိုး.. ေမတၱာသုတ္ကို ရႊတ္ဖတ္ၿပီး အိပ္ယာ၀င္ခဲ့ပါေတာ့တယ္…။<br /> <br /> ေနာက္မွ ျပန္ေတြးၾကည့္မိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ကယ္လို႕ ပထမေနရာမွာ ကတည္းက မေျပးပဲ ရပ္ေနမယ္ ဆိုရင္ သူတို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာလုပ္ၾကမွာလဲ…အိမ္ေပၚထပ္ကေန ေျပးဆင္းလာၿပီး.. ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႕ ေျခာက္လွန္႕ခ်င္လို႕လား..ဒါမမဟုတ္..အကူအညီေတာင္းစရာရွိလို႕လား… အကူအညီေတာင္းဖို႕ေတာ့ ျဖစ္ဟန္ မတူပါဘူး… ေဒါသေတြၾကီးၿပီး စိတ္တိုေနတဲ့ သူတိုိ႕ ဟန္ပန္ၾကည့္ရတာ.. လူကို ဒုကၡေပးဖို႕ ရည္ရြယ္ ခ်က္ရွိဟန္တူပါတယ္…<br /> ဒါဆိုဘာလို႕ သူတို႕ အိမ္ေရွ႕ ျဖတ္ကတည္းက ..ဆင္းလာၿပီး ဒုကၡမေပးတာလဲ..? ကၽြန္ေတာ္သူတို႕ အိမ္ေရွ႕ျဖတ္ေလွ်ာက္တုန္းက ရီသံေတြ..၊ ငိုသံေတြ.. ၾကားရေပမယ့္ အိမ္ဖက္ကို လံုး၀ မၾကည့္ခဲ့ပါဘူး..၊ စိတ္ကိုလည္း… အိမ္ၾကီးဖက္မေရာက္ေအာင္… ဘုရားစာဆိုလိုက္.. သီခ်င္းဆိုလိုက္…လုပ္ခဲ့တာပါ… ျခံ၀င္းေက်ာ္မွသာ သိခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ေနာက္ကို ျပန္လွည့္ၾကည့္မိလိုက္တာပါ…<br /> ဒါဆို ေကာက္ခ်က္ခ်လို႕ရတာက သူတို႕နဲ႕ စိတ္ခ်င္း ဆက္သြယ္မႈ ရမွသာလွ်င္ လူကို ဒုကၡေပးႏိုင္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္..၊ ဒါေၾကာင့္ သရဲ ေၾကာက္တတ္သူမ်ား မိမိ၏ ေၾကာက္စိတ္က မိမိကုိ ျပန္လည္ၿပီး ဒုကၡေပး တတ္ေၾကာင္း အသိေပးလိုပါတယ္.. ေၾကာက္တတ္ရင္ လံုး၀မစဥ္းစားပါနဲ႕…မေတြးပါနဲ႕… အဲ… ၾကံဳလာခဲ့ရင္ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လို ေျပးသာေျပးပါ….ဘာမွေတြးမေနပါနဲ႕… တစ္ခုေတာ့ သတိေပးပါရေစ… ပုဆိုးေတာ့ ျမဲေအာင္ ၀တ္ထားပါ…J<br /> <br /> အခုေတာ့ အဲဒီအိမ္ၾကီးလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး.. ဗ်ဴဟာမွဴး တစ္ေယာက္က ၀ယ္ၿပီး စစ္မိန္႕ နဲ႕ ႏွင္ထုတ္ ၿပီးၿပီလို႕ သိရပါတယ္..၊ အိမ္ေဟာင္းၾကီးကိုဖ်က္ၿပီး အိမ္သစ္ၾကီးလည္း ေဆာက္ထားပါတယ္…၊ အဲဒီ ညီမသံုး ေဖာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေနာက္ဆံုးေတြ႕ၿပီးကတည္းက အစေပ်ာက္သြားခဲ့တာ အခုထိ ဘာသတင္းမွ မၾကားရ ေတာ့ပါေၾကာင္း………………………….။ </div>

ပရေလာက ပရေလာကမွ ညီမသုံးေဖာ္

ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့ (၁၀) တန္းေတြကို Night Guide ျပန္လုပ္ေပးျဖစ္ပါတယ္..၊ Night Guide လုပ္ၿပီး သံုးႏွစ္ေျမာက္မွာ ၀ိုင္းတစ္ခုကေ...

အျပည့္အစံု »

“တစ္ပြဲစား”

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://cdn.shutterstock.com/shutterstock/videos/5774447/thumb/1.jpg?i10c=img.resize(height:160)" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="451" data-original-width="800" height="360" src="https://cdn.shutterstock.com/shutterstock/videos/5774447/thumb/1.jpg?i10c=img.resize(height:160)" width="640" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;">  ဒီ စကားလုံးကုိ အေနာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ရင္းရင္းနီးနီး ၾကားဖူးတယ္ဗ်။ စိတ္လည္း စိတ္၀င္စားတယ္။<br /> သုိ ့ေပ ့မယ္ ခေလးဘ၀တုန္းက တစ္ပြဲစား ကုိစံဖဲ ((ကုိစံမွဲ ့ဟု လည္းေတြ ့ရသည္။ အမည္နာမ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါ) ဆုိတဲ ့လူအေၾကာင္းကုိ ရုပ္၇ွင္ကားတစ္ကားမွာ ၾကည္ ့ဖူးတယ္။ သူက အင္းသူၾကီး၊ သၤခ်ိဳင္းေစာင့္ မဖဲ၀ါရဲ ့အကုိ။ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္အိမ္ကုိေတာ ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ ့ပါဖူး။ </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> တစ္ပြဲစားထဲမွာ သူက ေရအပုိင္၊ အင္းအပုိင္၊ တစ္ပြဲစားဗ်။ သူရလုိက္တဲ ့အင္းတုိင္းဟာ ျမတ္တယ္။ ငါးအရမ်ားတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ သူကလည္း ေရေၾကာ၊ ေျမေၾကာ နပ္တယ္။ ဘယ္ အင္း ကုိ ဘယ္အခ်ိန္ ပိတ္ရင္.. ဘယ္လုိငါးမ်ိဳး အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ ထြက္မယ္ဆိုတာက အစသိတယ္ဗ်။ ဒီလုိမ်ိဳး။<br /> ေနာက္ အေနာ္ ရွစ္တန္းနွစ္ေလာက္က်ျပန္ေတာ ့… ဦးေက်ာ္ဟိန္း ရုိက္တဲ ့… “တစ္ပြဲစား” ဆုိတဲ ့ကားကုိ ၾကည္ ့လုိက္ရေသးတယ္။ အဲဒီမွာလည္း ဦးေက်ာ္ဟိန္းက အင္းသူၾကီးပဲ… သူလည္း ကုိစံဖဲလုိပဲ … ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္ငါး၊ ဘယ္မွာဖမ္း ကြက္တိမိ ဆုိတာမ်ိဳးေပါ့။<br /> အဲဒီေနာက္ပုိင္းမွာ တစ္ပြဲစား ဇာတ္လမ္းေတြနဲ ့အေနာ္ အဆက္ျပတ္သြားတယ္။ အေနာ္ စိတ္ထဲမွာလည္း စြဲလာတယ္။<br /> တစ္ပဲြစားဆုိတာ ေရအတြက္ပဲ ရွိလိမ္ ့မယ္ဆုိျပီးေလ။ ကုိယ္ ၾကည္ ့ရွဳ ့ခဲ ့ရတဲ ့အေပၚက ဇာတ္လမ္းနွစ္ခုလုံးက ေရထဲမွာ ငါးဖမ္းတဲ ့အလုပ္ဆုိေတာ ့.. အင္း၊ ေရ တစ္ပြဲစား ဆုိတာပဲရွိမယ္လုိ ့ ထင္ခဲ ့မိတယ္။ က်ေနာ္ ဆယ္တန္း မေအာင္ခင္ အထိေပါ့။</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> ဒီလုိနဲ ့အေနာ္ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ ့နွစ္မွာ…. အေနာ္ဦးေလးတစ္ေယာက္က တာခ်ီလိတ္ဘက္မွာ ေတာေခါင္းရာထူးနဲ ့တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတယ္ခင္ဗ်။ အေနာ္လည္း အားေနတာနဲ ့.. သူဆီကုိ အလည္ အပတ္ သြားလုိက္တယ္။ အေနာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ ့ေဇာင္းၾကီးတုိ ့…၊ ရွမ္းၾကီးတုိ ့လည္း ပါလာၾကတယ္။ ဦးေလးဆီေရာက္သြားေတာ ့သူကလည္း ေႏြးေနြးေထြးေထြးၾကဳိဆုိပါတယ္။ ဦးေလးက သစ္ေတာရုံးရဲ ့ဘုိတဲ တစ္ခုမွာေနတယ္ခင္ဗ်။ဘုိတဲ ကလည္း ေျခတံရွည္ ေဆာက္ထားတာရယ္။အေပၚမွာ အခန္းက ေလးခန္းရွိတယ္။ က်န္တဲ ့သစ္ေတာ အရာရွီေတြ အိပ္တဲ ့အခန္းသဳံးခန္း၊ အေနာ္ ဦးေလးအိပ္တဲ့ အခန္းက တစ္ခန္း၊ အေရွ ့မွာေတာ ့ဧည္ ့ခန္းလုိမ်ိဳး အခန္းက်ယ္ၾကီးတစ္ခုရွိတယ္။<br /> အဲဒီမွာ အေနာ္တုိ ့သူငယ္ခ်င္းေတြ အထုတ္အပုိးေတြ ခ်ျပီး၊ စုျပဳံျပီး အိပ္ၾကရတယ္။ ဘုိတဲ ေအာက္မွာေတာ့ …. ကြပ္ပ်စ္ေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ျပီးေတာ ့… နားနားေနေနထုိင္ဖုိ ့ခုံတန္းေလးေတြလည္းရွိတယ္။ သာသာယာယာပါပဲဗ်ာ။</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> အဲဒီမွာ ဘုိတဲမွာပဲ အေနာ္တုိ ့တစ္ပြဲစားဆုိတဲ ့မုဆုိးတစ္ဦးနဲ ့… မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ ့သဗ်။ ဒီလူနာမည္က “ေစာဘသန္း” ။ လူက ကရင္လူမ်ိဳး၊ ေအာက္ျပည္ဘက္ကလုိ ့ေျပာတယ္။ သူကလက္ရွိ မုဆုိး ေသနတ္ပစ္လုိင္စင္ရထားတယ္။ ေတာေခါင္းေတြ၊ ေတာအုပ္ေတြကလည္း ဒီလို မုဆုိးေတြနဲ ့ခင္မင္ ရင္းနီးေနတာ မဆန္းပါဖူးေလ။ ဦးေလးတုိ ့ကလည္း အခါအခြင့္သင့္ရင္ ေတာထဲကုိ ေသနတ္ကုိင္ပီး ကုိေစာဘသန္းနဲ ့… ေတာလည္ေလ ့ရွိတယ္။ အေနာ္တုိ ့အဖြဲ ့ကေတာ ့… သူ ့ကုိ “ဦးဘသန္း” လုိ ့ပဲ ေခၚသဗ်။ အသက္က ၃၅ နွစ္ေလာက္၊ အသားက နီစပ္စပ္နဲ ့။ မ်က္နွာက ေလးေထာင့္ရယ္။ မ်က္နွာထားေတာ ့ အလြန္ခ်ိဳတဲ ့လူ။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ရီလုိက္ရင္ မ်က္စိပါမွိတ္တယ္။ ရီရင္လည္း သူ႔ကြမ္းေခ်းတတ္ေနတဲ ့… သြားေတြ ေပၚေအာင္ကုိ ရီတဲ ့မ်ိဳးရယ္။ အျမဲတမ္း ကရင္ အက်ီကုိ ၀တ္ထားတတ္တယ္။ ပုဆုိးကုိလည္း ခပ္တုိတုိပဲ ၀တ္တတ္တယ္ဗ်။</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> ကိုေစာဘသန္းနဲ ့အေနာ္တုိ ့အဖြဲ ့နဲ ့ကလည္း ဘယ္လုိ ဘယ္လုိ အဖြဲ ့က်သြားလဲ မသိပါဖူး။ ရွမ္းၾကီးနဲ႔ ေဇာင္းၾကီးတုိ ့ကလည္း အေနာ္တုိ ့ေတြ ့ခဲ ့၊ၾကဳံခဲ ့ဖူးတဲ ့သရဲတေစၦ ဇာတ္လမ္းေတြ ေျပာ၊ သူကလည္း… သူေတာထဲ၊ ေတာင္ထဲမွာ ေတြ ့ခဲ ့ဖူးတဲ ့ထူးဆန္းတဲ ့အရာေတြ အေၾကာင္းေျပာနဲ ့… တာခ်ီလိတ္ သစ္ေတာဂိတ္မွာ အေနာ္ေနခဲ ့တဲ ့ကာလ ၁ လေလာက္မွာ ရက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒီလူနဲ ့ပဲ အသားက်သြားတာပါပဲဗ်ာ။<br /> ကြ်န္ေတာ္က ဒီလူဆီက အျမဲတမ္း ေတာဓေလ ့၊ ေတာင္ဓေလ ့ကုိ၊ ေတာ၇ုိးရာ၊ ေတာင္ရုိးရာ၊ ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ေတြကုိ ေမးတတ္တယ္။ သူကလည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပပါတယ္။ ေတာထဲသြားရင္ အေပါ့အပါးက အစ၊ အေျပာအဆုိ၊ စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ သူ ေျပာျပေလ ့ရွိတယ္။<br /> တစ္ေန ့ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီေန ့မွာ လကလည္း သာေနတယ္ဗ်။ အေနာ္တုိ ့… ဘုိတဲ ေအာက္မွာ ရွိတဲ ့ကြပ္ပ်စ္မွာ ရွားရွားပါးပါး ရထားတဲ ့ဆတ္သားေျခာက္ကုိ ဖုတ္၊ ျပီးေတာ ့ဆီဆမ္းျပီး အရက္နဲ ့ျမည္းေနသဗ်။ ဦးဘသန္းၾကီးလည္း ပါတယ္။ ေျပာၾကတဲ ့စကားေတြကေတာ ့… ေတာအေၾကာင္း။ ေတာင္ အေၾကာင္းပဲေပါ့ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ အေနာ္က ပရေလာကသားေတြ အေၾကာင္းအဓိက ထားေမးျဖစ္တယ္။ ဦးဘသန္းက ျပန္ေျဖေပါ့။ အေနာ္တုိ ့၀ုိင္းကေလ ညဘက္ဆုိ ေဆြးေႏြးတဲ ့၀ုိင္းေလးတစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ အျငင္းအခုံေတြလည္း ရွိတယ္။ ျပီးေတာ … အျခားသစ္ေတာအရာရွိေတြကလည္း အေနာ္တုိ ့ဒီလုိ ၀ုိင္းျပီဆုိတာနဲ ့ေရာက္လာၾကတယ္။ ဒီေတာ ့… ၀ုိင္းခေလးက စုိစုိေျပေျပ၊ စည္စည္ကားကားေလး ျဖစ္လာတာေပါ့ဗ်ာ။<br /> အဲဒီမွာ ေဇာင္းၾကီးက ဦးဘသန္းကုိ ထေမးတယ္။<br /> “ဦးဘသန္း… ဦးကုိ ဒီမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေျပာၾကတယ္။ တစ္ပြဲစားဆုိ၊ အဲဒါ ဟုတ္လား?” ဆုိျပီေလး။ အမွန္က အဲဒီလုိ သြားေျပာရင္ တစ္ပြဲစားေတြက နည္းနည္းေတာ ့စိတ္တုိတတ္တယ္ဗ်။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သည္းမခံနုိင္၀ူး။ ဘာျဖစ္လုိ ့လဲဆုိတာေတာ ့အေနာ္လည္း သိပ္မေတြးတတ္ပါဖူး။ </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> သို ့ေပ ့မယ္… စိတ္ရွည္ သည္းခံတတ္တဲ ့ဦးဘသန္းက ေဇာင္းၾကီးကုိ … “မင့္ကုိ ဘယ္သူေျပာတုန္း၊ ငါ့ က တစ္ပြဲစားလုိ ့” ဆုိျပီးေလ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စကား၀ုိင္းက တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ တစ္၀ုိင္းလုံးမွာ သူတုိ႔ နွစ္ေယာက္ အသံပဲ ထြက္လာတာ။ အေနာ္အပါအ၀င္ က်န္တဲ ့သစ္ေတာအရာရွိေတြအားလုံးက ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနပီး ဒီ တစ္ပြဲစားဆုိတဲ ့အေမးအေျဖကုိ နားစြင့္ေနၾကတယ္။<br /> “ဒီလုိပါပဲ၊ ျပီးေတာ ့… ဦးဘသန္း ေတာထဲ ၀င္ရင္ ဘယ္တုန္းက လက္ဗလာ ျပန္လာခဲ ့ဖူးလုိ ့လဲ? သားေကာင္ ပါလာတာပဲ မဟုတ္ဖူးလား? တဲ ့။ ေဇာင္းၾကီးက ဒီလုိမ်ိဳး ဆုိလာတယ္။ ေဇာင္းၾကီး အဲဒီစကားကို အခ်ိဳသတ္ေျပာေနတာေနာ္။ မ်က္နွာခ်ိဳေသြးျပီး ေျပာတာ။ အဲဒီလုိ ေျပာေနတဲ ့အခ်ိန္မွာ ဦးဘသန္း မ်က္နွာက အရက္ေၾကာင့္ ထင္ပါတယ္။ နီရဲတြတ္ေနတာပဲ။ နဂုိကလည္း အသားက နီစပ္စပ္ဆုိေတာ ့ ျမင္မေကာင္း၀ူး။ စိတ္ဆုိးသလား ေတာင္ ထင္ရတယ္။<br /> ဦဘသန္းက ခပ္ကုိင္းကုိင္း ျဖစ္ေနတဲ ့သူ ့ခါးကုိ တစ္ခ်က္ မတ္လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ ့လက္ထဲမွာ ကုိင္ထားတဲ ့မတ္ခြက္ထဲက အရက္ကုိ “ဂလြပ္” ဆုိျပီး အကုန္ ေမာ ့ခ်ပလုိက္တယ္။ ျပီးေတာ ့… ကြပ္ပ်စ္၀ုိင္းေပၚမွာ ထုိင္ေနတဲ ့လူအားလုံးကို တစ္ခ်က္ၾကည္ ့လုိက္တယ္။ သူ ့အခုေျပာမဲ ့စကားကုိ စိတ္၀င္စားေနၾကသလားေပါ့ေနာ္။ စိတ္၀င္စားမွ ဆက္ေျပာမယ္ေပါ့၊ မ၀င္စားရင္ မေျပာေတာ ့ဖူးဆိုတဲ့ အထာနဲ ့ ။ အားလုံးက သူ ့ဆီက ထြက္က်လာမဲ ့အေၾကာင္းအရာကုိ ၾကားခ်င္ေနတဲ ့အထားေလးေတြ ျဖစ္ေနေတာ ့… သူက စကားကုိ ဒီလုိေလးဆက္တယ္ဗ်။<br /> “ဒီလုိရွိတယ္။ ေဇာင္းၾကီး။ မုဆုိးတစ္ေယာက္ဟာ… ေတာထဲ၊ ေတာင္ထဲ သြားတုိင္း သားေကာင္ ရလာတာနဲ ့သူ ့ကို တစ္ပြဲစားလုိ ့ေျပာလုိ ့မရဖူး။ ဥပမာ၊ ၊ မင္းတုိ ့အရြယ္ထဲက သူဟာ မုဆုိးလုပ္ေနတာလည္း ျဖစ္နုိင္တယ္။ ေန ့စဥ္၊ ေန ့တုိင္း ဒီေတာ၊ ဒီေတာင္ထဲမွာပဲ သူ မုဆုိးလုပ္တယ္။ ၾကာလာတာနဲ ့အမွ် သူဟာ ဒီေတာနဲ ့ရင္းနီးလာတယ္။ ဒီေတာင္နဲ ့ရင္းနီးလာတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ ့…။ မင္းတုိ ့ေနတဲ ့အိမ္ ဘယ္မွာ ဘာရွိတယ္ဆုိတာ သိသလုိ၊ သူဟာလည္း သူ ့ေတာ၊ သူ ့ေတာင္ထဲမွာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေနရာကုိ သြားေစာင့္ရင္ ဘယ္လုိ သားေကာင္မ်ိဳး ရနုိင္တယ္ဆုိတာကုိ တြတ္လာနုိင္တယ္။ ျပီးေတာ ့မုိးရာသီဆုိ ေတာထဲက သဘာ၀က ဘယ္လုိ၊ ေႏြရာသီဆုိ ဘယ္လို၊ ေဆာင္းရာသီဆုိ ဘယ္လုိ အစရွိသည္ေပါ့ကြာ… ေတာသဘာ၀ကုိလည္း သူ သိလာတယ္။ ဒီလုိ ကြ်မ္းက်င္လာတဲ ့မုဆုိးတစ္ေယာက္ဟာလည္း ေတာထဲကုိ ေန ့စဥ္ ၀င္တုိင္း သူဟာ သားေကာင္တစ္ေကာင္ မဟုတ္ တစ္ေကာင္ ရလာနုိင္တာပဲကြ။ ဒီေတာ ့… ငါဟာလည္း… ေမြးကတည္းက မုဆုိးလုပ္ေနတဲ ့လူပဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကုိ သြားရင္ ဘာေကာင္မိမလဲ ငါသိတာေပါ့။ ဟုတ္တယ္မလား?။ ဥာဏ္ေလး ဘာေလး သုံးပါ၊ ေဇာင္းၾကီးရယ္။ မင္းကလည္း အတင္းဇြတ္ ငါ့ကုိ တစ္ပြဲစားမလုပ္ခုိင္းပါနဲ ့ကြ” ဆုိျပီး ရယ္ရယ္ ျပဳံးျပဳံးနဲ ့ေျပာေတာ္မူတယ္။<br /> ဦးဘသန္း စကားေျပာအျပီးမွာေတာ ့… ေဘးက နားေထာင္ေနတဲ ့လူေတြ ဆီက မွတ္ခ်က္ခ်သံေတြ ထြက္တယ္။<br /> “ဟုတ္တယ္ေနာ္၊ ဦးဘသန္းေျပာတာ ျဖစ္နုိင္တယ္။ ခုန ေမာင္ဇဴးေျပာေနတဲ ့… အင္း တစ္ပြဲစားေတြလည္း ဒီလုိပဲ ထင္တယ္ေနာ္။ အဘ” ဘာညာနဲ ့ေပါ့ဗ်ာ။ ေဇာင္းၾကီးလည္း… ဦးဘသန္း ေျပာျပသြားတာကုိ နားေထာင္းရင္း “အင္း.. ဟုတ္သားပဲေနာ္” ဆိုျပီး ျငိမ္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ လူေတြ အားလုံးက ကုိယ္ ့အေတြးနဲ ့ကိုယ္ စဥ္းစားခန္းဖြင့္ေနၾကေလရဲ ့။ ေစာင္ၾကီးေတြ ျခဳံျပီး လေရာင္ေအာက္မွာ ။<br /> အဲဒီထဲမွာ အျငိမ္မေနနုိင္တာက အေနာ္။ ဘာဖစ္လုိ ့လဲ မတိ၀ူးဗ်ာ။ လူက အရမ္းေတာ ့မမူးေသးဖူး။ သုိ ့ေပ ့မယ္… ဦးဘသန္းရဲ ့ဆင္ေ၀ွ ့ရန္ေရွာင္စကားကို… မေက်နပ္ဖူးျဖစ္ေနတယ္။ အေနာ္က ဒီလုိစဥ္းစားတာဗ်။ ဒီဦးဘသန္းဟာ ကရင္ျပည္နယ္သား၊ ျပီးေတာ ့… တာခ်ီလိတ္ဘက္ကုိ ေ၇ာက္လာတာလည္း အေနာ္ စုံစမ္းၾကည္ ့ရသေလာက္ဆုိရင္…<br /> ငါးနွစ္ေတာင္ မျပည္ ့ေသးေလာက္ဖူး။ ျပီးေတာ့ … အခု သူအမဲသြားလုိက္တုိင္းလည္း ေန ့စဥ္၊ ေန ့တုိင္း အမဲက ရေနတာပဲ။ အေနာ္တုိ ့ရွိေနတုန္းကေတာ ့… သူ က်ားသစ္နက္တစ္ေကာင္ မိလုိ ့ေရာင္းထားတာ ဆုိေတာ ့… မကုန္မျခင္း ေနာက္ဆံမတင္းခ်င္ဖူးဆိုတဲ ့အထာနဲ ့ေတာထဲ သိပ္မ၀င္ဖူးဗ်။ အေရးဟဲ ့… အေၾကာင္းဟဲ ့… ေတာလည္စရာရွိမွ ဦးေလးတုိ ့နဲ ့လုိက္တာရယ္။ အေနာ္တုိ ့သြားလည္ခ်င္ရင္လည္း “ဦးဘသန္း ပါမွ သြားမွာေနာ္” ဘာညာနဲ ့ေခၚသြားတာပဲ။<br /> သုိ ့ေပ ့မယ္… သူက အေနာ္တုိ ့နဲ ့လူအုပ္နဲ ့သြားရင္ ဘယ္ေတာ ့မွ သားေကာင္မပစ္ဖူး။ သူ ေျပာတဲ ့စကားတစ္ခုရွိတယ္။<br /> “ငါတုိ ့အခု ေတာလည္သြားမွာက ငွက္ပစ္မွာေနာ္၊ က်န္တဲ ့ဟာ မပစ္နဲ ့” ဒီလုိမ်ိဳး။ ငွက္ပစ္သြားတဲ ့အခါဆုိ.. ဘာေကာင္ေတြ ့ေတြ ့ပစ္ဖူးဗ်။ မပစ္ခုိင္းဖူး။ ဒီက လူက လက္ယားေနတာေလ။ ေျပာမေနပါနဲ ့ L ။ ဒူးေလး တစ္လက္နဲ ့ေဆာ္ထည္ ့လုိက္ခ်င္တာရယ္။ သုိ ့ေပ ေသာ္ျငား.. သူက ဦးေဆာင္သူ ဆုိေတာ ့… မေက်မနပ္ေလသံ “ဟြန္း” ဘာဖစ္တယ္၊ ညာဖစ္တယ္။ ဆုိျပီး ဆက္သြားရတာပဲ။ အဲဒီလုိ လုပ္တဲ ့အခါဆုိ ဦးဘသန္းက ေျပာတယ္။ “ငဇဴး… မင္း နွယ္ ့။ အားတုိင္း ပစ္မယ္၊ ခတ္မယ္ မလုပ္နဲ ့ဟ။ ေတာစည္းကမ္း၊ ေတာင္စည္းကမ္း” ဆုိတာ ရွိတယ္။ ဘာညာေပါ့။<br /> အယ္! သူ ့ဘာသာ သူတစ္ေယာက္တည္း… ေတာထဲ ၀င္သြားလုိ ့ကေတာ ့…. ဘာေကာင္ျဖစ္ျဖစ္ အဲ(အဲ = ယူေဆာင္လာသည္) လုိက္တာပဲဗ်။ အဲဒီေတာ ့အေနာ္က ေတြးတယ္။ ေမြးကတည္းက ဒီေတာ ဒီေတာင္ထဲ ေနေနတာဆုိ ထားပါေတာ ့။ သူ ကြ်မ္းေနလုိ ့ေတာက။ အခုဟာက ေရာက္တာမွငါးနွစ္ေတာင္မျပည့္ သးဖူး။ ေတာေတာင္ေတြကလည္း မ်ားပါဘိနဲ ့။ အဲဒါကို သူ ၀င္သြားတုိင္း၊ ဆတ္၊ ဆုိင္၊ ေျပာင္၊ စသျဖင့္ အေကာင္ၾကီးပဲ တီးတီးလာတာဆုိေတာ ့.. သိပ္မရုိးခ်င္ဖူး။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း လူေတြက သူ ့ကုိ “တစ္ပြဲစား” လုိ ့ေျပာတာကုိးဗ်။ ဒီေတာ ့အေနာ္က သူ ့စကားကုိ အလုိ မက်ဖူးေလ။သုိ ့ေပေသာ္ျငား… ဒဲ ့ေမးလုိ႔ကလည္း မေကာင္းဖူး။ ကုိယ္ကလည္း သူ ့မွာ တစ္ပြဲစား ဇာတ္လမ္းရွိရင္ ၾကားခ်င္၊ သိခ်င္ေနတာဆုိေတာ ့…. ဒီလုိပဲ ေမးခ်လုိက္ေတာ ့တယ္။<br /> “ဦးဘသန္း၊ တစ္ပြဲစားအေၾကာင္းေျပာလုိ ့ေနာ္။ တစ္ပြဲစားေတြက လြယ္လြယ္နဲ ့တစ္ပြဲစား မျဖစ္ဖူးဆုိ ဟုတ္သလားဗ်။ အေနာ္ သိပ္မရွင္းလုိ ့… ဦးဘသန္း ၾကားဖူးတဲ ့… တစ္ပြဲစား ဇာတ္လမ္းေလးဘာေလး မရွိဖူးလား။ ရွိရင္ နားေထာင္ခ်င္လုိ ့ဗ်။ သိရင္လည္း ရွင္းျပေပးပါဦး ဘယ္လုိမ်ိဳးလုပ္မွ တစ္ပြဲစား ဆုိျပီး နာမည္ထြက္တာဒုန္း? ” ဆုိျပီး ပြဲေတာင္းလုိက္ရတယ္။<br /> အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူက အေနာ္ မ်က္နွာကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ စုိက္ၾကည္ ့တာဗ်။ ျပီးေတာ ့ ဘာေျပာသလဲဆုိေတာ ့…<br /> “မင္းက တစ္ပြဲစား ျဖစ္ခ်င္ေနလုိ ့နည္းလမ္း လာေတာင္းေနသလား” တဲ ့ရီက်ဲက်ဲ နဲ ့ေျပာတယ္။ အေနာ္က<br /> “မဟုတ္ပါဖူးဗ်ာ။ ဇာတ္လမ္းေလး ဘာေလးရွိရင္ သိရေအာင္ပါ။ မဟုတ္ဘဲ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး မသိခ်င္ဖူး။ ခုန ဦးဘသန္းေျပာသလုိ ကြ်မ္းက်င္တဲ ့လူတစ္ေယာက္ဟာ ေတာထဲ ၀င္တုိင္း သားေကာင္း ရနုိင္သလုိ၊ တစ္ပြဲစားတစ္ေယာက္ဟာလည္း ရနုိင္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ ့… သားေကာင္ရေနတဲ ့လူတုိင္းကုိ ယုန္ထင္၊ ေၾကာင္ထင္ တစ္ပြဲစားပါလုိ ့ဇြတ္မေျပာခ်င္လုိ ့… တိတိက်က် သိနုိင္မဲ ့နည္းလမ္းေလး ဘာေလးသိရမလားလုိ ့ပါဗ်” ဆုိျပီ ေျပာခ်လုိက္တယ္။<br /> ဦးဘသန္းက “အင္း…. အဲဒါေတာ ့ခက္တယ္ကြ၊ ငါလည္း တိတိက်က်ေတာ ့… မေျပာတတ္ဖူး။ သုိ ့ေပ ့မယ္ မင္းသိခ်င္တယ္ဆုိတဲ ့တစ္ပြဲစား တစ္ေယာက္အေၾကာင္းေတာ ့ ငါေျပာျပမယ္။ သူတစ္ပဲြစား ျဖစ္တဲ ့အခ်ိန္မွာလည္း ငါရွိေနတယ္” တဲ ့။ အဲဒီမွာ အားလုံး ျငိမ္သက္ျပီး နားေထာင္ေနရကေန… “ဟမ္၊ ဦးဘသန္း ရွိေနတယ္။ ဟာ ျမန္ျမန္ ေျပာျပ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ” ဘာညာေတြ ဖစ္ကုန္တယ္။ ဒီေတာ ့မွ ဦးဘသန္းက အရက္တစ္ခြက္ုိ ဂြတ္ခနဲ ထပ္ေမာ ့လုိက္ျပီးေတာ ့… သူ ေတြ ့ခဲ ့ရတဲ ့တစ္ပြဲစားမုဆုိး ဇာတ္လမ္းကုိ ဆက္ေျပာျပတယ္။<br /> “အဲဒီတုန္းက မင္းတုိ ့အရြယ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ငါ့ဆရာ မုဆုိးတစ္ေယာက္ဆီမွာ ငါ မုဆုိးလက္သင္ လုပ္ေနတဲ ့အခ်ိန္ေပါ့ကြာ။ ေအာက္ျပည္ဘက္မွာပါ။ ငါ့ဆရာမုဆုိးနာမည္က ဦးေရႊသုိက္တဲ ့။ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ဗမာထဲမွာေတာ ့ေတာ္ေတာ္ေလး ေဒါင္ေကာင္းတဲ ့မ်ိဳးေဟး။ ျပီးေတာ့ သူ ့မွာ မိန္းမနဲ ့… သား၊ သမီး သုံးေယာက္ရွိတယ္။<br /> သူနဲ ့ငါနဲ ့ေန ့တုိင္း ေတာ လည္ ျဖစ္တယ္။ ေတာေကာင္ကလည္း ရတဲ ့အခါေတြလည္း ရွိသလုိ၊ မရလာတဲ ့ေန ့ေတြလည္း ရွိတာေပါ့ကြာ။ တစ္ေန ့က်ေတာ ့… သူ မိန္းမ ေနာက္ကုိယ္၀န္ ထပ္ရွိလာတယ္။ သူကလည္း အဲဒီအခ်ိန္မွာ သားေကာင္ၾကီးမေျပာနဲ ့… ေဒါင္း တစ္ေကာင္ရဖုိ ့ေတာင္… မနည္းရွာေနတဲ ့အခါ ဆုိေတာ ့… သူ ့စီးပြားေရး ေတာ္ေတာ္ေလး ကသိလင္တ နုိင္ေနတဲ ့အခ်ိန္ေပါ့။ ျပီးေတာ ့ေတာ၊ ရြာဆုိေတာ ့ကြာ… ေငြဆုိတာကလည္း သိတဲ ့အတုိင္းပဲ။ မနည္းရွာေဖြရတာကုိး။ ဒီေတာ ့… သူေတာမလည္လုိ ့မရေတာ ့တဲ ့အေျခအေနေရာက္လာတယ္ဆုိပါေတာ ့။ ေငြက လုိျပီေလ။ သူ ့မိန္းမကလည္း ေမႊးေတာ ့မွာကုိး။ အခ်ိန္အခါကလည္း ေႏြအခါ သမယ ဆုိေတာ ့… ေတာလည္ျပီဆုိတာနဲ ့ေတာေကာင္ၾကီး တစ္ေကာင္ေတာ ့ရေလာက္ပါတယ္ဆုိျပီး… သူနဲ ့ငါ ေတာထဲထြက္ျဖစ္ခဲ ့တယ္။<br /> ကုိေရႊသုိက္ကေတာ ့… သူ ့မိန္းမကုိ ေျပာထားခဲ ့တယ္။ သားေကာင္ မရရင္ ငါ ျပန္မလာဖူး ဆုိျပီးေလ။ ငါတုိ ့လည္း သုံးေလးရက္စာ ရိကၡာေတြထည္ ့ျပီး ေတာထဲကုိ ဒုိးရတာေပါ့ကြာ။<br /> ဒီလုိနဲ ့… ေတာထဲသြားျပီ ေန ့လည္ သုံးနာရီေလာက္က်ေတာ ့… ေတာနက္နားကုိ နီးလာတယ္ကြ။ အဲဒီမွာ ငါတုိ ့လည္း ပထမတစ္ရက္ စခန္းခ်လုိက္တယ္။ ဒုတိယ တစ္ရက္က်ေတာ ့…. ေတာနက္ထဲ လုံးလုံး ေရာက္သြားျပီ။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာက ေတာနက္ရင္ ညဘက္ဆုိ ေျမျပင္မွာ ေနလုိ ့မေကာင္းဖူးေလကြာ။ ဒီေတာ ့… တုိ ့… အဲဒီအနီးအနားက အင္ၾကင္ပင္ၾကီးေတြေပၚမွာ လင့္စင္ထုိးရတယ္။ ကုိေရႊသုိက္က အကြက္ေတာ ့ျမင္သားကြ။ သူ ့လင့္စင္ထုိးတဲ ့ေနရာအနီးအနား မ်က္စိတစ္ကမ္းမွာ ေရကန္ၾကီး တစ္ကန္ရွိတယ္။ သူက ငါ့ကုိ လင့္စင့္မထုိးခင္ ဘာေျပာသလဲဆုိေတာ ့…. “ဘသန္း၊ ငါတုိ ့ေတာ ့… သားေကာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာစရာမလုိေတာ ့ဖူးကြ၊ ဟုိေရကန္ေတြ ့သလား? ည ေရလာေသာက္တဲ ့ေကာင္ ငါတုိ ့အေကာင္ပဲလုိ ့သာမွတ္လုိက္ကြာ” ဆုိျပီး ၀မ္းသာ အားရနဲ ့ေျပာရွာတယ္။<br /> ငါတုိ ့လင့္စင္ထုိးျပီး အဲဒီေန ့ည လင့္ေပၚမွာ တတ္အိပ္ၾကတယ္ဆုိပါေတာ ့ကြာ။ ကုိေရႊသုိက္ကလည္း ေတာထဲမွာမုိ ့ထင္တယ္။ သူကေဆးလိပ္ အင္မတန္ၾကုိက္တဲ ့လူကြာ။ သုိ ့ေပ ့မယ္.. လုံး၀ မဖြာဖူးေကာင္ေရ။ ေဆးလိပ္နံေတြကုိ ေတာေကာင္ေတြ ရသြားရင္ မလာေတာ ့မွာ စုိးလုိ ့ေလ။ မုဆုိးအလုပ္ကလည္း မလြယ္ပါဖူးကြာ။ ဇြဲ ေကာင္းမွ။ မဟုတ္ရင္ မလြယ္ဖူး။ ဒီလုိနဲ ့ညေတာ္ေတာ္ နက္သြားပါတယ္။ ေႏြ အခါ လသာသာ ဆုိတဲ ့အတုိင္းပဲ။ လေရာင္ေအာက္မွာ ေျမျပင္က ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထင္ထင္ရွားရွားကုိ ျမင္ေနရတယ္။ ေရကန္စပ္ကုိလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ရွင္းေအာင္ ျမင္ေနရတာ။ ကိုေရႊသုိက္ကေတာ ့… သူ ့နွစ္လုံးျပဴးေလးကုိ တုိက္ခြ်တ္ျပီး က်ည္ထည္ ့ျပီး သားေကာင္ အလာကုိပဲ ေစာင့္ေနတာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ ့… ညေတာ္ေတာ္ နက္သြားတဲ ့အထိ၊ ေရကန္နားကုိ ဘာသားေကာင္မွ မလာဖူးရယ္။ ျပီးေတာ ့ေတာကလည္း အရမ္းတိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ အရင္ကဆုိ ဒီလုိ ဘယ္ဟုတ္လိမ္ ့မလဲ။ ေတာထဲ ညအိပ္ျပီဆုိ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတာေကာင္ ဟိန္းသံ၊ ေဟာက္သံ၊ ငွက္ေတြ ေအာ္သံ စသျဖင့္ေပါ့ကြာ။ ဆူညံေနေအာင္ ၾကားေနရတဲ ့ဥစၥာ။ အခုဟာက ထူးထူးျခားျခား အပ္က်သံေတာင္ ၾကားရေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေနတာဆုိေတာ ့.. ငါတုိ ့လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးဆန္းေနတယ္။ ကုိေရႊသုိက္ကေတာ ့… အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကုိ သိေပ ့မယ္… သူက သူ ့၇မဲ ့သားေကာင္ကုိပဲ ျမင္ေနတယ္ ထင္ပါတယ္။ ငါေတာ ့ျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ အိပ္ငုိက္လာတာနဲ ့… ဒူးေလးကုိ မွီျပီး တစ္ခ်က္ ငုိက္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။<br /> ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ထိ ငုိက္သြားမွန္း မသိပါဖူး။ ငါ့ကုိ ကုိေရႊသုိက္လွုပ္နုိးေတာ ့မွ ငါလည္း နုိးလာတယ္။ ျပီးေတာ ့သူက ငါ့ကုိ “ရွဴး” တုိိးတုိး ဆုိျပီး ေရကန္ဘက္ကုိ လက္ညဳိးထုိးျပတယ္။ ငါလည္း လေရာင္ေအာက္မွာဆုိေတာ ့… အခုမွ မ်က္စိက ပြင့္လာတာဆုိေတာ ့ စစျခင္းေတာ ့ ဘာမွ မျမင္ရ၀ူးေဟး။ ေနာက္မွ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္လုိက္ရတာ “လားလား…နည္းတဲ ့ဆတ္ၾကီး” မွ မဟုတ္တာ။ ေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္ကြာ။ ဂ်ိဳၾကီးေတြမ်ား ကားထြက္ေနတာပဲ။ အဲဒီဆတ္ကေတာ ့သူ ့အႏၱရာယ္ သူမသိရွာဖူး။ ေရကန္က ေရကုိ ငုံေသာက္လုိက္၊ ေရကန္ထဲက လေရာင္ကုိ ၾကည္ ့လုိက္လုပ္ေနတာ။<br /> အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုေရႊသုိက္လည္း သူ ့နွစ္လုံးျပဴးေျပာင္းကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ိန္ျပီး ငါ့ကုိ မီးထုိးခုိင္းတယ္။ ငါလည္း အသင့္ကုိင္ထားတဲ ့ေအာက္လင္းဓါတ္မီးကုိ ပစ္မွတ္ကုိ က်ေအာင္ ထုိးခ်ေပးလုိက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆတ္က မီးအလင္းေရာင္ကုိ ျမင္ျပီး အမ္း ေနတုန္း ကုိေရႊသုိက္ ေမာင္းျဖဳတ္ခ်ုလုိက္ပါေယာလား။ “ဒုိင္း” “ရွီး” ဆုိတဲ ့အသံနဲ ့အတူ… ဆတ္ဟာေလ … အဲဒီေနရာမွာတင္ ၀ုန္းခနဲ လဲက်သြားတာ။ ကုိေရႊသုိက္ကေတာ ့… ထီေပါက္သူ အလားပဲေ၀း။<br /> “ရျပီ… ဘသန္း၊ ငါအဖုိ ့ဒီေလာက္ဆုိ ခုိင္လုံသြားျပီ။ မနက္မွ ဆင္းေကာက္ရေအာင္… အခုေတာ ့.. တေရး တစ္ေမာ အိပ္လုိက္ၾကဦးစုိ ့” ဆုိျပီး တစ္ခါတည္း လဲေတာ ့တာပါပဲ။ ငါလည္း ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းၾကီးထဲမွာ…. ခုန ဆတ္ေသၾကီးကုိ လွမ္းၾကည္ ့ရင္း ခဏလဲလုိက္တယ္။<br /> သုိ ့ေပ ့မယ္ အဲဒီညက ငါ့အဖုိ ့ထူးဆန္းေနတယ္။ ဆတ္က ေအာ္သံလည္း မေပး၊ ေတာက္သံလည္း မေပးနဲ ့ေရကန္နားကုိ ေရာက္လာတယ္။ ေတာကလည္း အလြန္အမင္း တိ္တ္ဆိတ္ေနတယ္။ ေသနတ္နဲ ့ပစ္လုိက္ေတာ ့လည္း နာက်င္သံမထြက္လာဘဲ ၀ုန္းခနဲ လဲသြားတာရယ္။ အဲဒီေတာ ့ငါ့အေတြးေတြက ဘယ္လုိေခၚမလဲ၊ တစ္ခုခုေတာ ့ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာဖစ္ေနမွန္းေတာ ့မသိဖူးကြာ။ ေနာက္ဆုံး မထူးပါဘူး ဆုိျပီး ငါမ်က္လုံးကုိ စုံမွိတ္လုိက္တဲ ့အခ်ိန္မွာ….။<br /> ေတာထဲကေန ဘာသံထြက္လာတယ္ထင္ဒုန္း?<br /> “ေ၀ါင္း” ခနဲ ဆုိျပီး က်ားဟိန္းသံတစ္ခုထြက္လာတယ္ကြ။ အဲဒီအသံကုိ ငါလည္းၾကားတယ္။ ကုိေရႊသုိက္လည္း ၾကားတယ္။ အဲဒါနဲ ့နွစ္ေယာက္သား ဆတ္ခနဲ ျပဳိင္တူ ထလုိက္ရတယ္။ ျပီးေတာ ့ကုိေရႊသုိက္ကလည္း ေတာေကာင္ၾကီးေတြ လာေနျပီ ဆုိတဲ ့အထာနဲ ့ငါ့ကုိ ေမးဆတ္ျပတယ္။ သူက သူ ့နွစ္လုံးျပဴးကုိလည္း က်ည္အသင့္ျပန္ထုိးထားတယ္။ ငါကလည္း ငါ့ဒူးေလးကုိ ေမာင္းတင္ျပီး ျမွားထုိးထားလုိက္တယ္။<br /> က်ားလာရင္လည္း က်ားပစ္မွာ။ အဲဒီေန ့ညက ငါနဲ ့ေရႊသုိက္ ဘာလာလာ လာသမွ် ပစ္ဖုိ ့ရည္ရြယ္ျပီးသား။<br /> ဒီလုိနဲ ့… ငါတုိ ့လည္း ေစာင့္ျပီး ေတာထဲက ဟင္းမ်ိဳးၾကီး ထြက္အလာကုိ ၾကည္ ့ေနၾကတယ္ေပါ့ကြာ။ တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ ့အဲဒီ ဟင္းမ်ိဳးၾကီးရဲ ့ဟိန္းသံက နီးလာတယ္။ ျပီးေတာ ့… အသံက ေရကန္ဘက္ကုိ သြားေနတဲ ့အသံ။ ေနာက္ဆုံး ထင္ထားတဲ ့အတုိင္းပဲ ေတာထဲက ဟင္းမ်ိဳးၾကီး ထြက္လာတယ္။ သုိ ့ေပ ့မယ္… သူ တစ္ေကာင္တည္း မဟုတ္ဖူးေနာ္။ ငါတုိ ့ျမင္လုိက္ရတဲ ့ျမင္ကြင္းကုိ ၾကည္ ့ျပီးေတာ ့… ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကက္ေသေသသြားတာ။ လုံး၀ မျဖစ္နုိင္တာခ်ည္းကုိ။<br /> ဟင္းမ်ိဳးၾကီး (က်ား) ထြက္လာတာေတာ ့မွန္တယ္။ သုိ ့ေပ ့မယ္ သူ ့အေပၚမွာ ခြစီးထားတဲ ့ပုံရိပ္တစ္ခုလည္း ပါလာေသးတယ္ကြ။ လေရာင္က ရွင္းတယ္ဆုိေပ ့မယ္… နည္းနည္းလွမ္းေနေတာ ့… ဟင္းမ်ိဳးၾကီး ေပၚမွာ ခြစီးထားတဲ ့အရာဟာ ဘာလဲဆုိတာ ငါတုိ ့လည္း မခြဲတတ္ေသးဖူး။ သုိ ့ေပ ့မယ္ နွစ္ေယာက္သား အဲဒီအရာကုိ ေသေသခ်ာခ်ာစုိက္ၾကည္ ့ေနၾကတာရယ္။<br /> က်ားက ဘယ္ကုိ သြားတယ္ထင္ဒုန္း။ ငါတုိ ့ပစ္ခ်ထားလုိ ့လဲေနတဲ ့… ဆတ္ေသနားကုိ သြားတာ။ ဆတ္ေသနားေရာက္ေတာ ့က်ားက တုံခနဲ ရပ္သြားတယ္။ ျပီးေတာ ့က်ားေပၚက အရာက ဆင္းလာတယ္။ က်ားၾကီကလည္း နည္းတဲ ့က်ားမဟုတ္ဖူးကြာ။ ကုိးေတာင္ ေက်ာ္မယ္။ ျပီးေတာ ့… က်ားေပၚမွာ စီးလာတဲ ့အရာဟာလည္း လူတစ္ေယာက္ကြ။ သူက ေရကန္အစပ္မွာ ရပ္ေနတုန္း လေရာင္ေအာက္မွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္လုိက္ရတာ။ လူဆုိတာကလည္း ေယာကၤ်ားမဟုတ္ဖူးေနာ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဆံပင္အရွည္ကုိ ဖါးလ်ား ခ်ထားတယ္။ ျပီးေတာ့ ၀တ္ထားတဲ ့အ၀တ္အစားကလည္း နန္း၀တ္၊ နန္းစားနဲ ေမာင္ေရ။ တုိ ့မ်ား နွစ္ေယာက္ေလာက္ ေၾကာက္လုိက္တာ ေျပာမေနပါနဲ ့ေတာ ့။ ငါဆုိ… သြားျပီး ေတာေမွာက္ျပီဆုိျပီးေတာ ့ကုိ ေၾကာက္လန္ ့သြားတာ။ ဘယ္နွယ္ ့ေတာခ်ည္းထဲ မိန္းမက က်ားကုိ စီးလာတယ္။ မျမင္ေကာင္းတဲ ့အရာေတြ။ အဲဒီမိန္းမက ဘာလုပ္တယ္ထင္တုန္း။ ေသေနတဲ ့ဆတ္နားကုိ သြားတယ္။ ျပီးေတာ ့ဆတ္ေသရဲ ့ေခါင္းကို သူ ့လက္နဲ ့သုံးခ်က္ေလာက္ ပြတ္သပ္လုိက္တာ။ ဆတ္ေသဟာျဖင့္… ခ်က္ျခင္းကုိ အသက္ ျပန္၀င္သြားေတာ ့တာပါပဲကြာ။ ျပီးေတာနဲ ့… ေတာထဲကုိ ကဆုန္ေပါက္ျပီး ေျပး၀င္သြားတာ။ ငါတုိ ့ျဖင့္ အဲဒီျမင္ကြင္းကုိ ျမင္ျပီး အသက္ေတာင္ မရွဴ၀ံ ့ဖူးရယ္။<br /> ေနာက္ပုိဆုိးတာက က်ားစီးလာတဲ ့မိန္းမဟာ ဆတ္ေသကုိ အသက္သြင္းျပီးတာနဲ ့… ငါတုိ ့လင့္ထုိးထားတဲ ့သစ္ပင္ဆီကုိ ေမာ ့ၾကည္ ့ေတာ ့တာပါပဲ။ ျပီးေတာ ့…. သူ ့က်ားေပၚကုိ သူျပန္တတ္တယ္။ ငါတုိ ့ဆီကုိ ဦးတည္ျပီးလာေနတယ္။ က်ားၾကီးကလည္း တစ္လွမ္းျခင္းစီလွမ္းလာတာေနာ္။ သူ ့အေရာင္ အေသြးေတြကလည္း လက္လက္ထေနတာပဲ။ ဟုိမိန္းမကလည္း သစ္ပင္ေပၚကုိေမာ ့ၾကည္ ့ေနတာကုိ မေရြ ့ဖူး။ စိမ္းစိမ္းၾကီး ၾကည္ ့ျပီးလာေနတာျဖင့္…ေနာက္ဆုံးေတာ ့..ငါတုိ ့လင့္စင့္ေအာက္ကို ေရာက္လာေတာ ့တာပါပဲ။<br /> အဲဒီအခ်ိန္မွ ငါနဲ ့ေရႊသုိက္တုိ ့နွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္နွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ မိတယ္။ နွစ္ေယာက္လုံးရဲ ့နဖူးေတြမွာ ထြက္ေနတဲ ့ေခြ်းသီးေခြ်းေပါက္ဟာေလ… ဘူးသီးေလာက္ရွိမယ္ ေဟ ့ေကာင္။ မယုံမရွိနဲ ့။ ငါကလည္း အသက္က ငယ္ေသးတဲ ့အခ်ိန္ဆုိေတာ ့ပုိဆုိးတယ္။ ျပီးေတာ ့… ဒါက ငါ့ရဲ ့ပထမဦးဆုံးအေတြ ့အၾကဳံပဲ။ ေၾကာက္ေနတာေတာ ့ေျပာမေနပါနဲ ့ေတာ ့ကြာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ… ကုိေရႊသုိက္က ငါ့ကုိ ဘာေျပာသလဲဆုိေတာ ့….<br /> “ဘသန္း… ဒီမိန္းမ ဘာေမးေမး၊ မင္းမေျဖနဲ ့ေနာ္။ ငါေျဖမယ္။ မင္း ငါ့ေနာက္မွာေနစမ္း” ဆုိျပီးေတာ ့ ေျပာတယ္။<br /> ငါလည္း သူ ့ေက်ာျပင္ေနာက္ကုိ ေနရာေရြ ့လုိက္တယ္။ သူက ေရွ ့ကေနျပီး လင့္စင့္ေအာက္ကုိ ငုံၾကည္ ့တယ္။<br /> ေအာက္က မိန္းမကလည္း သူ ့ကုိ ေမာ ့ၾကည္ ့တယ္။ ျပီးေတာ ့… ေအာက္က မိန္းမက ေမးတယ္။<br /> “အေပၚက လူေတြရွင့္၊ က်မ တတ္လာခဲ ့လုိ ့ရတယ္မလား” တဲ ့။<br /> ကုိေရႊသုိက္က… “ေအး… နင္ လာလူ လား၊ ျပန္လူ လား” တဲ ့။ “လာလူ” ဆုိျပီး တစ္ခြန္းတည္း တုံးတိတိ ေျဖသဟ။ အသံကေတာ ့ခ်ိဳေနတာပဲ။ ေျဖျပီးတာနဲ ့သစ္ပင္ကုိ သူ ့လက္နဲ ့တစ္လွမ္းျခင္း ကုိင္ျပီးတတ္လာေတာ ့တာပါပဲ။ အဲဒီမွာ ကုိေရႊသုိက္ေရာ ငါေရာ၊ ေသာက္က်ိဳးေတြ နည္းကုန္တာပါပဲေ၀း။ ဘယ္နွယ္ ့! ျပန္လူ လုိ ့ေျပာျပီးတတ္လာတာေယာ။<br /> ေတာထဲ၊ ေတာင္ထဲမွာက ဒီလုိပဲ။ ကုိယ္ ့လူေတြ အခ်ိန္မဟုတ္ အခါမဟုတ္ ျပန္လာလည္း ဒီလုိေမးရတယ္။ “ျပန္လူ” ေတာ ့ စိတ္ခ်ရတယ္။ “လာလူ” ဆုိရင္ေတာ ့ မေကာင္းဖူး။ အဲဒါ ေသျပီးေတာ ့မွ နာနာဘာ၀ အျဖစ္ လင့္ကုိ ျပန္လာတယ္လုိ ့အဓိပၸါယ္ ရွိတယ္။ အယူအဆ ရွိတယ္ေလ။ အခုဟာက “လာလူ” ဆုိျပီးေတာ ့ကုိ တတ္လာတာဆုိေတာ ့ ေျပာမေနပါနဲ ့ေတာ ့ကြာ။ ျပန္စဥ္းစားရင္ အဲဒီညက ေက်ာခ်မ္းတယ္။<br /> ဒီလုိနဲ ့… ဒီမိန္းမ တတ္လာတာ လင့္ေပၚေတာင္ ေရာက္လာေရာေပါ့။ သူလည္း တတ္လာေရာ ငါျဖင့္… ေၾကာက္လုိ ့တုန္ေနတာ ေနစရာကုိ မရွိေတာ ့ပါဘူးေ၀း။ သုိ ့ေပ ့မယ္ ကိုေရႊသုိက္ကေတာ ့… ေအးေဆးပဲ။ အံ ့ေယာ…. ဒီလူ သတိၱနွယ္။ တကယ္ ရွိပါဘိ။ ျပီးေတာ ့သူက ေဆးလိပ္ေကာက္ဖြာေနေသးတယ္။ ေအးရာ ေအးေၾကာင္းဆုိတဲ ့အထာနဲ ့ဗ်။<br /> လင့္ေပၚေရာက္လာတဲ ့မိန္းမက ေရာက္ေရာက္ျခင္း ဒီလုိေမးတယ္။<br /> “ေတာထဲ၊ ေတာင္ထဲ ေနရတာၾကာေတာ ့… လူေတာဘက္ သိပ္မလာနုိင္လုိ ့၊ ကြမ္းေလး၊ ဘာေလး မပါဖူးလားရွင္၊ ပါရင္ တစ္ယာေလာက္ ေပးပါလား” တဲ ့။<br /> “မပါဘူး”… ကုိေရႊသုိက္ကေတာ ့…. ခပ္တင္းတင္း ျပန္ေျပာတယ္။<br /> ဒီလုိေျပာေတာ ့… ဒီမိန္းမက “ဟင္း” “ဟင္း” ဆုိျပီး ရီပါေလေယာလား။ သူတုိ ့နွစ္ေယာက္ စကားေျပာေနတာ လက္တစ္ကမ္းအကြာေနာ္။ ငါျဖင့္ ဒီလုိ အခ်ိန္ၾကီးကြာ။ က်ားစီးလာတဲ ့မိန္းမကုိ ဒီလုိ ေျပာဖုိ ့ေ၀းလာေ၀း။ ဆင္းေျပးမိမလားပဲ။ ကုိေရႊသုိက္ ခံေနလုိ ့သာေပါ့။ နုိ ့မဟုတ္ရင္ ေျပးမိမွာ။<br /> ဒီလုိရီေနရင္းကေန… မိန္းမ ထပ္ေျပာတယ္ကြ။<br /> “ဒါဆုိ ေဆးလိပ္ေလးမ်ား မပါဘူးလားရွင္၊ တကယ္ ခံတြင္းခ်ဥ္ေနလုိ ့တစ္ဖြာေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္” ဆုိျပီးေလ။ ကုိေရႊသုိက္ကလည္း သူ ့ကုိ ပဲ ၾကည္ ့ေနတာေနာ္။ မ်က္စိ အလြတ္ကုိ မခံဖူးရယ္။ ဒီေကာင္မ တစ္ခုခုလုပ္ရင္ သူလည္း တစ္ခုခုျပန္လုပ္မဲ ့အထာပဲ။ သူလည္း ေၾကာက္ေနမွာေပါ့။ အားမာန္တင္းထားတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဟုိမိန္းမကုိ ေရႊသုိက္က<br /> “ေဆးလိပ္ကေတာ ့… ဒါေနာက္ဆုံးပဲ။ နင္ေသာက္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ ့ ပါးစပ္ဟေလ။ ငါေတ ့ေပးမယ္။ ကုိယ္ ့ဘာသာ ဖြာ” ဆုိျပီး ေျပာလုိက္တယ္။ ဟုိမိန္းမကလည္း “ေကာင္းပါျပီ ရွင္” ဆုိျပီး ပါးစပ္ဟ ေပးလုိက္တယ္။<br /> အဲဒီအခ်ိန္မွာ….. ကုိေရႊသုိက္လုပ္လုိက္တဲ ့လုပ္ခ်က္ကေတာ ့… ငါျဖင့္… ေထာင္ထဲ တန္း၀င္ရပါပီဆုိျပီး ျဖစ္သြားတယ္ကြာ။ ဘယ္နွယ့္! ဟုိမိန္းမ ပါးစပ္လည္း ဟေရာ၊ ေဆးလိပ္ထုိးထည္ ့ေပးမလုိလုိ ၊ ဘာလုိလုိနဲ ့အနားမွာခ်ထားတဲ ့သူ ့နွစ္လုံးျပဴးေျပာင္း၀ကုိ ပါးစပ္ထဲကုိ ထုိးထည္ ့ျပီး ခလုတ္ဆြဲခ်လုိက္တာကြာ ျမင္လုိ ့ေတာင္းမေကာင္းဖူး။ “ဒုိင္း” ခနဲ ျမည္သံနဲ ့အတူ။ က်ားစီးတဲ ့မိန္းမရဲ ့.. ဦးေနာက္ကေနျပီးေတာ ့က်ည္ဆံဟာ ခြဲထြက္သြားတယ္။ ေသြးေတြကလည္း လင့္စင့္တစ္၀ွဳိက္ ျပန္ ့က်ဲသြားတယ္။ ျပီးေတာ ့…. ဟုိမိန္းမလည္း “အား”ခနဲ ေအာ္ျပီး “ကား” ခနဲ လင့္စင့္ေအာက္ကုိ ျပဳတ္က်သြားေတာ ့တာပါပဲကြာ။<br /> ထူးဆန္းတာတစ္ခုက အဲဒီမိန္းမ အား ခနဲ ေအာ္လုိက္တဲ ့အသံဟာေလ တစ္ေတာလုံးမ်ား ေအာ္ထည္ ့လုိက္သလားမွတ္ရတယ္။ အရပ္ရွစ္မ်က္နွာလုံးက အသံက ထြက္လာတာကုိး။ ျပီးေတာ ့ေအာက္က ေစာင့္ေနတယ္။ စီးေတာ္က်ားၾကီးကလည္း သူ ့သခင္မ ျပဳတ္က်လာေတာ ့… ဟိန္းေဟာက္ျပီး လင့္ေပၚကုိ ကုတ္ဖဲ ့တတ္ဖုိ ့ၾကဳိးစားေနတာ။<br /> ကုိေရႊသုိက္က အဲဒီက်ားငနာကုိပါ သူ ့နွစ္လုံးျပဴးနဲ ့နွစ္ခ်က္ ပစ္ခ်ျပီး ကိစၥတုံးေပးလုိက္ရတယ္။ ဒီေတာ ့မွ ျငိမ္ေတာ္မူတယ္။ ငါကေတာ ့… ကုိေရႊသုိက္ကုိ အျပစ္တင္ေနေတာ ့တာပါပဲ။ ခင္ဗ်ားလုပ္လုိက္မွျဖင့္ ေသာက္ရမ္းပဲ။<br /> လူသတ္မွုဗ်။ အဲဒါ လူသတ္မွဳ။ ခင္ဗ်ား သိလား။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေတာ ့… ေထာင္နန္းစံရပါပီ၊ ဘာညာေပါ့ကြာ။<br /> ကုိေရႊသုိက္ကေတာ ့…. တစ္ခြန္းပဲ ျပန္ေျပာတယ္။<br /> “ဘသန္း၊ အဲဒီေလာက္ မပူနဲ ့။ ငါမွန္းတာ မလြဲရင္ မနက္က်ရင္ အဲဒီျပသနာ အားလုံးရွင္းသြားလိမ္ ့မယ္။ ခုအိပ္ေတာ ့” ..ဆုိျပီး သူက သူ ့နွစ္လုံးျပဴးကို ခြျပီး အိပ္ခ်လုိက္သဗ်။ ငါ့မွာ နွလုံးခုန္နွုန္းဟာ ျမန္ေနတာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္နဲ ့ကုိအိပ္လုိ ့မေပ်ာ္ဖူးရယ္။ သုိ ့ေပ ့မယ္… ဘသားေခ်ာ ေရႊသုိက္ အိပ္ေနတာကုိ ၾကည္ ့ျပီး မထူးေတာ ့ပါဘူးဆုိျပီး ကုိယ္လည္း အိပ္ခ်လုိက္ရတယ္။<br /> ဒီလုိနဲ ့လုိရင္းတုိရွင္းေျပာရရင္ေတာ ့ကြာ… မနက္မုိးလင္း ေနေရာင္ျခည္ျဖာေတာ ့… ငါတုိ ့လင့္စင္ေအာက္ ဆင္းၾကည့္ တယ္ဆုိပါေတာ ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ညက ေခါင္းကုိ ေျပာင္းမွန္လုိ ့ေသထားတဲ ့မိန္းမက ပုတ္သတ္ညဳိအၾကီးၾကီးတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနတယ္ကြာ။ ေနာက္ က်ားေသက ေတာေၾကာင္ အၾကီးၾကီးတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနတယ္။ ေတာေၾကာင္ကလည္း… ငါတုိ ့ခါးေစာင္းေလာက္ရွိတာကုိးကြ။ အဲဒီလုိ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ကုိေရႊသုိက္လည္း ျမင္ေယာ…. ၀မ္းသာ အားရနဲ ့ဒီလုိ ၾကဳံး၀ါးတယ္။<br /> “ေအာင္ျပီကြ၊ ေအာင္ျပီ၊ ဒီေတာ၊ ဒီေတာင္ ငါပုိင္ျပီ။ ဒီေန ့က စျပီး ငါ ေရႊသုိက္လာတာနဲ ့… အမဲမရတဲ ့ေန ့မရွိခ်င္ဘူးေဟး။ ေအာင္ျပီကြ၊ ေအာင္ျပီ” ဆုိျပီး လက္သီး၊ လက္ေမာင္းတန္း ေၾကြးေၾကာ္ေတာ ့တာပါပဲ။<br /> သူ အဲဒီလုိ ေအာ္ဟစ္လုိက္တဲ ့အခ်ိန္မွာ တစ္ေတာလုံး တစ္ေတာင္လုံးကလည္း “၀ူး” “၀ါး” စသျဖင့္ ေတာေျခာက္သလုိ ဆူညံသြားတာပါပဲကြာ။ ငါျဖင့္ ၾကက္သီးေတြ တစ္ျဖန္းျဖန္း ထလာတယ္။<br /> ဒီလုိနဲ ့ငါတုိ ့ေတာေၾကာင္ကုိ အမဲဖ်က္ၾကတယ္ဆုိပါေတာ ့။ ျပီးေတာ ့ကုိေရႊသုိက္က ငါ့ကုိ လင့္မွာထားခဲ ့ျပီး သူ ေတာထဲ၀င္သြားတယ္။ ျပန္လာေတာ ့… သူညက ပစ္လုိက္တဲ ့ဆတ္ေသၾကီးကုိ ထမ္းလာတယ္ကြ။ ငါလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အံ ့ၾသသင့္သြားတယ္။ ေသနတ္သံလည္း မၾကား၊ ဘာလည္း မၾကားနဲ ့ဒီဆတ္ေသကုိ ထမ္းလာတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒါနဲ ့… “ကုိေရႊသုိက္ အဲဒီဆတ္ေသဟာ မေန ့က ပစ္လုိက္တာမလား? ဘယ္လုိျပန္ရလာတာလဲ? တကယ္ ရွင္သြားတာလား? အဲဒီေနရာမွာပဲ ေသေနေသးတာလား?” ဆုိျပီး ေမးခြန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေမးဖစ္လုိက္တယ္။<br /> ကုိေရႊသုိက္ ဘယ္လုိ ျပန္ေျဖသလဲဆုိေတာ ့တုံးတိတိပဲေနာ္။<br /> “ရွင္သြားတယ္။ ဒါေပ ့မယ္ ဒီေတာ ဒီေတာင္ဟာ ငါပုိင္နက္ျဖစ္သြားျပီ။ ငါလာရင္ သူတုိ ့မေပးလုိ ့မရေတာ ့ဖူးေလ ဘသန္းရဲ ့။ ဒါေပ ့မယ္ ငါမင္းကုိ တစ္ခုေတာ ့ေျပာထားမယ္။ ဒီကိစၥကုိ ဘယ္မွ မေပါက္ၾကားပါေစနဲ ့။ ေပါက္ၾကားရင္ မင္းကုိ ငါလာသတ္မယ္။ မဟုတ္ရင္ မင္းငါ့ကုိ အရင္လာသတ္။ ၾကားလား ဘသန္း” ဆုိျပီး ေျပာသြားတယ္။<br /> အဲဒီကတည္းက ကုိေရႊသုိက္တစ္ေယာက္ ေနာက္တစ္ခါ ေတာထဲ ေတာင္ထဲသြားတုိင္း ငါ့ကုိ မေခၚေတာ ့ဖူး။ သုိ ့ေပ ့မယ္ သူသြားတုိင္းလည္း …. ေတာေကာင္၊ သားေကာင္ ရလာခဲ ့တာခ်ည္းပဲ။ မရတဲ ့ေနဆုိတာကုိ မရွိခဲ ့ပါဖူးကြာ။ ငါကေတာ ့ကုိယ္ ့ဆရာအရင္းေပမုိ ့သူနဲ ့ပဲ လုိက္ခ်င္တာပ။ သုိ ့ေပ ့မယ္သူက အဲဒီကိစၥျဖစ္ျပီးကတည္းက ငါ့ကုိ တစ္ေရွာင္ေရွာင္လုပ္သြားတယ္။ ေနာက္ဆုံး အဆက္ျဖတ္သြားတယ္ ဆုိပါေတာ ့ကြာ။ ငါလည္း ေနာက္ပုိင္း သူနဲ ့အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းကုိေတာင္ ငဇူး ေမးေနလုိ ့…. ဒါ ပထမဦးဆုံး ျပန္ေျပာလုိက္တာ။<br /> “၀ူး…. ေမာလုိက္တာကြာ”….. ဦးဘသန္းတစ္ေယာက္ အရက္တစ္ခြက္ကုိ ထပ္ငွဲ ့ေသာက္လုိက္တယ္။<br /> ဦးဘသန္းရဲ ့စကားအဆုံးမွာ အေနာ္တုိ ့အားလုံး… အေတြးကုိယ္စီနဲ ့… ျငိမ္သက္သြားၾကတယ္။ ကုိေရႊသုိက္နဲ ့လည္း ျပန္မဆုံျဖစ္ေတာ ့ဖူးလုိ ့သူက ေျပာလုိက္ေတာ ့… ေျပာစရာ စကားကလည္း ျပတ္သြားတယ္။ သုိ ့ေပ ့မယ္ အေနာ္က ထပ္ေမးမိတယ္။</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> “ဦးဘသန္း မရွင္းလုိ ့ေနာ္။ ဒီလုိဗ်ာ။ အဲဒီေဆာ္ၾကီးကုိ ဦးေရႊသုိက္က သတ္လုိက္တယ္။ ဒီေတာ ့… သူက တစ္ပြဲစားျဖစ္သြားေရာလား? အဲဒီလုိေျပာတာလား? ဟုိအသတ္ခံလိုက္၇တဲ ့ေဆာ္ၾကီးက ဘာမုိ ့လဲ၊ အဲဒါ မရွင္းလုိ ့ပါ” ဆုိေတာ ့…။<br /> သူက …<br /> “ဒီလုိကြ၊ ငဇဴးရ။ ေတာထဲ၊ ေတာင္ထဲမွာက အမွန္တကယ္ အပုိင္စားေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒီေတာကုိ ေစာင့္ေ၇ွာက္တဲ ့နတ္သေဘာမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒီလုိနတ္ေတြကလည္း တစ္ခါတစ္ရံေတာထဲ ေတာင္ထဲကုိ လာျပီး မုဆုိးလုပ္ေနတဲ ့သူေတြ၊ လမ္းမွားလာတဲ ့သူေတြကုိ ဖမ္းစားတတ္တယ္။ ခုန ကုိေရႊသုိက္ဆီက ဟုိေတာင္ေစာင့္မက ေဆးလိပ္၊ ကြမ္းယာေတာင္းတယ္ဆုိတာ… အေကာင္းေတာင္းတာမဟုတ္ဖူး။ သူတို႕က လူရဲ ့စိတ္ကုိ ဖမ္းစားလုိက္တာ။ မင့္ဆီက ကြမ္းရာကုိ မင္းေပးလုိက္တယ္။ သုိ ့ေပ ့မယ္ ေပးတဲ့အခါ စိတ္ပါလုိ ့ေပးတာ၊ ဘယ္သူကမွ စိတ္မပါပဲ မေပးဖူး။ ဟုတ္တယ္မလား။ ဒီေတာ့ မင္းတိုု႕စိတ္ကုိ သူက ဖမ္းစားသြားနုိင္ျပီ။ မင္းက ခြင့္ျပဳလုိက္တာကုိး။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ ့က ေဆးလိပ္၊ ကြမ္းယာေတာင္းတာ။ ဒါ အလြယ္ဆုံးနည္းကုိး။ ဒါကုိ ကုိေရႊသုိက္ကလည္း မုဆုိးသက္ရင့္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း။ ျပီးေတာ ့… အေျခအေနကုိ ရိပ္မိတာက တစ္ေၾကာင္း။ ဒါေၾကာင့္ အလုံးစုံးကုိ ျခဳံငုံသုံးသပ္ျပီး အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ လုပ္သြားနုိင္တာ။ သုိ ့ေပ ့မယ္…. မေပ်ာ္နဲ ့။ အဲဒီ ေတာေစာင့္မကုိ သတ္ျပီးျပီးဆုိရင္ျဖင့္ ေတာေစာင့္ေနရာလြတ္သြားပါေယာလား။ </div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> အဲဒီေနရာမွာ သတ္ခဲ ့တဲ ့လူက ျပန္ေစာင့္ရတယ္ေမာင္။ မယုံမရွိနဲ ့။ တစ္ပြဲစားဆုိတာ ဒီလုိပဲ။ လူဘ၀မွာေတာ ့… စားေပါ့။ အသားကုန္။ ဒီေတာထဲက ရတဲ ့ပစၥည္း ရသေလာက္ယူေပေတာ ့။ ေသရင္ ျပန္ေစာင့္ရမဲ ့အတူတူ မထူးပါဘူး။ မေသခင္ ရိကၡာေပးျပီး ရာထူးေပးျပီး အလုပ္ခန္ ့တဲ ့သေဘာပါကြာ…… ဟား….ဟား…..ဟားး….ဟား……” ဆုိျပီး ေျပာခ်ျပီး ရယ္ခ်လုိက္တဲ ့သူ ့အသံဟာေလ။ အေနာ္တုိ ့ျဖင့္ နွလုံးေသြးရပ္တန္ ့သြားမလားေတာင္ … ထင္ရပါတယ္ဗ်ာ။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ ့ည ကြပ္ပ်စ္၀ုိင္းတစ္ခုလုံး သူ ့အသံက ဟိန္းထြက္သသြားတာ။<br /> အဲဒီေန ့ည စကား၀ုိင္းကေတာ ့…. သူ ့ရီသံပီးေနာက္ ဘာမွ ထပ္မလာနုိင္ေတာ ့ပါဘူး။ လူေတြအားလုံးက တိတ္ဆိတ္လုိ ့… အေတြးကုိယ္စီနဲ ့… အရက္ခ်ည္း ဖိေသာက္ေနရပါေၾကာင္း……။ ။<br /> ျပီး၏….။</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> မွတ္ခ်က္။ ။ တစ္ပြဲစား = သားေကာင္၏ သဘာ၀ကို နားလည္သလုိ ေျခရာခံအတတ္ပညာ၊ အနံ႔ခံအတတ္ပညာမ်ားကို ဘ၀ေပးအသိျဖင့္ တတ္ေျမာက္လာသူ၊ ရာသီအေလ်ာက္ ေတာေကာင္မ်ား မည္သည့္ေနရာတြင္ ရွိေၾကာင္း အတတ္ေျပာႏုိင္သူ။<br /> </div> <div style="text-align: justify;"> <span style="color: red;"><a href="http://www.mmknowledgecorner.com/search/label/%E1%80%95%E1%80%9B%E1%80%B1%E1%80%9C%E1%80%AC%E1%80%80">(အျခားပရေလာကဇာတ္လမ္းမ်ား ဖတ္ရႈရန္ ႏွိပ္ပါ)</a></span><br /> <br /> Creadit by  သရဲစာအုပ္မ်ား</div> </div>

ပရေလာက “တစ္ပြဲစား”

 ဒီ စကားလုံးကုိ အေနာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ရင္းရင္းနီးနီး ၾကားဖူးတယ္ဗ်။ စိတ္လည္း စိတ္၀င္စားတယ္။ သုိ ့ေပ ့မယ္ ခေလးဘ၀တုန္းက တစ္ပြဲစား ကုိစံဖဲ (...

အျပည့္အစံု »

က်တ္‌‌တေစၧေမာင္‌ညိဳနွင့္ကြၽဲႀကီး {စ/ဆံုး}

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://ak8.picdn.net/shutterstock/videos/7009540/thumb/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="454" data-original-width="800" height="362" src="https://ak8.picdn.net/shutterstock/videos/7009540/thumb/1.jpg" width="640" /></a></div> <br /> ကန္ေပါက္ရြာဆိုတဲ႔ ရြာေလးဟာသာယာလွပေသာ ရြာေလးတစ္ရြာျဖစ္သည္၊၊ အိမ္ေျခ ၅၀ ခန္႔နွင့္ရြာတည္ <br /> ထားေလသည္၊၊ ကန္ေပါက္ရြာရဲ႕ အေရွ႕ေတာင္ဘက္ ၂ဖာလံုေလာက္မွာ ေပါက္လူးအင္းလို႔အမည္ရသည္႔  <br /> က်တ္‌ကုန္းျကီးရိွသည္၊၊ အေျခာက္အလွန္႔ျကမ္းတာ ေျကာင့္ တစ္ေယာက္တည္းမသြားလာရဲျကပါ၊၊ ေနဝင္ <br /> ခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ လံုးဝကိုျဖတ္သန္းမသြားလာၾကသည္‌၊၊<br /> <br /> ကန္ေပါက္ရြာက ကာလသားမ်ားမွာ ညေန ေနဝင္ရီတေရာ အခ်ိန္ေလးမွာ ထန္းေတာမွာထန္းရည္ေလးနဲ႕ ဇိမ္ျကေန ျကသည္၊၊ ထိုစဥ္မွာပင္ ထန္းေတာထဲကိုကြ်ဲျကီးစီးကာ လူတစ္ဦးဝင္လာေလသည္၊၊ မ်က္နွာစိမ္းမို႔ ထန္းေတာမွ လူအားလံုးက ဝိုင္း၍ျကည့္ျကေလသည္၊၊   <br /> <br /> "" က်ဴ ပ္နာမည္ေမာင္ညိဳပါ.... ဒီရြာေလးကို ေပ်ာ္ခ်င္လို႔  လာခဲ႔တာ... သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ ဖြဲ႕လို႔ရမလားဗ်ာ""<br /> <br /> "" ဟာရတာေပါ့.... ဒီရြာကလူအားလံုးကခင္တတ္ပါတယ္  ဒီရြာကို အခ်ိန္မေရြးဝင္ထြက္နိုင္တယ္""<br /> <br /> "" အခ်ိန္ေတာ့ေရြးရမယ္.... ဘာလို႔ဆိုေတာ့ က်ဴ ပ္ကညေနမွအားလို႔ပါ.... ဒီအခ်ိန္ပဲလည္လို႔ရတာေလ""<br /> <br /> "" ကဲစကားပဲေျပာမေနျကနဲ႕  ထန္းရည္ေသာက္ျကစို႔""<br /> <br /> အသားညိဳညိဳ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ေမာင္ညိဳနဲ႕ ရြာက ကာလသားမ်ားရင္းနွီးသြားျကေလသည္၊၊    <br /> ဒီေနာက္ပိုင္း ေမာင္ညိဳဟာရြာကို အခ်ိန္မွန္မွန္ေရာက္ လာတတ္သည္၊၊ လာတိုင္းမွာလည္း ကာလသားမ်ားကို ထန္းရည္နဲ႕အျမည္းစံု ဒကာခံေလ႔ရိွသည္၊၊<br /> <br /> "" သာလွေျပာေလ  တို႔ကိုလူစုရတဲ႔အေျကာင္း""<br /> <br /> "" အေျကာင္းကေတာ့ ေမာင္ညိဳကိစၥကြ.... တို႔ေတြသူကို ဘယ္ကလာတာလဲလို႔ ေမးမယ္ေတြးထားျပီး သူလာရင္ သတိမရျကေတာ့ဘူး.... သတိမရတာလဲ တစ္ေယာက္ တည္းဆိုေတာ္ေသး.... အခုအကုန္သတိမရတာဆိုေတာ့ ေသြးရိုးသားရိုးမွ ဟုတ္ရဲ႕လားကြ""<br /> <br /> "" ေအး ငါလည္းသံသယျဖစ္ေနတာျကာျပီ   ဘယ္လိုလုပ္ျကရင္ ေကာင္းမလဲကြ""<br /> <br /> "" ေနာက္ေန႔ျကရင္ ငါးေယာက္ေလာက္က ေမာင္ညိဳ လာရင္ ထန္းရည္မေသာက္ပဲပုန္းေနျက.....  ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့  ေမာင္ညိဳေနာက္လိုက္ေခ်ာင္းဖို႔ပဲ""<br /> <br /> "" ဟာ ေကာင္းတယ္ဒီအျကံက  ဘယ္သူလိုက္ေခ်ာင္းရမလဲ.... က်ဴ ပ္လည္းေခ်ာင္းတဲ႔အထဲပါမယ္""<br /> <br /> "" စံပ မင္းကိုငါလည္း ငါးေယာက္တဲ႔ထည့္ထားပါတယ္  ေနာက္ေလးေယာက္က ဖိုးတုတ္‌၊ ျမရင္‌၊ ျကြက္ျကီး၊<br /> သာေပါ   လိုက္ေခ်ာင္းရမယ္‌.... က်န္တဲ႔သူေတြကေတာ့ေမာင္ညိဳနဲ႕ထန္းရည္ တူတူေသာက္ေပးရမယ္  <br /> အားလံုး သေဘာတူျကလားေဟ့""<br /> <br /> "" သေဘာတူပါတယ္.... သေဘာတူပါတယ္""<br /> <br /> °      °      °     °     °      °     °     °      °     °     °     °<br /> <br /> ေနာက္ေန႔ညေနေစာင္းတြင္ ေမာင္ညိဳကြ်ဲျကီးစီး၍ ေရာက္ခ် လာပါေတာ့သည္၊၊ ေရြးခ်ယ္ထားေသာ ကာလသားငါးေယာက္မွာ ေမာင္ညိဳလာတာနဲ႕ေရွာင္ေနျကေလသည္၊၊ ေမာင္ညိဳမွာထံုးစံအတိုင္း ထန္းရည္နဲ႕အျမည္းမ်ား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေသာက္စားေလသည္၊၊ အခ်ိန္က်၍ ျပန္ခ်ိန္ <br /> တန္ေသာအခါ၊ ကြ်ဲျကီးစီးကာသူလာလမ္းကို ထြက္သြား သည္‌၊၊ ေရြးခ်ယ္ထားေသာ ကာလသားအုပ္စုမွာ မသိ မသာ ေမာင္ညိဳေနာက္ကေန ေနာက္ေဟာင္ခံလိုက္ျက၏၊၊<br /> <br /> "" ကိုစံပ ေပါက္လူးအင္းနား ေရာက္လာျပီ ဆက္လိုက္လို႔  ျဖစ္ပမလား""<br /> <br /> "" ဟာကြာ လိုက္မယ္ကြာ.... ေမာင္ညိဳကိုျမင္ေနရတာပဲ""<br /> <br /> ေျကာက္လန္႔ေသာစိတ္ကိုထိန္းကာ ေနာက္ကေနအရဲစြန္႔ ကာ လိုက္လာေနတုန္းမွာ ရုတ္တရက္ေမာင္ညိဳမွာ‌ေပ်ာက္‌ သြားေလသည္၊၊ ေမာင္ညိဳလည္း ေပ်ာက္သြားေရာ<br /> ေလမ်ားတေဝါေဝါနဲ႕တိုက္လာေတာ့၏၊၊<br /> <br /> "" ေဝါ   ေဝါ   ေဝါ    ေဝါ   ေဝါ""<br /> "" ေဟး   ေဟး    ေဟးး  ေဟးး""<br /> <br /> "" ဘာသံေတြလဲဟ  ေျကာက္လာျပီ""<br /> <br /> "" ဟုတ္ပကြာ  ေသြးနံ႕ေတြေရာ အပုပ္နံ႕ေတြေရာ အား   အသက္ရူျကပ္လာျပီကြာ""<br /> <br /> "" အေျခအေနမေကာင္းဘူး ရြာဘက္ျပန္ေျပးျကမယ္""<br /> <br /> အင္မတန္ျကမ္းလွေသာ က်တ္ကုန္းေျမက ေျခာက္လွန္႔မူ အစပ်ိဴ  းတာျဖင့္  စံပတို႕ငါးေယာက္သား၊ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ဟစ္ကာ ရြာဘက္ကို ဒုန္းစိုင္း၍ေျပးျကသည္၊၊<br /> <br /> "" ေအာင္မယ္ေလး ကံေကာင္းလို႔ငါတို႔လြတ္လာတာေမာင္ညိဳလည္း ထန္းရည္လာေသာက္ယံုပဲ... သာလွ <br /> ေနာက္ေန႔ လိုက္မေခ်ာင္းရပါေစနဲ႕ကြာ""<br /> <br /> "" ဟုတ္တယ္ ပံုစံျကည့္ရတာ ေမာင္ညိဳက လူမဟုတ္ေလာက္ဘူး.... ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုမွအႏၱရာယ္ <br /> မျပဳတာ ထန္းရည္နဲ႕အျမည္းလည္းတိုက္ေသးတယ္...ဒီတိုင္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျကမယ္""<br /> <br /> "" ေကာင္းျပီေလ ငါတို႔အေျခအေနေစာင့္ျကည့္ျကမယ္""ကာလသားေတြသံသယရိွသလို ေမာင္ညိဳဟာေပါက္လူး အင္းက်တ္ကုန္းတြင္ ေနထိုင္ေသာက်တ္‌တစ္ေကာင္ ျဖစ္သည္၊၊ ေမာင္ညိဳစီးလာေသာ ကြ်ဲဟာလည္း က်တ္ တစ္ေကာင္ကို ဖန္ဆင္းထားျခင္းသာ၊၊ ရြာက ကာလသား<br /> အုပ္စုဟာ က်တ္ေမာင္ညိဳနွင့္ထန္းရည္ေသာက္စားကာေပ်ာ္ျမဲတိုင္းေပ်ာ္ေနျကတာေပါ့၊၊ မအပ္စပ္ေသာ ဘဝမို႔   ေရရွည္အဆင္ေျပဖို႔ မလြယ္ပါ၊၊ အဆင္မေျပမူအစကို  လုပ္ေဆာင္သူက က်တ္ေမာင္ညိဳနဲ႔ပါလာေသာ က်တ္ကြ်ဲျကီးက  အစျပဳလိုက္ေလသည္၊၊<br /> <br /> °      °      °     °     °      °     °     °      °     °     °     °<br /> <br /> "" အား  ကြ်ဲျကီး  မလာနဲ႕ေျကာက္တယ္သြား လာေနျကျပီ.... မေကာင္းဆိုးဝါးေတြ""<br /> <br /> "" သတိထားပါ  သားရယ္... ငါသားကို ကယ္ျကပါအံုး""<br /> <br /> "" ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း သာေပါအတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဒါနဲ႕သာေပါျဖစ္တာ ရိုးမွရိုးရဲ႕လား.... ေမာင္ညိဳကြ်ဲျကီးနား မွာ ပစ္လဲျပီးကတည္းက ဒီလိုအိပ္ယာထဲလဲသြားတာ""<br /> <br /> ""ဟာ မင္းကလည္း သူဘာသာေနမေကာင္းျဖစ္တာပါ""<br /> <br /> "" အရီး ျကားသြားလားမသိဘူး.... ေလ်ွာက္မေျပာနဲ႕""<br /> <br /> စံပေျပာသာေျပာလိုက္ရတာ သူထင္သလိုမဟုတ္ဖို႔လည္းစိတ္ထဲက ဆုေတာင္းေနမိသည္၊၊ သူထင္သလို သာေပါ ေနမေကာင္းျဖစ္တာ ေမာင္ညိဳတို႔နဲ႕ပတ္သတ္ေနရင္ က်န္ကာလသားေတြအတြက္လည္း အႏၱရာယ္ ျဖစ္နိုင္သည္‌၊၊ က်န္သူေတြကပါ ‌ေဝဖန္‌မူကို အျပစ္တင္ေနသျဖင့္‌ေနာက္‌ထပ္‌မေျပာမိ‌ေအာင္‌ ‌ေနလိုက္‌သည္‌၊၊<br /> <br /> "" ေအာင္မယ္ေလး သားရဲ႕ အေမတို႔ကိုထားခဲ႔ျပီလား""<br /> <br /> "" ဟာကြာ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ သူငယ္ခ်င္းရာ""<br /> <br /> သာေပါတစ္ေယာက္ လူကအဖ်ားျကီးျပီး ကေယာင္ေခ်ာက္ျခား ျဖစ္ကာ အသက္ပါ ပါသြားေလသည္‌၊၊ သာေပါအသုဘရက္‌လည္ျပီးတာျဖင့္  ထန္းရည္ဝိုင္းေလးမွာ အရင္လိုျပန္ လူစည္ျမဲသာ၊၊ ထိတ္လန္႔စရာ ျဖစ္ရပ္မ်ားျဖစ္လာခဲ႔သည္၊၊<br /> <br /> သာေပါလိုပင္ အမူးသမားနွစ္ေယာက္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ေသဆံုးသြားခဲ႔သည္၊၊ ထိုအခါမွ ရြာထဲကလူျကီးမ်ားနွင့္  ကာလသားမ်ား ဝိုင္း၍တိုင္ပင္ျကသည္၊၊ တတယ္တမ္းေတာ့ ေမာင္ညိဳကရြာသားမ်ားကို အႏၱရာယ္မေပးပါ၊၊သူနဲ႕ပါလာေသာ ကြ်ဲဟန္ေဆာင္ထားသည့္ က်တ္ျကီးမွာ<br /> ကံနိမ့္သူေတြကို ဖမ္းစားေနျခင္းျဖစ္သည္‌၊၊<br /> <br /> °      °      °     °     °      °     °     °      °     °     °     °<br /> <br /> "" မင္းတို႔က ေပါက္လူးအင္းက က်တ္နဲ႕မွ မိတ္ေဆြ  သြားဖြဲ႕ျကတာကိုး.... အကုန္လံုးေသမွ လာေျပာျကတာ<br /> မဟုတ္ဘူး.... တယ္လည္းမိုက္တဲ႔ကေလးေတြ ""<br /> <br /> "" အဘ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘာလုပ္ရမလဲဟင္""<br /> <br /> "" ဘာလုပ္ရမလဲဆိုေတာ့.... ""<br /> <br /> ရြာထဲကလူျကီးမ်ား အျကံေပးတဲ႔အတိုင္း ကာလသားမ်ားမွာ ပရိတ္ျကိဳးကိုယ္စီ ဆြဲထားျကသည္၊၊ ညေနေနဝင္တာ ျဖင့္ ေမာင္ညိဳကြ်ဲစီး၍‌ေရာက္‌လာေသာအခါ မိမိတို႔ကထန္းရည္‌မေသာက္ပဲ၊ က်တ္‌ေမာင္ညိဳကို ထန္းရည္နဲ႕ျကက္မ်ား  မူးေနေအာင္ ဝိုင္း၍တိုက္ျကေလသည္၊၊  မူးလာတာျဖင့္  <br /> ေမာင္ညိဳနဲ႕ကြ်ဲျကီးကို ပရိတ္ေရေလာင္းထားေသာ တုတ္ ကိုယ္စီျဖင့္  ဝိုင္း၍ရိုက္ျကသည္၊၊<br /> <br /> "" ရိုက္ေဟ့  ရိုက္ျကဝိုင္းရိုက္ျက ""<br /> <br /> "" အား    အား    အား  ""<br /> <br /> "" အား    အား  အား ""<br /> <br /> ေမာင္ညိဳနဲ႕ကြ်ဲျကီး အသံနက္ျကီးျဖင့္ ေအာ္လိုက္ရာတြင္  ထန္းပင္မ်ားပင္ ယိမ္းထိုးသြားေလသည္၊၊ မျကာခင္မွာ ပင္ ကိုယ္ထည္မ်ားမွာ တျဖည္းျဖည္းငယ္သြားသည္၊၊<br /> <br /> "" ဟင္ ""<br /> <br /> "" ဟာ ""<br /> <br /> "" ပုတ္သင္ညိဳနွစ္ေကာင္ ျဖစ္သြားပါလား""<br /> <br /> "" မီးဖုတ္လိုက္ကြာ စားပစ္မယ္""<br /> <br /> ေသြးဆိုးေသာ အမူးသမားနွစ္ေယာက္မွ ပုတ္သင္ညိဳ နွစ္ေကာင္ကို မီးဖုတ္ကာစားလိုက္ျကသည္‌၊၊  တစ္ရြာလံုး ေပါက္လူးအင္းဘက္က ငိုသံျကားလိုက္ရသည္၊၊ <br /> <br /> "" အို ေမာင္ညိဳတို႔  ႐ြာထဲကိုခနခနမသြားပါနဲ႔လို႔ တန္​တန္​ တားတဲ႔ျကားက  သြားေတာ့ ခု ေသရျပီမလား""<br /> <br /> ထိုေအာ္ငိုသံကို ေပါက္လူးအင္းက်တ္ကုန္းကေန သံုးခါတိ တိျကားလိုက္ရ၏၊၊ ပုတ္သင္ညိဳသားစားမိေသာသူ နွစ္ ေယာက္မွာ ေသြးပြက္ပြက္အန္ကာ ေသဆံုးသြားသည္၊၊<br /> ဤျဖစ္‌ရပ္‌ေနာက္ပိုင္းမွာ ေပါက္လူးအင္းက်တ္ကုန္းမွ က်တ္‌မ်ားသည္ ကန္ေပါက္ရြာသို႔ နယ္မက်ြံရဲျကေတာ့ေပ၊၊<br /> က်တ္ေမာင္ညိဳ  ထန္‌းရည္‌နဲ႔အျမည္‌းဖိုး‌ေပးသြား‌ေသာ‌ေငြမ်ားသည္လည္း သစ္ရြက္မ်ား ျဖစ္သြားေလသည္၊၊<br /> <br />   (ျပီးပါျပီ)<br /> စာဖတ္သူမ်ားအား ေလးစားေက်းဇူးတင္လ်က္,<br /> Admin 👻 ဇူးဇူးငယ္ (ဆူးငွက္) #ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာပရေလာကဇာတ္လမ္းမ်ားစုစည္းမႈ  <br /> cbမွာ ကို‌ေနသူရလာေျပာျပေသာ ဇာတ္လမ္းအားစိတ္ကူးဖြဲ႕ကာ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ ေရးထားပါသည္၊၊</div>

ပရေလာက က်တ္‌‌တေစၧေမာင္‌ညိဳနွင့္ကြၽဲႀကီး {စ/ဆံုး}

ကန္ေပါက္ရြာဆိုတဲ႔ ရြာေလးဟာသာယာလွပေသာ ရြာေလးတစ္ရြာျဖစ္သည္၊၊ အိမ္ေျခ ၅၀ ခန္႔နွင့္ရြာတည္ ထားေလသည္၊၊ ကန္ေပါက္ရြာရဲ႕ အေရွ႕ေတာင္ဘက္ ၂ဖာလံုေလာ...

အျပည့္အစံု »

သရဲ မေၾကာက္သူမ်ား

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBxSBJFU0X0MLLxV-wY2gK7rSRj-4GVAfa71zBTDCZCnwxWH-PhqkBcZ-bwFbD9wieh0KpYqnDpHGS7ni2Z5WdWarR-dwyhE9fNatPh3czcqA4a4qBLeO5qAE0SaxaGY00a8PV1A_KMd5p/s1600/lead_large.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="410" data-original-width="675" height="388" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBxSBJFU0X0MLLxV-wY2gK7rSRj-4GVAfa71zBTDCZCnwxWH-PhqkBcZ-bwFbD9wieh0KpYqnDpHGS7ni2Z5WdWarR-dwyhE9fNatPh3czcqA4a4qBLeO5qAE0SaxaGY00a8PV1A_KMd5p/s1600/lead_large.jpg" width="640" /></a></div> <div class="post-articlepbt post-titlepbt entry-header"> <br /></div> <div class="post-articlepbt post-titlepbt entry-header">  </div> က်ဳပ္တို႕ရြာမွာဗ်ာ ….<br /><br /><b>ဦးတင္ေဆာင္</b> ဆိုတဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သူက က်ဳပ္နဲ႕ အမ်ိဳးစပ္မယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္ အေမရဲ႕ အေဖ၊ က်ဳပ္အဖုိးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ က်ဳပ္အဖုိးရဲ႕ အကို ျဖစ္သူပါ …. က်ဳပ္နဲ႕ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ေတာ္တံုးေတာ့ မသိဘူး။ အမ်ိဳးေတာ့ ေတာ္တယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ အဲဒီလူႀကီးကို ဘႀကီးအရြယ္မို႕ ဘႀကီးတင္ေဆာင္လို႔ပဲ ေခၚသဗ်။<br /><br />အဲဒီ လူႀကီးက သရဲတေစၦ ဆိုတာကို နည္းနည္းမွ ေၾကာက္တတ္တဲ့လူ မဟုတ္ဘူး။ သူ မေၾကာက္တတ္ပံုကို က်ဳပ္နည္းနည္း ေျပာျပမယ္။<br /><br />တစ္ခါကေပါ့ …။ ဘႀကီးတင္ေဆာင္ တစ္ေယာက္ လြယ္အိတ္ႀကီး တစ္လံုးလြယ္ၿပီး ေတာထဲကို ဟင္းစားရွာဆိုၿပီး ထြက္သြားခဲ့တယ္။ ဟင္းစားဆိုတာက အသားေကာင္ သြားရွာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာထဲကို ဟင္းခ်က္စားလို႕ရတဲ့ အသီးအရြက္ေတြ သြားရွာၿပီး ခူးယူတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို ဟင္းစားရွာ သြားလိုက္တာ ေန႕ခင္းကို ေရာက္သြားပါေလေရာ။ က်ဳပ္တို႕ ရြာဘက္မွာေတာ့ မုိးတြင္းမွ ဟင္းစားက ေပါတာ။ က်န္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ရွားသဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဟိုပတ္ရွာ၊ ဒီပတ္ရွာရင္းနဲ႕ ဘႀကီးတင္ေဆာင္ တစ္ေယာက္ ဟင္းစားရွာတာ ေနခင္းထိ ေရာက္သြားတာ။ ဟင္းစားလည္း လံုလံုေလာက္ေလာက္ ရေရာ၊ အိမ္ျပန္ဖုိ႕ ေျခဦးျပင္ပါေတာ့တယ္။<br /><br /><div class="hidepic" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://anzartone.files.wordpress.com/2012/05/evil_grin_by_kata-1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="251" src="http://anzartone.files.wordpress.com/2012/05/evil_grin_by_kata-1.jpg" width="320" /></a></div> <a href="https://www.blogger.com/null" name="more"></a><br />ရြာကို ျပန္တဲ့လမ္းမွာ သရက္ပင္ႀကီးေတြ႕ေတာ့ ေနကလည္း ပူတာနဲ႕ သရက္ပင္ အရိပ္ေအာက္ကို ခဏဝင္နားတယ္။ အဲဒီ သရက္ပင္ကလည္း က်ဳပ္တို႕ ရြာမွာ နာမည္ႀကီးပဲ။<b> ေတာင္အင္တိုင္း သရက္ပင္</b>လို႕ က်ဳပ္တို႕ကေတာ့ ေခၚတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းဆို သရက္ပင္နား သြားရဲတဲ့လူ သိပ္မရွိဘူး။ ညဘက္ မေျပာနဲ႕။ ေန႕ခင္းဘက္ေတာင္မွ အဲဒီ သရက္ပင္က သရဲ ေျခာက္တယ္ဗ်။ ဘႀကီးတင္ေဆာင္ ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က ေနမြန္းတည့္ေလာက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။<br /><br />ဘႀကီးတင္ေဆာင္က သရက္ပင္ႀကီးေအာက္ ေအးေအးေဆးေဆး ဝင္ထိုင္ရင္း အေမာေျဖေနတုန္း၊ သူနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္း သစ္ကိုင္းက ေလမတုိက္ဘဲနဲ႕ တဝုန္းဝုန္း ထျမည္ပါေလေရာ။ အဲဒါနဲ႕ ဘႀကီးက လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ …. အမေလးဗ်ာ … သရဲႀကီးက သရက္ကိုင္းေပၚမွာ ထိုင္ေနတာ … ေဆးလိပ္ႀကီးလည္း ဖြာလို႕ …။ အဲဒီလိုလည္း ေတြ႕လိုက္ေရာ ဘႀကီးတင္ေဆာင္က မေၾကာက္တတ္တဲ့ လူဆိုေတာ့ သရဲကို <b>“ေဟ့ေကာင္ … မင္း ေျခာက္ေနလုိ႕လည္း အပိုပဲ။ ငါက မေၾကာက္တတ္ဘူးကြ၊ မင္းဟာမင္း ေန”</b> လုိ႕ ေအးေအးပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီေနရာမွာ က်ဳပ္သာဆို … ေၾကာက္လြန္းလို႕ တစ္ခါတည္း အသက္ပါ ထြက္သြားႏိုင္တယ္။ အဲ့ေလာက္ထိ သတၱိရွိတာ …။ ဤကား စကားခ်ပ္။<br /><br />ဘႀကီးက သရဲကို အဲဒီလို ေျပာလိုက္ေပမယ့္ သရဲက မေလးမခန္႕နဲ႕ ေဆးလိပ္ႀကီးကိုေတာင္ ထပ္ဖြာျပလိုက္ေသးတယ္။ ဒီအခါ ဘႀကီးတင္ေဆာင္က သူ႕ကို အဲဒီလို လုပ္ရမလားဆိုၿပီး <b>“ေနဦး၊ ေနဦး၊ မင္းေတာ့ ေနႏွင့္ဦး၊ မင္း ငါ့အေၾကာင္း မသိေသးဘူး ထင္တယ္”</b> ဆိုၿပီး သရဲကို ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ သရဲကို ပစ္ေပါက္ဖို႕ ေက်ာက္ခဲကို လက္နဲ႕ လိုက္စမ္းတယ္ဗ်။ စမ္းလို႕လည္း မရေရာ၊ ဟိုဟိုသည္သည္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေက်ာက္ခဲ တစ္လံုးေတြ႕ေရာ။ ဒါနဲ႕ အဲဒီ ေက်ာက္ခဲကို သြားေကာက္ၿပီး သရဲကို ေပါက္မယ္လည္း လုပ္လိုက္ေရာ။ ဘေကာင့္သား သရဲက ေပ်ာက္သြားေရာဗ်ာ။<br /><br />သရဲလည္း မျမင္ေရာ ဘႀကီးက သရဲထိုင္တဲ့ သရက္ကိုင္းကို စိတ္တုိတိုနဲ႕ ေပါက္ခ်လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ဘႀကီးတင္ေဆာင္ ရြာျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ဆက္ေျပာရရင္ေတာ့ ဘႀကီးတင္ေဆာင္ အဲဒီ သရက္ပင္က အျပန္မွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းလည္း ေရာက္ေရာ ေျမဇာခဲ (သဲခဲ) နဲ႕ တိုက္မိလို႕ လဲသြားခဲ့ပါေသးတယ္။ အိမ္လည္း ျပန္ေရာက္ေရာ ဖ်ားပါေလေရာ။ အဖ်ားက ႀကီးလာေတာ့ အိမ္သားေတြလည္း ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိတာနဲ႕ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကို ညႀကီးမင္းႀကီး သြားပင့္ၾကပါတယ္။<br /><br />ဘႀကီးက အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူေတြ႕ခဲ့ပံုေတြကို ေျပာျပထားေတာ့ သရဲက ျပဳစားထားလို႕ ဖ်ားတာပဲ ဆိုၿပီး ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကို သြားေရာက္ ပင့္ေဆာင္ၾကတာပါ။ ဆရာေတာ္လည္း ေရာက္ေရာ ဘႀကီးတင္ေဆာင္ ကိုၾကည့္ၿပီး သရဲက လဲတုန္း အပင္းထည့္လိုက္တာလို႕ ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ဆရာေတာ္က သူ႕ပညာအစြမ္းနဲ႕ ဘႀကီးကို ကုေပးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အထက္က အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ က်ဳပ္တို႕ရြာက ဘႀကီးတင္ေဆာင္ရဲ႕ သရဲကို နီးနီးကပ္ကပ္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာေတာင္ ေသြးမလန္႕ဘဲ အေၾကာက္အလန္႕မရွိ ရင္ဆုိင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးပါပဲ။ က်ဳပ္က အဲဒီလို ထူးထူးဆန္းဆန္းနဲ႕ သရဲတေစၦ အေၾကာင္းေတြကို စိတ္ဝင္စားသလို အဲဒါေတြနဲ႕ ပတ္သက္တာေတြကိုလည္း ကိုယ့္ထက္ ႀကီးငယ္မဟူ ေမးျမန္း စပ္စုခဲ့ပါတယ္။ က်ဳပ္စပ္စုထားတာေတြကို ဒီေနရာက လူေတြကို ျပန္ရွဲတာပါပဲ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ခ်င့္ယံုေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />ဖတ္ရွဴ၊ အားေပးၾကသူအေပါင္းကို<br />ေက်းဇူး အထူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ………….</div>

ပရေလာက သရဲ မေၾကာက္သူမ်ား

  က်ဳပ္တို႕ရြာမွာဗ်ာ …. ဦးတင္ေဆာင္ ဆိုတဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သူက က်ဳပ္နဲ႕ အမ်ိဳးစပ္မယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္ အေမရဲ႕ အေဖ၊ က်ဳပ္အဖုိးေပါ့ဗ...

အျပည့္အစံု »

4 3 ရင္ခြဲ ရံု သရဲ (ေၾကာက္တတ္သူမ်ား မဖတ္ရ)

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://i.dailymail.co.uk/i/pix/2013/11/07/article-2489974-193F3D4600000578-890_964x641.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="532" data-original-width="800" height="424" src="http://i.dailymail.co.uk/i/pix/2013/11/07/article-2489974-193F3D4600000578-890_964x641.jpg" width="640" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ရင္ခြဲရံု ဆိုတဲ႕ စကား လံုး ဟာ သာမန္ လူ ေတြ အတြက္ အနိဌာရံု နဲ႕ တြဲ လို႕ ထိတ္လန္႕ ေၾကာက္႕ ရြံ႕ ဖြယ္ ေနရာ တစ္ခု လို႕ သိ ထား ၾက ပါ လိမ္႔ မယ္။ တကယ္ေတာ႕ ရင္ခြဲ ရံု ဆိုတာ သူမ်ား ပေရာ ဂ နဲ႕ ေသဆံုး သြား ရ တဲ႕ သုူေတြ အတြက္ တရား မွ်တ မွဳ ကို ေဖၚ ထုတ္ ရာ မွာ အကူ အညီ ေပးတဲ႕ ေနရာ ၊ဘာေၾကာင္႕ မွန္း မသိ ေသဆံုး သြား သူေတြ ရဲ႕ အေၾကာင္း ဇစ္ျမစ္ ရွာေဖြ ေပး တဲ႕ ေနရာ တစ္ခု ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။</div> <div style="text-align: justify;"> က်မ အတြက္ ရင္ခြဲ ရံု ဆိုတဲ႕ စကား လံုး ကို ၅ ႏွစ္ အရြယ္ ထဲ က စ ရင္း ႏွီး ေနပါျပီ။ ဂမၻီရ ဇာတ္လမ္း ေတြ ထဲ မွာ နာမည္ ၾကီး ခဲ႕ တဲ႕ သန္လ်င္ ေဆး ရံု ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ရင္ခြဲရံု နဲ႕ အနီး ဆံုး အိမ္ မွာ က်မတို႕ ေနခဲ႕ ဖူး ပါတယ္။ ျခံ ျပင္ ထြက္ လိုက္ တာနဲ႕ မ်က္ ႏွာခ်င္း ဆိုင္ မွာ တစ္ခု တည္း ရွ္ိတဲ႕ အေဆာက္ အအံု က အုတ္တိုက္ နီနီ ရဲရဲ ရင္ ခြဲ ရံု ပါပဲ။ ရင္ ခြဲ ရံု ရဲ႕ တံခါးေတြ ဟာ အျမဲ တမ္း ေသာ႕ ခပ္ ထား ျပီး တံခါး ဖြင္႕ ထား ရင္ ေတာ႕ က်ိန္းေသေပါက္ အထဲ မွာ အေလာင္း တစ္ ေလာင္း ရွိ ေနပါတယ္။</div> <div style="text-align: justify;"> သူငယ္တန္း ေက်ာင္း သူ က်မ က ရင္ခြဲ ရံု တံခါး ဖြင္႕ ထားတာ ေတြ႕ ရင္ သြား စပ္စု တတ္ ပါတယ္။ က်မ အေဖ ဂ်ဴ တီ က်လို႕ PM ( post – mortem) လုပ္ရရင္ (အေလာင္း ခြဲ စိတ္ စစ္ေဆး ရရင္ ) ေတာ႕ က်မ အနီး ကပ္ သြား ၾကည္႔ တတ္ပါတယ္။ တစ္ရက္ မွတ္မွတ္ရရ မိန္း မၾကီး တစ္ေယာက္ သူ႕ ေယာက်္ား ရိုက္လိုက္ လို႕ ေသသြား တာ စစ္ေဆး ဖို႕ ေခါင္း ခြံ ကို နဖူး စပ္ ကေန ခြာ ထား တာကို အေဖ နဲ႕ လိုက္ၾကည္႔ တဲ႕ က်မ လည္း လူ ဦးေႏွာက္ ျဖဴျဖဴ ေဖြးေဖြး ၾကီး ကို အသည္း တယားယား နဲ႕ ကိုင္ ၾကည္႕ဖူး ပါတယ္။ အဲဒီတုန္း က ၅ ႏွစ္ ဆိုတဲ႕ က်မ အရြယ္ က တကယ္႕ ကေလး ပဲ ရွိ ေသးေတာင္ အဲေလာက္ စပ္စပ္စုစု ႏိုင္ခဲ႔ သူပါ။</div> <div style="text-align: justify;"> သန္လ်င္ ေဆး ရံု ကေန အေဖ တာ၀န္က် ရာ ေန ရာ အႏွံ က် မတို႕ ပါ လိုက္ ေျပာင္း ရင္းနဲ႕ က်မ ၅ တန္း ႏွစ္ ၊ အေရး အခင္း ကာလ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ ထားတဲ႕ အခ်ိန္ မွာ ရခိုက္ ျပည္ နယ္ ထဲက တုိက္နယ္ ေဆးရံု တစ္ ရံု ကို ေျပာင္း ရ ပါတယ္။ အဲဒီ တုိက္ နယ္ က ျပီးခဲ႔ တဲ႔ လ က အၾကမ္း ဖက္ မွဳေတြ ျပန္ စ ျဖစ္ခဲ႕ တဲ႕ ေန ရာ နဲ႕ အနီးေလး မွာ ပါ။ ဆရာ၀န္အိမ္နဲ႕ ရင္ခြဲ ရံု ဆို တာ ေဆးရံု တ၀န္း ထဲ မွာပဲ အျမဲ ရွိ ေနတတ္ေတာ႕ ရင္ခြဲ ရံု ဟာ က်မတို႕ ကစား ကြင္း ထဲ အလိုလို ေရာက္ေန ပါ တယ္။</div> <div style="text-align: justify;"> ေတာ ေဆး ရံု ျဖစ္တဲ႕ အတြက္ ရင္ခြဲ ရံု ဟာ ေျမစိုက္ ၊ ထရံ ကာ ေလးေထာင္႔ စပ္စပ္ အေဆာက္ အအံု ပါ။ အထဲမွာ အေလာင္း တင္ ဖို႕ သစ္သား ကုတင္ တစ္လံုး ရွိျပီး ကုတင္ ေခါင္းရင္း နဲ႕ ေျခ ရင္ း မွာ ျပတင္းေပါက္ တစ္ေပါက္ စီ ရွိ ပါတယ္။ ထံုး စံ အတိုင္း ပံုမွန္ အခ်ိန္ တံခါး ပိတ္ ထား ျပီး အေလာင္း ရွိ ရင္ တံခါး ဖြင္႕ ထား တယ္ ေပါ႕ ။ ….အဲ…တံခါး ဖြင္႕ ထားတဲ႕ အခ်ိန္ ဆိုရင္ေတာ႕ က်မ တို႔ ေမာင္ ႏွ မ ေတြ တူတူ ပုန္း တမ္း ကစားတဲ႕ အခါ ပုန္း စရာ ေနရာ တစ္ခု ရ တာ ေပါ႔ ။ က်မ တို႕ေတြ ရင္ခြဲ ရံု ထဲ အေလာင္း ေဘးနား မွာ ပုန္း ေန ရင္ တျခား ကေလး ေတြ က်မ တို႕ ကို ရွာ မေတြ႔ ပဲ အရွံဳး ေပး ရ ပါတယ္။ က်မ တို႕ ကို အျပင္ မွာ သူတို႕ ပတ္ရွာ ေနတာ ကို ထရံ ေပါက္ က ေခ်ာင္း ၾကည္႕ ျပီး တခြီးခြီး သေဘာ က် ေန တတ္ပါတယ္။</div> <div style="text-align: justify;"> အဲဒီ အခ်ိန္ ေတြ   မွာေတာ႕ အေဖ႕ ရဲ႕ အားေပး မွဳ ေၾကာင္႔ က်မ ရဲ႕ စပ္စု တတ္တဲ႕ အက်င္႕ က ေလ႕ လာတဲ႕ အဆင္႕ ကို ေရာက္ သြား ပါျပီ။ က်မ စိတ္ ၀င္ စား မွန္း သိလို႕ အေဖ က ေသမွဳ ေသခင္းေတြ စစ္ေဆး ရတုိင္း က်မ ကို ေခၚ ျပ တတ္ ပါတယ္။ လူ႕ ခႏၶာ ကိုယ္ ထဲ က အစိတ္ အပိုင္း ေတြ ရဲ႕ အေခၚ အေ၀ၚ ၊ တည္ေဆာက္ပံု ၊ အလုပ္လုပ္ ပံု ေတြ ကို တစ္ခု ခ်င္း ျပလည္း ျပ ၊ ရွင္းလည္း ရွင္းျပ ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ မွာ အေဖ နဲ႕ ၅ တန္း ေက်ာင္း သူ က်မ ဟာ ေဆး တကၠသိုလ္ က ပါေမာကၡ ဆရာ ၾကီး နဲ႕ ေဆး ေက်ာင္း သူ အလား လူေသ အေလာင္း ေရွ႕ ထား ျပီးေတာ႕ က်မ က သိခ်င္တာေမးလိုက္ ၊ အေဖက ေျဖ လိုက္၊ တခါ တေလ မ်ား စာေမး သလို က်မ ကို ျပန္ေမး တတ္ေသးတယ္။ က် မ အတြက္ ခႏၶာ ေဗဒ ကို ၅ တန္း ကတည္း က ေလ႔ လာ ဖူး ခဲ႕ တယ္ ေပါ႔ ။ တကယ္ေတာ႕ က်မ အေဖ က က်မကို ဆရာ၀န္ အရမ္း ျဖစ္ေစခ်င္ သလို က်မ ရဲ႕ ငယ္ ဘ၀ အိမ္မက္ ကလည္း ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ အရမ္း ျဖစ္ခ်င္ခဲ႕ တယ္။</div> <div style="text-align: justify;"> က်မ တို႕ ေနခဲ႕ တဲ႕ အဲဒီ ေဒသ မွာ အမွဳ အခင္းေတြ မၾကာ ခဏ ျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ ပ်မ္း မွ် ၁ လ တစ္ခါေလာက္ ေသမွဳ ေသခင္း စစ္ေဆး ရ ပါတယ္။ မေသ ရင္ေတာင္ ဒဏ္ ရာ အၾကီး အက်ယ္ နဲ႕ ေရာက္လာတတ္ တယ္။ အဲဒီ မွာ ေဒါ သ အေလ်ာက္ ျဖစ္တာ ထက္ စာရင္ အျငိဳး အေတး ေၾကာင္႕ ျဖစ္ တာ ပို မ်ား တယ္။ ကိုယ္႕ ေဆြ မ်ိဳး သားခ်င္း ထဲက အသတ္ ခံရရင္ သတ္သူ အဖမ္း ခံ ရ ျပီး ရင္ေတာင္ သူ႕ ေဆြ မ်ိဳး သားခ်င္း ထဲ က တစ္ေယာက္ ကို ျပန္ သတ္ေလ႕ ရွ ိတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္တာ မရွိ သေလာက္ နည္း တယ္။ အိမ္ေထာင္ရွိ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္က တျခား မိန္း မ တစ္ေယာက္ ကို ေဖာက္ျပန္ခဲ႕ ရင္ ေနာက္ မိန္း မရဲ႕ သားခ်င္း ေတြ က ျဖစ္ေစ၊ မူလ မိန္း မရဲ႕ သားခ်င္းေတြ က ျဖစ္ေစ သင္ခန္းစာ ေပး ပစ္လိုက္ ၾကတယ္။ က်မ တို႕ ေနတုန္း က အေျခ အေန ေတြ ပါ၊ ခုေတာ႕ ဘယ္ လို ေနေသးလဲ မသိေတာ႕ ဘူး။ ေနာက္ျပီး အခု ျဖစ္ေန တဲ႕ အတိုင္း လူမ်ိဳး စု ၂ ခု ၾကား လည္း မၾကာခဏ ျဖစ္ၾကတယ္၊ ေဆး ရံု ဆိုေတာ႕ ၂ ဘက္ လံုး က ေရာက္ လာ တတ္ လို႕ သိခဲ႕ တာပါ။</div> <div style="text-align: justify;"> တစ္ရက္ မွာ ေတာ႕ ေန၀င္ရီ တေရာ အခ်ိန္ ဓါးခုတ္ ခံ ရတဲ႕ အေလာင္း တစ္ေလာင္း ေရာက္ လာ လို႕ အေဖ စစ္ေဆး ေပး ရ ပါတယ္။ အမ်ိဳး သား အေလာင္း ပါ။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႕ အခ်ိန္ ရည္းစား လု ဖက္ က ရင္ဘက္ကို ဓါးမနဲ႕ ခုတ္ လိုက္ တာ၊ ဓါး ဘယ္ေလာက္ ထက္ သလဲ ဆိုရင္ ေသသူရဲ႕ ရင္ဘက္ေပၚ ေျခတင္ျပီး အိပ္ေနတဲ႕ သူ႕ ညီ ၊ ၈ ႏွစ္ ကေလး က ေျခက်င္း ၀တ္ ကေန ျပတ္ထြက္ သြား ျပီး အကို ကေတာ႕ ရင္ဘက္ ပြင္႔ ထြက္ သြားတယ္။</div> <div style="text-align: justify;"> စစ္ေဆး ျပီးေတာ႕ အေလာင္း လာ ျပန္ မယူေသးလို႕ ရင္ခြဲ ရံု ထဲ မွာ ပဲ ထား ျပီး တံခါး ဖြင္႕ ထား ပါတယ္။ အဲဒီ ည က လ သာ ည ဆိုေတာ႕ က်မတို႕ ေမာင္ႏွမ နဲ႕ ရြာထဲက ကေလးေတြ ရင္ခြဲ ရံုနဲ႕ မလွမ္း မကမ္း မွာ ေဆာ႕ ေနၾက ပါတယ္။ ရင္ခြဲ ရံုထဲ မွာ မီး မရွိေတာ႕ ေမွာင္ မဲ ေနျပီး ျပတင္းေပါက္ က ၀င္တဲ႕ လေရာင္ ေၾကာင္႕ ရင္ဘက္ ဟတ္တက္ အေလာင္း ေကာင္ ၾကီး ကိုေတာ႕ ခုတင္ေပၚ မွာ စန္႕စန္႕ ၾကီး ေတြ႕ ေနရ ပါတယ္။ ရြာထဲက သူငယ္ခ်င္း ေတြ က အရင္တုန္း က လာမေဆာ႕ ရဲ ၾကေပမယ္႕ က်မရဲ႕ <b>လူေသဆိုတာ လူရွင္ေလာက္ ေၾကာက္ စရာ မေကာင္း ဘူး</b> ဆိုတဲ႕ တရား ကို ၾကား နာျပီး သကာ လ က်မ တို႕ နဲ႕ လာ ကစား ရဲ လာ ၾကေပမယ္႕ ရင္ ခြဲ ရံု ဘက္ ကိုေတာ႕ ရဲရဲ မၾကည္႔ ရဲ ၾကပါဘူး။</div> <div style="text-align: justify;"> အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ရင္ ခြဲ ရံု ဘက္ ကေန ဘုတ္ခနဲ ဘုတ္ခနဲ ထရံ ကို ရိုက္ တဲ႕ အသံနဲ႕ အသက္ရွဴ သံ ျပင္းျပင္း ၾကီး ကို ၾကား လိုက္ ရ ပါတယ္။ ၾကားၾကား ခ်င္း မေၾကာက္ တတ္တဲ႕က်မေတာင္ လန္႕သြား တယ္။ ေၾကာက္တတ္ တဲ႕ သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕ အိမ္ ျပန္ေျပး ၾက ပါတယ္။ အဲဒီ တဘုတ္ဘုတ္ အသံ ကို ခဏ ခဏ ၾကား ရေတာ႕ က်မ တို႕ လည္း ေၾကာက္ စိတ္ ထက္ သိခ်င္ စိတ္ က ပို လာ ျပီး အနား ကို တိုးၾကည္႕ ၾက ေပမယ္႕ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ ထဲ လေရာင္ မွဳန္မွဳန္ ေအာက္ က အေလာင္းေကာင္ၾကီး ကလြဲ လို႕ မေတြ႕ ပါဘူ။နီးလာေလ အသံ ကလဲ ပို က်ယ္ လာ ေလ ဆိုေတာ႕  က်မ လည္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိခ်င္တာနဲ႕ အထဲ ကို စမ္း တ၀ါး၀ါး ၀င္သြား လိုက္  တယ္ေပါ႕ ။ အထဲလဲ ေရာက္ေကာ ကိုယ္လံုး ၾကီး  တစ္ခု ကို ရုတ္တရက္ ခလုက္ တိုက္မိ္ ျပီး အေလာင္း တင္ထားတဲ႕ ခုတင္ေဘး ပစ္လဲ ပါေတာ႕ တယ္။</div> <div style="text-align: justify;"> တကယ္႔ ကို ေၾကာက္ စရာ ၾကီး ပါ၊ ခ်ိဳ ၾကီး ေတြ ဆို တာ ကားေန တာပဲ၊ ေျပာ မျပ တတ္ေအာင္ကို ေၾကာက္ စရာ ေကာင္း ပါတယ္္။ က်မ ဆို အူေတြ အသည္းေတြ ပြင္႔ သြား မတတ္ ကို ေၾကာက္ ပါ တယ္။ က်မလည္း ဘယ္လို က ဘယ္ လို အျပင္ေရာက္ သြား မွန္းေတာင္ မသိဘူး။ အေဖ႕ ကို ေအာ္ေခၚ ျပီး ေျပး တာ ဖေနာင္႕ နဲ႕ တင္ပါး တစ္သား တည္း ပါပဲ။ သတၱိခဲ က်မ ေတာင္ ေျပး တယ္ ဆိုေတာ႕ က်န္တဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ လည္း ဘုမသိ ဘမသိ <b>သရဲ သရဲ</b> နဲ႕ ေအာ္ ျပီး ေျပး လာ လိုက္ ၾကတာ ေဆး ရံဳ တ၀န္း လံုး ကမၻာ ပ်က္ မတတ္ ပါပဲ။</div> <div style="text-align: justify;"> လူနာေတြ၊ လူနာေစာင္႕ ေတြ ၊ ၀န္ထမ္း မိသား စု ေတြ အားလံုး ထိတ္လန္႕ တၾကား ျဖစ္ကုန္ ျပီး အေဖ ထြက္ လာေတာ႕ က်မ မွာ ေမာ လြန္း လို႕ စကားေတာင္ မေျပာ ႏိုင္ပဲ လက္ညွိဳး ပဲ ထိုး ျပ ႏိုင္ ပါတယ္။ ေဆး ရံု ၀န္ထမ္း ေတြ လည္း ရင္ခြဲရံု ဘက္ သြား ၾကည္႕ ၾကတာေပါ႕ ။ သူတို႕ လည္း ေတြ႕ သြား ျပီး အဲ ဒါ ၾကီး ကို ဆြဲ ထုတ္ လာ ပါတယ္။ တျခား ဟုတ္ပါ ရိုး လား ….ခ်ိဳ ၾကီး ၂ ဘက္ ကားေန တဲ႕ ကၽြဲ ၾကီး တစ္ ေကာင္ ပါ။</div> <div class="adsense adsense-leadout" style="border-width: 0px; float: right; margin: 0px; padding: 0px; text-align: justify;"> <ins id="aswift_1_expand" style="background-color: transparent; border: medium none; display: inline-table; height: 0px; margin: 0px; padding: 0px; position: relative; visibility: visible; width: 0px;"><ins id="aswift_1_anchor" style="background-color: transparent; border: medium none; display: block; height: 0px; margin: 0px; opacity: 0; overflow: hidden; padding: 0px; position: relative; visibility: visible; width: 0px;"></ins></ins></div> <div style="text-align: justify;"> တံခါး ဖြင္႕ ထားတဲ႕ ရင္ခြဲ ရံု ကို သူ႕ တင္းကုတ္ အမွတ္ နဲ႕ ၀င္ အိပ္ေန တာ၊ ႏွာ မွဳတ္သံ က တရွဴးရွဴး ျမည္လို႕  အျမီွး တရမ္းရမ္း က လည္း ထရံ ကို တဘုတ္ဘုတ္ ပုတ္ လို႕ ။ က်မ က ခလုက္ တိုက္ မိ တာ က်ြဲ မွန္း သိလို႕ အေၾကာက္ လြန္ျပီး ေျပး တာ ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက သရဲ လို႕ ထေအာ္ျပီး လိုက္ ေျပး  တာ။ က်မ က သရဲ မေၾကာက္ တတ္ ေပမယ္႕ ကၽြဲ၊ ႏြား ၊ျမင္း တိရိစၦာန္ ေတြ ဆို အရမ္း ေၾကာက္ပါတယ္၊ တိရိစၦာန္ ဆိုတာ အစိုး မွ မရတာ။ သူတို႕ က ကၽြဲ၊ ႏြားေတြ နဲ႕ ဖက္ျပီး ၾကီး လာ တာဆိုေတာ႕ က်မ ကၽြဲ ေၾကာက္ လို႕ ေျပး တာ ကို ဟား လို႕ မဆံုးဘူး။ ဒါေပမယ္႕ တုိက္နယ္ တေၾကာ မွာေတာ႕  ဆရာ၀န္သမီး ကို ရင္ခြဲ ရံု သရဲ ေျခာက္လို႕ ဆို ျပီး ေျပာစမွတ္ ကို ျပဳ လို႕။</div> </div>

ပရေလာက 4 3 ရင္ခြဲ ရံု သရဲ (ေၾကာက္တတ္သူမ်ား မဖတ္ရ)

ရင္ခြဲရံု ဆိုတဲ႕ စကား လံုး ဟာ သာမန္ လူ ေတြ အတြက္ အနိဌာရံု နဲ႕ တြဲ လို႕ ထိတ္လန္႕ ေၾကာက္႕ ရြံ႕ ဖြယ္ ေနရာ တစ္ခု လို႕ သိ ထား ၾက ပါ လိမ္...

အျပည့္အစံု »

ရြာသားအားလုံးကို စုိးရိမ္မႈေတြ ျမင့္တက္ေစခဲ့တဲ့ မေကာင္းဆုိး၀ါး ပူး၀င္ေနတဲ့အ႐ုပ္

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://vignette4.wikia.nocookie.net/horrormovies/images/6/68/9-curse-of-chucky.jpg/revision/latest/scale-to-width-down/2000?cb=20160117051137" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="423" data-original-width="800" height="338" src="http://vignette4.wikia.nocookie.net/horrormovies/images/6/68/9-curse-of-chucky.jpg/revision/latest/scale-to-width-down/2000?cb=20160117051137" width="640" /></a></div> <br /> ပီ႐ူးႏုိင္ငံက ေက်းရြာေလး တစ္ရြာမွာ Chucky အ႐ုပ္ပုံစံ ကေလးကစားစရာ အ႐ုပ္တစ္ခုမွာ မေကာင္းဆုိး၀ါး ၀င္ပူးေန တယ္လုိ႔ ရြာသားေတြက ယူဆၿပီး၊ စုိးရိမ္မႈေတြလည္း ျမင့္တက္ေနပါတယ္။ အဆုိပါအ႐ုပ္ကေလးဟာ ဘက္ထရီထုတ္ထားေသာ္လည္း ထူးဆန္းတဲ့ အသံေတြ ျမည္ေနတတ္လုိ႔ အံ့ၾသဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနပါတယ္<br /> <br /> <img alt="" class="alignnone size-medium wp-image-81285" height="196" src="http://www.shwemom.com/wp-content/uploads/nintchdbpict000277992767-300x196.jpg" width="300" /><br /> မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ ဗြီဒီယိုမွာ ဘက္ထရီေတြ အကုန္ထုတ္တားတဲ့ ေပမယ့္ အ႐ုပ္ကေလးဟာ စကားေျပာျခင္း၊ တခစ္ခစ္ ရယ္ျခင္း၊ ဦးေခါင္းလွည့္ျခင္းေတြ ျပဳလုပ္ေနၿမဲပါ။ အဆုိပါ ဗြီဒီယုိကုိ YouTube မွာ ၾကည့္႐ႈသူ သိန္းခ်ီရွိေနၿပီး၊ ထင္ျမင္ခ်က္ ေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္ေပၚေနပါတယ္။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <iframe width="320" height="266" class="YOUTUBE-iframe-video" data-thumbnail-src="https://i.ytimg.com/vi/N8-L6MMraMo/0.jpg" src="https://www.youtube.com/embed/N8-L6MMraMo?feature=player_embedded" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></div> <br /> ရြာသားေတြရဲ႕ အတည္ျပဳခ်က္အရေတာ့ အဆုိပါ အ႐ုပ္ကေလးဟာ ပ႐ုိဂရမ္ထဲမွာ ထည့္သြင္းထားျခင္းမရွိတဲ့ “မင္းတုိ႔ကုိ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရွိရာဆီ ေခၚသြားမယ္ “ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ ” ငါ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ “ဆုိတဲ့ စကားကုိပင္ ေျပာခဲ့ေၾကာင္း ဆုိပါတယ္။<br /> <br /> အင္တာနက္အသုံးျပဳသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ဒီအ႐ုပ္မွာ မေကာင္းဆုိး၀ါး ၀င္ပူးေနတယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ေနၾကၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ရြာသားေတြကုိ ဉာဏ္တုံးသူမ်ားလုိ႔ ေ၀ဖန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပီ႐ူးႏုိင္ငံနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြမွာ ယခုအခ်ိန္ထိ စုန္းပူးျခင္း၊ ကေ၀ျပဳစားျခင္း၊ သရဲခုိေအာင္းျခင္း အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ယုံၾကည္ေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> <strong><br /></strong> source : thesun.co.uk<br /> <br /> </div>

ပရေလာက ရြာသားအားလုံးကို စုိးရိမ္မႈေတြ ျမင့္တက္ေစခဲ့တဲ့ မေကာင္းဆုိး၀ါး ပူး၀င္ေနတဲ့အ႐ုပ္

ပီ႐ူးႏုိင္ငံက ေက်းရြာေလး တစ္ရြာမွာ Chucky အ႐ုပ္ပုံစံ ကေလးကစားစရာ အ႐ုပ္တစ္ခုမွာ မေကာင္းဆုိး၀ါး ၀င္ပူးေန တယ္လုိ႔ ရြာသားေတြက ယူဆၿပီး၊ စုိးရ...

အျပည့္အစံု »

သရဲေမြးတဲ့မိခင္ (ေၾကာက္တတ္သူမ်ားမဖတ္ရ)

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://i.huffpost.com/gen/2479612/images/o-GHOST-facebook.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="800" height="320" src="http://i.huffpost.com/gen/2479612/images/o-GHOST-facebook.jpg" width="640" /></a></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> </span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"ကဲ… သားေရ…လာစားလွည့္ေတာ့… ဒီမွာ သားဖို႕ အမဲသားတစ္ဆြဲ.. အေမ၀ယ္လာတယ္.."</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> ေျပာေျပာဆိုဆို သူမ လက္ထဲက အမဲသားဆြဲကို သစ္ပင္ေျခရင္းေအာက္ ခ်လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ ေဘးဘီ တစ္ခ်က္ေ၀ွ႕ၾကည့္လိုက္သည္။ ေသခ်ာသည္။ ဘယ္သူမွ ရွိမေန..။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တစ္ေအာင့္အၾကာမွာ သစ္ပင္ထက္မွ အရိပ္မဲတစ္ခု ေအာက္ကိုထိုးဆင္းလာသည္။ အပုပ္နံ႕ႏွင့္အတူ ဆိုးရြားလွေသာ အနံ႕ေပါင္းစံု ႏွာေခါင္းထဲ အလုအယက္ တိုး၀င္လာသည္။ ထုိအရိပ္မဲမွ ထိုးထြက္လာေသာ အေမႊးအမွ်င္မ်ား ႏွင့္ ရွည္လ်ားေသာ လက္တစ္စံုမွာ အမဲသားဆြဲကို သစ္ပင္ထက္သို႕ ဆြဲယူသြားခဲ့ေလေတာ့သည္။ သူမမွာေတာ့… ထိုျမင္ကြင္းကို ပီတိျဖစ္စြာ.. ေငးၾကည့္လ်က္……။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မနက္ျဖန္ဆို သူမ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ သား၊ အသုဘခ်မည့္ေန႕ျဖစ္သည္။ သူမ ထိုေန႕ကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္း ရမွန္းမသိ..။ ဖတဆိုးသားေလးမို႕ အခ်စ္ေတြ အကုန္ေပးအပ္ျပီး အလိုလိုက္ခ်စ္ခဲ့ေသာ္လည္း ကံၾကမၼာက သူတို႕ သားအမိကို ရက္ရက္စက္စက္ခြဲခဲ့ေလျပီ..။ သူမသားကို ေနာက္ဆံုးေတြ႕လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္က ေခ်ာင္းထဲမွာ ေရသြားကူးမည္ဆိုျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ထြက္သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ကို ေတာ့ သားေလးရဲ႕ ေရစိုေဖာင္းကားေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္သာ ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ အသက္ ျပန္ ပါမလာခဲ့ေတာ့..။ သူမ သားေလးကိုခ်စ္သည္။ သားေလးသည္ သူမရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ျဖစ္သည္။ သူမ သားေလးကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ အဆံုးရႈံးမခံႏိုင္။ သူမ အလြန္ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်လိုက္သည္။ </span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သူမ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ အိမ္ေနာက္ရွိ သစ္ပင္ၾကီးေအာက္မွာ တြင္းတစ္တြင္း အျမန္တူးလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ဘယ္သူမွ မရိပ္မိခင္ အေခါင္းထဲမွ သားအေလာင္းကို ထုတ္ျပီး အေခါင္းထဲတြင္ ေစာင္ေတြ ေခါင္းအံုးတြင္ ထည့္ထားလိုက္သည္။ သားအေလာင္းကိုေတာ့ သူမ ကၽြင္းတူးထားတဲ့ အိမ္ေနာက္က သစ္ပင္ၾကီးရွိရာသို႕ မခ်ီသြားခဲ့ကာ ထိုကၽြင္းထဲတြင္ ျမွပ္လုိက္သည္။ သူမ ေက်နပ္စြာ တစ္ခ်က္ျပံဳးလုိက္သည္။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ည ၁၂း၀၀…၊ တစ္ေလာကလံုး ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္ေနသည္။ သူမ အိပ္ယာထဲမွ ရုတ္တရက္ ထထိုင္လုိက္သည္။ သူမ ခ်က္ခ်င္းပဲ အိမ္ျပင္ကို ထြက္လုိက္သည္။ သူမရဲ႕ ဦးတည္ရာကား သားေလး ကို ျမွပ္ထားတဲ့ အိမ္ေနာက္မွ သစ္ပင္ၾကီး။ သားေလး ဒီအခ်ိန္ဆို တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းေနေလာက္ျပီ.။ သူမ သားေလးနဲ႕သြားေတြ႕မည္။ သူမ နဲ႕ သားေလး စကားေတြ တ၀ၾကီး ေျပာၾကမည္။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"သားေလး…"</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တစ္ေလာကလံုး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေမွာင္မည္းေနျပီး တိရစၦာန္အခ်ိဳ႕၏ ေအာ္သံကိုပင္ မၾကားရ ေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"သားေလး..၊ ေမေမပါ…၊ ေမေမတို႕ စကားေျပာရေအာင္ေလကြယ္…"</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"သားေလး…၊ လာပါကြယ္…၊ ေမေမ့ကို သနားပါအံုး..၊ ေမေမ့ကို ဆင္းေတြ႕ပါအံုး သားေလးရယ္…"</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သစ္ပင္ေပၚမွ အရြက္တစ္ခ်ိဳ႕ လႈပ္ခါသြားၾကသည္။ ဆိုး၀ါးလွတဲ့ အပုပ္နံ႕နဲ႕အတူ မီးခိုးလား လူလား မကြဲျပားေသာ တစ္စံုတစ္ခု သစ္ပင္မွ ေလ်ာဆင္းလာသည္။ သစ္ပင္ေအာက္ေရာက္မွ သူမ ေသခ်ာ ၾကည့္မိသည္။ ထိုအရာသည္ သူမ၏ ခ်စ္လွစြာေသာသား တစ္ျဖစ္လဲ သူမ ကိုယ္တိုင္ ဖန္ဆင္းလိုက္ေသာ သရဲတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ယခင္က ခ်စ္စရာေကာင္းလွေသာ သူမ၏သားသည္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ေရမ်ားျဖင့္ ေဖာေရာင္ေနျပီး အျပာေရာင္သန္းေနသည္။ ေခါင္းေပၚမွာ ရွိေသာ ဆံပင္မ်ားကလည္း ေရေတြ စိုရႊဲေနသည္။ ေဘာလံုး တစ္လံုးပိုက္ထားသကဲ့သို႕ ေရမ်ားေၾကာင့္ ဗိုက္ပူလ်က္ရွိျပီး ခႏၶာကိုယ္ရွိ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ အေရခြံ မ်ား ျပဲလွန္ထြက္ေနကာ အသားအေရာင္မွာလည္း ျဖဴဖတ္ ျဖဴေရာ္ ျဖစ္ေနေလသည္။ သူမ သား၏ ရုပ္ကို သူမ အေတာ္ျပန္ဖမ္းယူရသည္။ ကိစၥေတာ့ မရွိ။ သူမ ဒီကိစၥကို ၾကိဳတင္ ေမွ်ာ္လင့္ထားျပီးျဖစ္ သည္။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သူမ ၀မ္းသာစြာ ျပံဳးလိုက္သည္။ သူမ ရည္ရြယ္ထားတာ အထေျမာက္သြားျပီ။ သူမနဲ႕ သားေလး မခြဲရေတာ့ဘူး..။ ကဲ..ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ..။ သူမ မေသေသးသေရႊ႕ ဒီလိုမ်ိဳး သားေလးကို ေန႕တိုင္း အစာေကၽြးမယ္..၊ စကားေျပာမယ္..။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"သားေလး…၊ ေမေမ..နဲ႕ သားေလး မခြဲရေအာင္ …ေမေမ စီစဥ္ထားတာေလ… မေကာင္းဘူးလား.."</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"ကၽြန္ေတာ့္ကို သြားခြင့္ေပးပါေမေမ..၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုဘ၀နဲ႕ မေနခ်င္ဘူး.."</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"မသြားပါနဲ႕ သားရယ္..၊ ေမေမ့ကို တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့မလို႕လား.."</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုဘ၀နဲ႕ မေနရပါေစနဲ႕၊ ဒီလိုဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္ခႏၶာကိုယ္ဟာ စကၠန္႕တုိင္း ေ၀ဒနာေတြ အျပင္းအထန္ ခံစားရပါတယ္..၊ သားကို သြားခြင့္ျပဳပါ…"</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"သားကို ေမေမ မခြဲႏိုင္ဘူး…၊ အဲ့ဒီေတာ့..၊ ေမေမ သြားခြင့္မျပဳႏိုင္ဘူးသား.."</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"သားကို သြားခြင့္ျပဳပါ…"</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"မနက္ျဖန္ ဒီလိုအခ်ိန္ အေမ အစာ လာေကၽြးမယ္.."</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သူမ လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။ သူမထံမွ ထြက္သြားဖို႕ေတာင္းဆိုေနသည့္ သား အသံကို သူမ နားမေထာင္ခ်င္ေတာ့…။ အရာအားလံုးသည္ နဂိုအေျခအေနအတိုင္း ျပန္လည္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ သြားခဲ့သည္။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အခ်ိန္ကာလတို႕သည္ တစ္ခုျပီးတစ္ခု အစီအစဥ္တက် ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့သလို သူမ၏ အိမ္ေနာက္ေဖး မွ သစ္ပင္သည္လည္း အေတာ္အတန္ပင္ ၾကီးထြားလာျပီး ၄င္း၏ အကိုင္းအခက္မ်ားမွာ လမ္းေပၚသို႕ ပင္ အုပ္ဆိုင္းလ်က္ရွိေနေတာ့သည္။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သူမ လုပ္ေနက် ၀တၱရားအတိုင္း ၁၂း၀၀ ထိုးသည္နဲ႕ အမဲသားဆြဲကို ဆြဲျပီး သစ္ပင္ၾကီးဆီသို႕ ထြက္ခဲ့ သည္။ ထို႕ေနာက္ သစ္ပင္ေျခရင္းတြင္ အမဲသားထုပ္ကို ခ်ထားလိုက္သည္။ တေအာင့္အၾကာ ေလျပင္းေတြ တ၀ွီး၀ွီးတိုက္ခတ္လာသည္။ သူမ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး တိမ္မည္းမ်ား ဖံုးအုပ္သြားသလို ခံစားရသည္။ သူမ ျပံဳးလိုက္သည္။ ေၾသာ္.. သူမ သားေလးေတာင္မွ အေတာ္ အေကာင္ၾကီးလာ ေနျပီပဲေလ...။ မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြင္းမွာပင္ သူမ၏ မ်က္စိေရွ႕မွ အမဲသားဆြဲ ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ယခင္လို တိမ္မည္းမ်ား မေပ်ာက္သြား..။ ေလျပင္းမ်ား ပိုမို တိုက္လာသလို… တိမ္မည္းတို႕သည္လည္း ပုိမိုမ်ားျပားလာသည္ဟုထင္မိသည္။ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေန ျပီထင္သည္။ ယခင္ကဆို အမဲသားထုပ္ယူ ျပီး သည္ႏွင့္ သားေလး အပင္ေပၚ ျပန္တက္သြားေနၾက..။ ဒီေန႕ သူဘာကို စိတ္အလိုမက်သည္ မသိ..။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">"သားေရ…..သား…"</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေလျပင္းမ်ား ပိုမိုတိုက္ခတ္လာသလို တိမ္မဲမ်ားေၾကာင့္ သူမ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလည္း ေမွာင္မည္း သြားသလို သူမသည္လည္း မီးမရွိတဲ့ အလံုပိတ္ အခန္းထဲ ေရာက္ေနသလို ခံစားလာရသည္။ သူမ ေၾကာက္စိတ္၀င္ေလျပီ..။ သူမကို သား ရန္ျပဳေတာ့မည္။ အခ်ိန္လြန္မွ ရတဲ့ေနာင္တတို႕ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာခ်ိန္ ေနာက္က်သြားခဲ့ေလျပီ..။ သူမ ထြက္ေျပးဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္သည္။  အိပ္မက္ထဲမွာ ေျပးေနရသလို ေျပးရတာ အားမပါလွပဲ ဒီ တိမ္တိုက္မဲထဲကေန မထြက္ႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။ ထိုစဥ္ တိမ္တိုက္မဲ တစ္ေနရာမွ ေၾကာက္မက္ဖြယ္အသြင္ေဆာင္ေနေသာ သားရဲ႕ မ်က္နွာကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ ရသည္။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သူမေအာ္ဖို႕ၾကိဳးစားေသာ္လည္း အသံမွာ လည္ပင္း၀တြင္သာ ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ခၽြန္ထက္ ေနေသာ သြားမ်ား စီတန္းေနေသာ သား၏ပါးစပ္မွာ တျဖည္းျဖည္းက်ယ္လာခဲ့ျပီး သူမခႏၶာကိုယ္ကို ၀ါးျမိဳရန္ တစ္ျဖည္းျဖည္း အံု႕မိုးလာခဲ့ေတာ့သည္။ သူမ စိတ္ေလ်ာ့လုိက္သည္။ ဒီကိစၥတို႕သည္ သူမေၾကာင့္ ျဖစ္လာရသည္ပဲေလ..။ သူမ မ်က္လံုးမိွတ္ထားလိုက္ေတာ့သည္။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေနာက္တစ္ေန႕နံနက္…၊ ျခံေနာက္က သစ္ပင္ၾကီးေအာက္တြင္ ေၾကာက္ရႊံ႕ထိတ္လန္႕စြာ မ်က္လံုးျပဴးျပီး အသက္ကင္းမဲ့ေနေသာ သူမခႏၶာကိုယ္ကို လူအမ်ား ထူးဆန္းအံ့ၾသစြာ ၀ုိင္းအံု ၾကည့္ေနၾကေလေတာ့သည္။</span></div> <div style="background: white; line-height: 200%; margin-bottom: 12.0pt; margin-left: 0in; margin-right: 0in; margin-top: 0in; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <span style="color: #333333; font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";"> မွတ္ခ်က္ - ျဖစ္ရပ္မွန္ တစ္ခုအား ဇာတ္လမ္းဆင္ကာ ေရးသားပါသည္။</span></div> </div>

ပရေလာက သရဲေမြးတဲ့မိခင္ (ေၾကာက္တတ္သူမ်ားမဖတ္ရ)

  "ကဲ… သားေရ…လာစားလွည့္ေတာ့… ဒီမွာ သားဖို႕ အမဲသားတစ္ဆြဲ.. အေမ၀ယ္လာတယ္.."  ေျပာေျပာဆိုဆို သူမ လက္ထဲက အမဲသားဆြဲကို သစ္ပင္ေျခ...

အျပည့္အစံု »

ေဗဒင္ပညာရယ္ဗလာရယ္ ေအာက္လမ္းတိုက္-အင္းတိုက္-စုန္းတိုက္

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://i.ytimg.com/vi/Ja3jcQy0b2Q/maxresdefault.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="450" data-original-width="800" height="358" src="https://i.ytimg.com/vi/Ja3jcQy0b2Q/maxresdefault.jpg" width="640" /></a></div> <br /> တစ္ေန႔သ၌ မဟာခ်ိဳင္-ေန၀စ္ရွိ ကြ်န္ုပ္၏ ေဗဒင္လကၡဏာေဟာခန္းအ တြင္းသို႔ လြန္စြာ အေႀကာက္ ႀကီးေသာ ေဒၚသတၱိဟူေသာ အဖြားႀကီး တစ္ဦး ေရာက္ရွိလာေလ၏။ ထိုအဖြားႀကီး သည္ စကားေျပာလွ်င္ အက်ယ္ႀကီး ေျပာတတ္၏။ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ေျပာတတ္၏။ သူ၏ခါးကို တစ္စံုတစ္ေယာက္မွတို႔၍ စလွ်င္ ေပါက္တတ္ကရ ထ၍ ေယာင္တတ္ေလ၏။ ထိုအဖြားႀကီးလာလွ်င္ ကြ်ႏ္ုပ္အခန္းမွ တပည့္မ်ားသည္ ထိုအဖြားႀကီး၏ ခါးကို တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ တို႔၍ ထိုအဖြားႀကီး ေပါက္တတ္ကရ ေယာင္သည္ကို ၀ိုင္း၀န္းသေဘာက်ရီေမာႀကေလ၏<br /><span id="fullpost"><br />ထိုအဖြားႀကီးသည္ သူ႔အား ဘယ္ေလာက္ပင္စစ ၊ ဘယ္ေလာက္ ပင္ေနာက္ေနာက္ စိတ္ဆိုးသည္ ဟူ၍မရွိေပ။ လြန္စြာ သေဘာေကာင္း၍ ကြ်ႏ္ုပ္၏ အခန္းတြင္းမွ တပည့္ကေလး မ်ားႏွင့္လည္း ရင္းႏွီးခင္မင္ ေနေလ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုအဖြားႀကီးတြင္ အားနည္း ခ်က္တစ္ခုေတာ့ရွိ၏။ ထိုအားနည္း ခ်က္မွာ တျခား မဟုတ္ေပ။ အလြန္အမင္း ေႀကာက္တတ္ျခင္း ပင္ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ သူသည္ လူအခ်င္းခ်င္း ေႀကာက္ သည္ကား မဟုတ္ေပ။ သူေႀကာက္သည္ကား မျမင္ရေသာ ပရေလာက နာနာဘာ၀၊ ၀ိနာဘာ၀၊ တ ေစၦ၊သရဲ မ်ားႏွင့္ စုန္းကေ၀စေသာ ေအာက္ လမ္းတိုက္မ်ဳိးစံုတို႔ကို အစြဲအလမ္းႀကီး စြာ ေႀကာက္လန္႔တတ္သည္ဟူ၏။<br /><br />သူ႔အား သူမ်ားေတြက မေကာင္းတဲ့ အတတ္ေတြနဲ႔ ျပဳစားစီရင္မွာကို အျမဲတမ္း ေတြး၍ ေႀကာက္ေနသည္ဟု သူက ေျပာျပဖူးေလ၏။ ထို႔ေႀကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္က ေဒၚသတၱိဟု ေနာက္ေျပာင္၍ နာမည္ေပးထားျခင္း ျဖစ္၏။ ေဒၚသတၱိဟု အမည္ရေသာ အလြန္ ေႀကာက္တတ္ေသာ အဖြားႀကီးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေဗဒင္ေဟာခန္း အတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိလာေလ၏။ ထိုအဖြားႀကီးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေဟာခန္းအတြင္းသို႔ ၀င္လာျပီးလွ်င္ ေရာက္မဆိုက္ တစ္ေယာက္ေတာ့ သြာျပန္ျပီ ဆရာေလးေရ။ အသက္ငယ္ငယ္ေလးပဲ ရွိေသးတယ္ဟု အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ လွမ္း၍ေျပာရင္း ၀င္ထိုင္ေလ၏။<br /><br />ထိုအခါ ကြ်ႏ္ုပ္က ဘယ္လိုျဖစ္တာလည္း ေဒၚသတၱိရယ္။ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ပဲ ထိုင္စမ္းပါဦး။ ဘယ္သူသြားတာလဲ။ ဟို…ေဒၚသတၱိ သမီး အငယ္ ဆံုးေလး လင္ေနာက္လိုက္သြား တာကို ေျပာတာလားဟု ကြ်ႏ္ုပ္က လွမ္းေနာက္လိုက္ရာ မဟုတ္ဘူး ဆရာေလးေရ။ မဟုတ္ဘူး။ အခုဟာက ကြ်န္မတို႔ အလုပ္ရံုမွာ ေကာင္းမေလး တစ္ေယာက္ သူမ်ားက ေအာက္လမ္းနဲ႔ တိုက္သတ္လို႔ ေသသြားတာ။ ပူပူေႏြး ေႏြးပဲ ရွိေသးတယ္ ဟုေျပာေလ၏။<br /><br />ထိုအခါ ကြ်ႏ္ုပ္ကဟုတ္ရဲ႕လား ေဒၚသတၱိရယ္ သူဟာသူေသြးရိုးသားရိုး ဆံုးသြားရွာ တာျဖစ္မယ္ထင္ ပါတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားမလဲ တစ္ဆိပ္ရွိ ဒီေအာက္လမ္းပဲ စိတ္စြဲေနေတာ့ တာပဲဟုကြ်ႏ္ုပ္က ေျပာလိုက္လွ်င္ ေအာ္…..ေဗဒင္ဆရာက မယံုဘူးလား။ မယံုရင္ လိုက္ခဲ့ပါလား။ မေန႔ကမွ သူ႔အေလာင္းကို ေဆးရံု ပို႔လိုက္တာ။ ေဆးရံုက ဆရာ၀န္ေတြ စမ္းသတ္ခြဲစိပ္ ႀကည့္ေတာ ဒီေကာင္မေလး ရင္ဘတ္ထဲက ကလီစာေတြ အကုန္ေႀကြက်ေနတာ ဆရာ၀န္ေတြေတာင္ အံႀသသြားတယ္ ။ငါေတာ့ ညက တစ္ညလံုး မ်က္လံုးေႀကာင္းျပီး လံုး၀ကို အိပ္မရဘူး။ ေႀကာက္လိုက္တာဟယ္<br /><br />ျပီးေတာ့ ရွိေသးတယ္။ နင္ ရန္ကုန္ျပန္ေနတုန္းက ငါတို႔ရံုကို ေဗဒင္ဆရာမတစ္ေယာက္ ေဗ ဒင္လာႀကည္တယ္။အဲဒီေဗဒင္ဆ ရာမက ငါ့ကိုေဟာတယ္။သူမ်ား မေကာင္းႀကံထားတာ ရွိတယ္တဲ။ အဲဒါကုရမယ္။ မကုပဲထားရင္ ေသကိန္းျမင္တယ္ တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ငါက ကုရင္ ဘယ္ေလာက္ကုန္မလဲဆိုေတာ့ သိတ္မမ်ားပါဘူး (၁) ေသာင္းေလာက္ ကုန္မယ္ဆိုလို႔ ပိုက္ဆံမရွိတာနဲ႔မနည္းေအာင့္ေနလိုက္ရတယ္ဟု မဲ့ကာရြဲ႕ကာျဖင့္ေျပာျပေလ၏။<br /><br />ထိုအခါ ကြ်ႏ္ုပ္က သိပ္လည္း အစြဲအလမ္း မႀကီးပါနဲ႔ ေဒၚသတၱိရယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ က်ေတာ ကိုယ့္စိတ္က စြဲလမ္းေနလို႔လည္း ဥပါဒ္ ေရာက္တတ္ပါတယ္။ ႀကားဖူးတယ္ မဟုတ္လား ဥပါဒါန္ေႀကာင့္-ဥပါဒ္ေရာက္ဆို တာေလ။ ကိုယ္စိတ္က ဒီမေကာင္းတဲ့ အရာတစ္ခုကို အလြန္အကြ်န္ စြဲလမ္းေနျပီ ဆိုလို႔ရွိရင္လည္း မ ေကာင္းတဲ့ ဆိုးႀကိဳးေတြ အျဖစ္ မ်ားတတ္တယ္။ ဒါေႀကာင့္ ေရွးတုန္းက ပညာရွင္ေတြက ဥပါဒါန္ေႀကာင့္ ဥပါဒ္ေရာက္ တတ္တယ္။ မေကာင္းတာေတြ သိပ္အစြဲအလမ္း မထားႀကနဲ႔လို႔ ဆံုးမထားခဲ့တာေပါ့။ ျပီးေတာ့ ရွိေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားတိုက ေဗဒင္ သြားေမးတယ္ဆိုရင္ ေဗဒင္ ဆရာေျပာတာ မ်က္စိမွိတ္ ယံုႀကတာပဲ။<br /><br />တကယ္ ဟုတ္သလား မဟုတ္ဘူးလား နည္းနည္းေလးေတာင္ မစဥ္းစားဘူး ။ တစ္ ခ်ဳိ႕စစ္မွန္တဲ့ ေဗဒင္ပညာရွင္ေတြ ရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ႀကေတာ့ တမင္ ေငြေတြ အလြန္အကြ်န္ မတရားလိုခ်င္လို႔ လုပ္စား ေနႀကတဲ့ လူေတြ လည္းရွိတာပဲ။ ဒါေတြကေတာ့ ေနရာတကာမွာ ရွိတယ္။ အေရးႀကီး တာက ခင္ဗ်ားတို႔က ဒါ…ဟုတ္သလား။ မဟုတ္ဘူးလား။ မွန္သလား။ မမွန္ဘူးလား ဆိုတာက ေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစားရမယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္ ဒီလိုေဟာထားခဲ့ ေသးတာပဲ။ ငါဘုရား ေဟာတယ္ ဆိုျပီးေတာ့လည္း မယံုန႔ဲတဲ။ ကိုယ္ကို တိုင္ စဥ္းစား ခ်င့္ခ်ိန္ျပီးမွ ယံုသင့္မွ ယံုတဲ့။ ဒါေတာင္ ဘုရားက ယံု သင့္မွ ယံုလိုပဲ ေဟာတာေနာ္။ ယံုကိုယံုရမယ္လို႔ ေဟာတာမဟုတ္ ေသးဘူဟု ေျပာလိုက္လွ်င္ ေဒၚသတၱိက .....<br /><br />ဆရာဟာေလ….၊ေတာ္ေတာ္ကို လွွ်ာရွည္တာပဲ။ ဒီက ဒါေတြကို ေႀကာက္လို႔ ယႀတာ ေတာင္းပါ တယ္ဆိုမွ စကားေျပာတာ မျပီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လိုရင္းတိုရွင္းေျပာေပါ့ဟု ေျပာလိုက္ေသာေႀကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္က<br /><br />ဒါေလးမ်ား ေဒၚသတၱိရယ္….၊ ေျမစေလာင္းဖံုး ပါတဲ့ ေျမအိုးေလးတစ္လံုး ၀ယ္လိုက္ဗ်ာ။ ဓါတ္မိသြားေအာင္ သံုးေလးရက္ေလာက္ ခ်က္တဲ့ ျပဳတ္တဲ့ေနရာမွာ သံုးလိုက္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ အဲဒီစေလာင္းဖံုးကို ပက္ လက္လွန္ျပီး အခြက္ေလးထဲမွာ ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းရမယ္။ ဘာမေကာင္းတဲ့ အတတ္ပညာေတြနဲ႔ လုပ္ထား လုပ္ထား အားလံုး ပ်က္ပ်ယ္ သြားပါလိမ္မယ္ဟု ေျပာျပလိုက္ေလလွ်င္ ....ေဒၚသတၱိက<br /><br />ဆရာ့ စေလာင္းဖံုး ေလးက ေအာက္လမ္းကို ေရာႏိုင္ရဲ႕လားဟု အထြန္႔တက္သျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္က ဒီလိုေလဗ်ာ။ ေလာကႀကီးမွာ ရွိရွိသမွ် သက္ရွိသက္မဲ့ အရာအားလံုးဟာ ဒီမဟာပထ၀ီ ေျမႀကီးေပၚမွာ အမွီျပဳျပီး ရပ္တည္ေနႀကရတာ မဟုတ္လား။ ျပီးေတာ့ ဒီေလာကႀကီးမွာ မဟာပထ၀ီ ေျမႀကီးဆိုတာ အရာအားလံုးထက္ အတည္တန္႔ဆံုး အခိုင္ျမဲဆံုး အရာမဟုတ္ဘူးလား။ စေလာင္းဖံုးဆိုတာ ဒီမဟာပထ၀ီ ေျမႀကီနဲ႔ လုပ္ထားတာ မဟုတ္ဘူး လားေဒၚသတၱိရဲ႕။ သူကို ပက္လက္ လွန္လိုက္တဲ့ အခါ မဟာပထ၀ီ ေျမႀကီကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ လိုက္သလို ျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ့။<br />ေျမလွန္ပစ္လိုက္မယ္.. ဆိုတဲ့စကားကို ႀကားဘူးတယ္ မဟုတ္လား။ အင္မတန္ တည္တန္႔ခိုင္ျမဲ ပါတယ္ဆိုတဲ့ မဟာပထ၀ီ ေျမႀကီးေတာင္ အထက္ေအာက္ ေျပာင္းျပန္လန္သြားျပီဆိုတဲ့ ေနာက္ေတာ့ ဒီမေကာင္းတဲ့ ေအာက္လမ္းတိုက္ အင္းတိုက္ ၊ စုန္းတိုက္စတဲ့မ ေကာင္းတဲ့အတတ္ ၊ မေကာင္းတဲ့ ပညာ ၊ မေကာင္းတဲ့ ပညာေတြ ေလာက္ေတာ့ အသာေလးႏိုင္ တာေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />အဲဒီ စေလာင္းဖံုးကို ပက္လက္ လွန္ျပီး မနက္တစ္ႀကိမ္ ၊ ညတစ္ႀကိမ္ ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းျပီး ဆုေတာင္း လိုက္ေပါ့ဗ်ာ။ (၉)ရက္ ဆက္တိုက္ ထြန္းလိုက္ရင္ အားလံုး အႀကြင္းအက်ံ မရွိ ေျပေျပာက္ သြားပါတယ္ ဗ်ာဟု ကြ်ႏ္ုပ္က အေသးစိပ္ ေျပာျပလိုက္ေလလွ်င္ ေဒၚသတၱိႀကီးက ေကာင္းတယ္ ဆရာေရ… ေကာင္းတယ္ ၊ ေကာင္းတယ္ ။ အခုဆိုရင္ ဘာမွ ေႀကာက္စရာ မလိုေတာ့ဘူး ေဒၚသတၱိတို႔ကေတာ့ နာမည္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ သတၱိ ေကာင္းေတာ့မွာပဲ။ ျပန္မွ ေန၀စ္ေစ်းမွာ ၀င္ျပီး အိုးနဲ႔ စေလာင္းဖံုး တစ္ခါထဲ ၀င္၀ယ္ သြားမယ္။<br /><br />စေလာင္းဖံုး တစ္ခ်ပ္နဲ႔ တစ္ရံုလံုးက ေအာက္လမ္းေတြကို လိုက္ျပီး စိန္ေခၚ ပစ္လိုက္မယ္။ ေငြလည္း ေထာင္နဲ႕ ေသာင္းနဲ႕ခ်ီျပီး ကုန္စရာမလို ေတာ့ဘူး။ ဒီေန႔ကစျပီး ေဒၚသတၱိ ဘယ္ေအာက္လမ္းကိုမွ မေႀကာက္ ေတာ့ဘူးေဟ့….၊ ေအာက္လမ္းေတြ စုန္းမေတြ ကေ၀မေတြ စေလာင္းဖံုးနဲ႔ေတြ႕ မယ္ေဟ့ ဟုေအာ္ႀကီး ဟစ္က်ယ္ ေျပာ၍ ေပါ့ပါးေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေဗဒင္ေဟာခန္း အတြင္းမွျပန္သြား ေလေတာ့သတည္း။</span></div>

ပရေလာက ေဗဒင္ပညာရယ္ဗလာရယ္ ေအာက္လမ္းတိုက္-အင္းတိုက္-စုန္းတိုက္

တစ္ေန႔သ၌ မဟာခ်ိဳင္-ေန၀စ္ရွိ ကြ်န္ုပ္၏ ေဗဒင္လကၡဏာေဟာခန္းအ တြင္းသို႔ လြန္စြာ အေႀကာက္ ႀကီးေသာ ေဒၚသတၱိဟူေသာ အဖြားႀကီး တစ္ဦး ေရာက္ရွိလ...

အျပည့္အစံု »

ဘိုးေလးတီႏွင့္ ပရေလာက ေဘာက္ဆင္ပြဲႀကီး

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://img10.deviantart.net/8ec9/i/2013/012/9/4/will_o_the_wisps_by_xxhtloverxx-d5r9xy7.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="436" data-original-width="800" height="348" src="http://img10.deviantart.net/8ec9/i/2013/012/9/4/will_o_the_wisps_by_xxhtloverxx-d5r9xy7.png" width="640" /></a></div> <div style="text-align: justify;">  </div> <div style="text-align: justify;"> သူ့ေခတ္၊ သူ့အခါတုန္းကမ်ားဆိုရင္ ဟိုင္းၾကီးကြ်န္း၊ ကညင္ေခ်ာင္းရြာမွာ ဘိုးေလတီ ဆိုရင္ မသိတဲ့သူက ခပ္ရွားရွား။<br /><br />အသက္ေၿခာက္ဆယ္ေက်ာ္လာေပမယ့္ ေတာင္သူအလုပ္ကို လူငယ္တေယာက္လို သန္သန္မာမာ၊ ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္နဲ့ လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္တုန္း။ ဒီအရပ္၊ ဒီေဒသမွာကလည္း အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းလုပ္ငန္းဆိုတာက လယ္လုပ္၊ ေတာင္ယာခုတ္၊ ငါးဖမ္းတဲ့ အလုပ္ပဲရွိေလေတာ့ ဒီေဒသခံေတြအားလံုးလည္း ဒီအလုပ္ေတြလုပ္ၿပီး ၀မ္းစာရွာၾကရတာေပါ့ေလ။ ဘိုးေလးတီက အသက္ကေလးေထာက္လာေပမယ့္ အေသာက္ေတာ့မပ်က္ဘူး။ အလုပ္ကို ေလာဘတၾကီးလုပ္တတ္သလို ယမကာကိုလည္း ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခိဳက္မွီ၀ဲတတ္တဲ့ စရိုက္ေလးရွိတယ္။ ဘိုးေလးတီရဲ့စိတ္ဓါတ္က အလုပ္ကို သူမ်ားတဆလုပ္ရင္ သူက ႏွစ္ဆေလာက္လုပ္လိုက္ရမွ ေက်နပ္တဲ့အမ်ိဳး။<br /><br />ဒီညေနလည္းၾကည့္ေလ။ သူမ်ားေတြအကုန္လံုး ယာခင္းသိမ္းၿပီး အိမ္ၿပန္ဖို့ၿပင္ေနခ်ိန္မွာ သူတေယာက္တည္း ေပါင္းၿမက္ေတြႏွဳတ္၊ အသီးအပြင့္ေတြခူးထားတဲ့ ေတာင္းေတြသိမ္းနဲ့ အလုပ္ရွဳပ္ေနလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္နဲ့ ၿပန္မယ့္ပံုမေပၚေတာ့ တရြာတည္းသား ထြန္းေအာင္က အနားလာၿပီးေတာ့ " အဘ မၿပန္ေသးဘူးလား။ ေၿခာက္နာရီေတာင္တီးေနၿပီ။ ေမွာင္ရင္ မေကာင္းဘူးေနာ ။ က်ြန္ေတာ္တို့ ၿပန္တုန္းတခါတည္း လိုက္ၿပန္ပါ့လား။ ေတာ္ေနၾကာ အေဖာ္မရွိရင္ ခက္မယ္ " လို့ လာေၿပာယူရတယ္။ ထြန္းေအာင္ေၿပာစကား အမွားတခုမွ မပါဘူး။ ဒီေခတ္၊ ဒီကာလလို လမ္းမီးဓါတ္တိုင္ေတြလည္း သူတို့အရပ္မွာ မရွိသလို ၿပန္ရမယ့္လမ္းကလည္း ေတာင္ေပၚလမ္း။<br /><br />ေမွာင္ၿပီဆိုတာနဲ့ လူသြားလူလာၿပတ္တာရဲ့ ဟိုဘက္ကိုလြန္လို့ လမ္းသြားလမ္းလာကို မရွိေတာ့တာ။ ရြာ၀င္လမ္းဆိုတာလည္း ထိုနည္းတူပဲ။ မီးအိမ္ကိုင္ၿပီး အိမ္ၿပန္ရတဲ့ေခတ္ကာလမွာ အသက္ၾကီးတဲ့ ဘိုးေလးတီအတြက္ ထြန္းေအာင္စိတ္မခ်တာ ဆန္းသလား။ ထြန္းေအာင္ေၿပာတာ မဆန္းလွသလို ဘိုးေလးတီကလည္း ထြန္းေအာင္စကားကို အထူးအဆန္းလုပ္မေနပဲ စကားေတာင္ ၿပန္မေၿပာအားဘူး။ သူ့တေယာက္တည္း အလုပ္ကိုေအးေအးလူလူဆက္လုပ္ေနတာမ်ား ကြမ္းယာေတာင္ အ၀ါးမပ်က္ေပါင္။ ေၿပာမရဆိုမရတဲ့အတူတူေတာ့ သူ့ထိုက္နဲ့သူ့ကံလို့ ႏွလံုးသြင္းၿပီး ဘိုးေလးတီကို တခ်က္ၾကည့္ရင္းနဲ့ သက္ၿပင္းေလးတခ်က္ခ်၊ လက္မၿပႏွဳတ္မဆက္ပဲ ထြန္းေအာင္လည္း သုတ္သုတ္သုတ္သုတ္နဲ့ ၿပန္ခ်သြားပါေလေရာ။<br /><br />ဘိုးေလးတီတေယာက္တည္း အလုပ္ကို အရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ့ ဆက္လုပ္ေနတာ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ့ ညက ေမွာင္သထက္ေမွာင္လာၿပီ။ ေတာင္ေပၚမွာ လူဆိုလို့ ဘိုးေလးတီတေယာက္တည္း က်န္ေနရစ္တာ။ မီးအိမ္ကလည္း မပါလာဘူး။ ညက ေမွာင္သထက္ေမွာင္လာေလေလ၊ ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုးက ပိုၿပီး တိတ္ဆိတ္လာေလေလ။ တခ်က္တခ်က္ တိုက္လာတဲ့ ေလတိုက္သံၾကားမွာ ကိုယ့္နာမည္ကိုပဲ ေခၚလိုက္သလိုလို။ စမ္းေခ်ာင္းထဲက ေရက်သံေတြကပဲ ရယ္သံေတြလိုလိုၿဖစ္လာတယ္။ အခ်ိန္လည္း အေတာ္ေတာင္လင့္ေနၿပီဆိုေတာ့ ဘိုးေလးတီ ေကာင္းကင္ကို တခ်က္ေမာ့ၾကည့္လိုက္ၿပီးေတာ့ သူအၿမဲေဆာင္ေနက် ေပါင္းခုတ္ဓါးကိုယူၿပီး ေတာင္ေပၚကေန ၿပန္ဆင္းလာတယ္။ ေၿခလွမ္းသံုးလွမ္းေလာက္ လွမ္းအၿပီးမွ စိတ္ထဲမွာ တခုကို သြားသတိရလိုက္တယ္။ အမဲသားထုပ္။ ဟုတ္ပ။<br /><br />ေမ့ေနလိုက္တာ။ ညေနကမွ အသိတေယာက္လာေပးသြားတဲ့ အမဲသားထုပ္ေလး ေတာင္းထဲထည့္ထားတာ။ ဒါေလးပါသြားမွ အိမ္ေရာက္ရင္ အရက္နဲ့ၿမည္းဖို့ ရမွာ။ က်န္ခဲ့လို ဘယ္ၿဖစ္မလဲ။ ဒီေတာ့လည္း ေနာက္ေၾကာင္းၿပန္လွည့္ၿပီး အမဲသားထုပ္ေလး ၿပန္ယူရေတာ့ေပါ့ေလ။ အခ်ိန္အေတာ္ဖင့္သြားေပမယ့္ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ ။ ကိုယ့္ေသာကနဲ့ ကိုယ္ ခံရေပမေပါ့။<br /><br />ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုး အေမွာင္ထုၾကီးစုိးမွဳေၾကာင့္ လမ္းကိုေတာင္မွ သိပ္မၿမင္ရေတာ့လို့ တၿဖည္းၿဖည္းစမ္းေလွ်ာက္လာလိုက္တာ လမ္းတ၀က္ေတာ့ ေရာက္လာၿပီ။ ရြာကလူေတြ ေၿပာေၿပာေနတဲ့ သရဲအရမ္းေၿခာက္တယ္ဆိုတဲ့ အပင္ကိုေတာင္ အေမွာင္ထုထဲမွာ ခပ္ေရးေရးေလးၿမင္ေနရၿပီ။ ဒီေတာ့မွပဲ ထြန္းေအာင္ ေခၚတုန္းကတည္းက လိုက္ၿပန္လိုက္ရအေကာင္းသားလို့ စိတ္ထဲမွာ ေနာင္တရခ်င္သလို ၿဖစ္လာေတာ့တယ္။ လူက အေပါ့ပဲသြားခ်င္လာသလိုလို၊ ဗိုက္ပဲနားလာသလိုလိုနဲ့ တကိုယ္လံုးလည္း က်က္သီးေတြ တၿဖန္းၿဖန္း ထလာလိုက္တာ။ ဒီလမ္းကမွ မၿပန္ရင္လည္း မၿဖစ္ေတာ့တာမို့ အားတင္းၿပီး ဆက္ေလ်ွာက္လာရင္းက အပင္ၾကီးေရွ့နားေရာက္လာတယ္။ အပင္ကို ေက်ာ္သြားခ်ိန္အထိ ေအးေဆး။ ဘာမွ ထပ္မထူးၿခားလို့ စိတ္ေအးရၿပီးအထင္နဲ့ ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း ေနာက္ထပ္ ေၿခတလွမ္း၊ ေနာက္တလွမ္း.... သြားၿပီ။ သူ့လက္ထဲက အမဲသားထုပ္ တခုခုနဲ့ ၿငိေနသလိုမ်ိဳး လက္ကို ေရွ့ကိုလြွဲလိုမရၿဖစ္ေနပါေရာ့လား။ အားထည့္ၿပီး ေဆာင့္ဆြဲၾကည့္တယ္။ မလွဳပ္ဘူး။ ဘာတုန္းဟ ဆိုၿပီး ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေသာက္က်ိဳးနည္း ဘာၾကီးတုန္းဟ။ နီက်င္က်င္နဲ့ ဘာေကာင္ၾကီးမွန္းမသိဘူး။ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္မရွိေပမယ့္ လၿပည့္ညမဟုတ္ေတာ့ အလင္းေရာင္အားနည္းလို့ သဲသဲကြဲကြဲလည္း မၿမင္ရဘူး။ ခက္ေတာ့ ေနပါၿပီ။ ဓါးကိုင္ထားတဲ့လက္ကို အေပၚေၿမွာက္ၿပီး ေခါင္းမွာ ဆံပင္ေမြးေတြေရာ က်န္ေနေသးလားလို့ ကိုယ့္ဘာသာၿပန္စမ္းၾကည့္လိုက္ရေသးတယ္။ တေခါင္းလံုးမွာ ရွိသမွ်ဆံပင္ေတြ ေထာင္ကုန္ၿပီး က်ြတ္ထြက္ကုန္ၿပီလို့ေတာင္မွတ္တာ။ ဒီအေၿခအေနဆိ္ုက္မွေတာ့ မထူးဇာတ္ခင္းၿပီးသကာလ ဘိုးေလးတီဆံုးၿဖတ္ခ်က္တခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်ၿပီး လက္ထဲပါလာတဲ့ ေပါင္းခုတ္ဓါးနဲ့ ဘယ္ၿပန္ညာၿပန္ တအားလြွဲခုတ္ေတာ့တာပဲ။ မ်က္စိထဲ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းၿမင္ေအာင္ေၿပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တရုတ္သိုင္းကားထဲက သိုင္းသမားမ်ား ဓါးခုတ္တာကိုသာ ၿမင္ေယာင္ၾကည့္ေပေတာ့။ အေမွာင္ထဲမွာၿမင္ေနရတဲ့ အဲဒီနီက်င္က်င္အေကာင္ၾကီးက ကိုယ့္အရြယ္နဲ့မမွ်ေအာင္ကို ၾကီးလြန္းေနလို့ နပမ္း၀င္မလံုးတာ။ အေကာင္ခ်င္းမွ်မ်ား မွ်ရင္ေတာ့ ဘိုးေလးတီတို့က ဇ, ေသးတဲ့လူမွ မဟုတ္တာ။ သူေသကိုယ္ေသ လံုးပလိုက္ဖို့ ၀န္မေလးဘူး။ ခုဟာၾကီးက ကိုယ့္ထက္အေကာင္ၾကီးေနေတာ့ လက္ထဲပါလာတဲ့ ေပါင္းခုတ္ဓါးနဲ့ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ တြယ္ေနရတာ။<br /><br />ဘိုးေလးတီခုတ္တာ ထိေလလား မထိေလလားေတာ့ မသိရေပမယ့္ သူ့ေရွ့က အေကာင္ၾကီးကေတာ့ ေနာက္ကိုဆုတ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ " ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္ မသြားပါနဲ့ အလြမ္းဒဏ္ မခံႏိုင္ဘူး " ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကိုဘိုးေလးတီကို သြားဆိုၿပမိရင္ ပါးပိတ္ရိုက္ခံရမွာ က်ိန္းေသေပါက္ပဲ။ သူ့ခမ်ာ နီနီေကာင္ၾကီးကို ေက်ာေပးၿပီး ၿပန္လွည့္ထြက္ဖို့မရဲလို့ အမဲသားထုပ္ကို လက္တဖက္ကကိုင္၊ တၿခားလက္တဖက္က ဓါးကို အဆက္မၿပတ္ေ၀ွ့ရမ္းရင္းနဲ့ တၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း ရြာဖက္ကို ေနာက္ဆုတ္ေနာက္ဆုတ္လာရတယ္။ လက္ထဲက အမဲသားထုပ္ေလးကိုလည္း သံေယာဇဥ္မၿဖတ္ရက္ဘူးေလ။ ဒါေလးပါသြားမွ အရက္ေသာက္ရင္ အၿမည္းေကာင္းေကာင္းရွိမွာဆိုေတာ့ အသက္သာအေသခံရင္ ခံလိုက္မယ္၊ အမဲသားေတာ့ မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္နဲ့ နီနီၾကီးကို ၿပန္ခံခ်ေနရတာ။<br /><br />ကိုင္းခုတ္ဓါးနဲ့ ခုတ္လိုက္၊ ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္လိုက္နဲ့ တၿဖည္းၿဖည္း လယ္ကြင္းတခုနားကို ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္ၿပန္ေလွ်ာက္ေနရေတာ့ ကသင္းေဘာင္ေပၚေလွ်ာက္ေနရင္းနဲ့ လမ္းေခ်ာ္ၿပီး လယ္ကြင္းထဲေရာက္သြားေရာ။ ဒီေတာ့မွ ေဘးဘီကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္မိတယ္။လယ္ကြင္းမဟုတ္ပဲ ေၿပာင္းခင္းၾကီးၿဖစ္ေနေတာ့မွ မပုတိုပိုင္တဲ့ ေၿပာင္းခင္းမွန္းသတိရလိုက္မိတယ္။ သူ့ေၿပာင္းပင္ေတြကလည္း သန္လိုက္တာမွ အေတာ္ၾကီးၿပီး ရင့္ေတာင္ရင့္ေနမွကိုး။ အပင္ေတြထြားခ်က္က လူၾကီးရင္စို့ေလာက္ေတာင္ရွိမယ္။ ဟို နီနီေကာင္ကလည္း ဘယ္ဘ၀တည္းက ငတ္ၿပတ္လာတယ္မသိပါဘူး။ ေၿပာင္းခင္းထဲအထိေအာင္ ဆက္လုိက္လာေနတုန္းမို့ ဘိုးေလးတီစိတ္ထဲမယ္ ေဒါသအမ်က္က ေၿပာၿပမတတ္ေလာက္ေအာင္ကို ၾကီးထြားလာေနၿပီ။ မခုတ္ရင္လည္း မၿဖစ္တဲ့အတူတူေတာ့ ေပါက္တဲ့နဖူး မထူးဘူးဆိုၿပီး လက္ထဲက ကိုင္းခုတ္ဓါးနဲ့ လြွဲလြွဲၿပီး ခုတ္ခ်ပစ္တာ ဟိုအေကာင္ၾကီးကေတာ့ ဘယ္လိုေနမလဲ ဘိုးေလးတီမသိေပမယ့္ သူ့ဓါးခ်က္ေအာက္မွာေတာ့ ေၿပာင္းပင္ၾကီးေတြ တပင္ၿပီးတပင္ တိခနဲ၊ တိခနဲ့ ၿပတ္က်ကုန္ပါေလေရာ။ မခုတ္ၿပန္ရင္လည္း ဟိုအေကာင္က ေရွ့ကိုတိုးတိုးလာေနေတာ့ ဘိုးေလးတီခမ်ာ ရင္နာနာနဲ့ပဲ ဓါးကို လွြဲခုတ္ေနရေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />ဘိုးေလးတီနဲ့ နီနီအေကာင္ၾကီးတို့ရဲ့ သိုင္းေလာကအမဲသားလုပြဲ စိန္ေခၚပြဲၾကီး ဆက္လက္က်င္းပေနတုန္းမွာ ေၿပာင္းခင္းေစာင့္ဖို့ ေဆာက္ထားတဲ့ တဲနားေလာက္ကေန " ၀ုန္း...... ဗုန္း " ဆိုတဲ့ အသံၾကီးနဲ့ အတူ ၿဖဴၿဖဴတန္းၾကီးတိခု ထြက္လာတယ္။ ေနာက္ၿပန္ၾကီးၿဖစ္ေနေတာ့ လွည့္ၾကည့္မရလို့ ေၿပာင္းခင္းေစာင့္တဲနားေလာက္က ၿဖစ္မယ္လို့ပဲ စိတ္ထဲက ခန့္မွန္းၾကည့္လိုက္ရတာ။ အဲ့ဒီၿဖဴၿဖဴတန္းၾကီးက ဘိုးေလးတီကို တေကာက္ေကာက္လိုက္ၿပီး အမဲသားထုပ္လိုက္လုေနတဲ့ နီနီေကာင္ၾကီးကို အရွိန္နဲ့ ေၿပးေဆာင့္လိုက္သလို ၀င္ေဆာင့္ပစ္လိုက္ပါေလေရာ။ ၿမန္လိုက္တဲ့အရွိန္ဆိုတာမ်ား တကယ့္ကို ခဏေလးမွ ခဏေလးပဲ။ နီနီေကာင္ၾကီးလည္း လြင့္ထြက္သြားတာကို ၿမင္လိုက္ရေရာ ဘိုးေလးတီလည္း လက္တဖက္မွာ အမဲသား၊ လက္တဖက္မွာ ကိုင္းခုတ္ဓါးကိုင္ၿပီး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ့ ငူငူၾကီးရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေအာင္မယ္ အဲ့ဒီနီနီၾကီးကလည္း မေခဘူးေရာ။ ၿပန္ေၿပးထလာၿပီးေတာ့ ၿဖဴၿဖဴၾကီးကို ၿပန္ေဆာ္တယ္။ ေမွာင္ကလည္း ေမွာင္ေနေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲေတာ့ မၿမင္ရေပမယ့္ အေရာင္ေတြေလာက္ကိုေတာ့ ဘိုးေလးတီမ်က္လံုးထဲ ၀ါးတားတားၿမင္ေနရေတာ့ ဒီႏွစ္ခု အၿပန္အလွန္ဖိုက္တင္ခ်ေနတာကိုေတာ့ သိတယ္။ ပါးစပ္ကေလး အေဟာင္းသားနဲ့ ရပ္ၾကည့္ေနရင္းက ဘိုးေလးတီ ဖ်တ္ကနဲ သတိ၀င္လာၿပီး ရြာထဲဘက္ကို ၿပန္၀င္ေၿပးေတာ့တာပဲ။ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို ကိုယ့္အိမ္ေပၚကို ၿပန္ေရာက္လာတယ္ဆိုတာေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အရက္ကို အရင္ေန့ေတြထက္ ပိုေသာက္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လိုက္ရတယ္။<br /><br />သူၾကံဳခဲ့တာေတြကို ရြာထဲကလူေတြကို ေနာက္ေန့ ၿပန္ေၿပာေတာ့ ရယ္တဲ့သူကလည္း ရယ္၊ မယံုတဲ့သူေတြကလည္း ဘိုးေလးတီ အသက္ၾကီးလို့ အၿမင္မွားတာ ၿဖစ္မယ္လို့ မွတ္ခ်က္ေပးသူလည္း ေပးနဲ့။ ေၿပာင္းခင္းပိုင္ရွင္ မပုတိုကိုေတာ့ အေတာ္ၾကီးကို ေတာင္းပန္လိုက္ရတယ္။ ဘိုးေလးတီခုတ္ခ်က္က မပုတိုေၿပာင္းခင္း သံုးပံုပံုရင္ တပံုေလာက္အထိ ကုန္သြားတာကိုး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစလို့ ဘိုးေလးတီလည္း ေနာက္က်တဲ့အထိ အလုပ္လုပ္ရင္း မက်န္ေနခဲ့ေတာ့ဘူး။ ညေန ေလးနာရီထိုးတာနဲ့ သူအရင္ဆံုး ေတာင္ေပၚက ဆင္းၿပီး အိမ္ၿပန္တတ္တဲ့ ဘိုးေလးတီကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ တခ်ိဳ့ေသာ ရြာသားေတြက ဘိုးေလးတီကို အၿဖဴေရာင္အေကာင္ၾကီး မကယ္ရင္ မေတြး၀ံ့စရာပဲ ဘာဘာညာညာ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြ ေပးၾကေပမယ့္ ဘိုးေလးတီတေယာက္ကေတာ့ၿဖင့္ နပမ္းပြဲေခၚရေလမလား၊ ေဘာက္ဆင္လို့ အမည္တပ္ရမလား၊ အရိပ္ႏွစ္ခုရဲ့ သိုင္းၿပိဳင္ပြဲလို့ပဲ ကင္ပြန္းတပ္ရမလားမသိတဲ့ အေမွာင္ထုေအာက္က ဖိုက္တင္ပြဲကို ေနာက္တေခါက္ေတာ့ ၾကည့္ခ်င္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲေလ။<br />ကိုယ့္အေဖရဲ့ အဖိုးေလးအေၾကာင္းဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာနာစရာလည္း မရွိ၊ ကာယကံရွင္ ဘိုးေလးတီလည္း ဘ၀တပါးကို ေၿပာင္းေရွြ့သြားတာ အခ်ိန္ေတြေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီဆိုေတာ့လည္း ေပတေလာကမွာ ဇာတ္လမ္းသစ္ေလးတပုဒ္ရသြားေအာင္လို့ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္ လွန္ေထာင္းလိုက္ရပါသည္။</div> </div>

ပရေလာက ဘိုးေလးတီႏွင့္ ပရေလာက ေဘာက္ဆင္ပြဲႀကီး

  သူ့ေခတ္၊ သူ့အခါတုန္းကမ်ားဆိုရင္ ဟိုင္းၾကီးကြ်န္း၊ ကညင္ေခ်ာင္းရြာမွာ ဘိုးေလတီ ဆိုရင္ မသိတဲ့သူက ခပ္ရွားရွား။ အသက္ေၿခာက္ဆယ္ေက်ာ္လာေပမယ္...

အျပည့္အစံု »